قبل از آگوست امسال، هرگز نمی خواستم به دیزنی لند بروم. من یک بار به عنوان یک کودک بسیار جوان آنجا بودم که از آن فقط یک خاطره مبهم از احساس تهوع روی فنجان های چای دارم. من بچه های خودم را نگرفتم (الان 13 و 16 ساله هستند) و هرگز در لیست من نبوده است.

برای روشن شدن، این واقعاً تقصیر دیزنی نیست که من نمی‌خواستم بروم – من هیچ پارک تفریحی را دوست ندارم. من ستون فقرات بد و مفاصل غیرقابل اعتمادی دارم، بنابراین نمی توانم سوار ترن هوایی شوم و این باعث ناراحتی من می شود زیرا به ترن هوایی LOVE عجیب و غریب عادت داشتم. من عموما آدم‌های انسان‌دوست و درون‌گرا هستم و ازدحام جمعیت باعث می‌شود به عرق، میکروب و پول فکر کنم. و من آنقدر GenX-y هستم که نمی‌توانم مانند بقیه در اطراف یک پارکینگ غول‌پیکر با گوش موش راهپیمایی کنم. من با روحیه مدرسه، بی اعتمادی سالم به اقتدار و احساسات متناقض در مورد سرمایه داری مشکل دارم، بنابراین بله، نه مشتری معمولی دیزنی شما.

اما اینجا ما در این مرحله میانی از زندگی هستیم و معلوم شد که دوست پسر من دیزنی لند را دوست دارد (او متوجه شد که تمام یادداشت GenX را دریافت نکرده است). به مدت دو سال، او در مورد آن صحبت می کند. او یک فیلمساز و یک داستان نویس است و به جزئیات مکان، قصد داستان سرایی که در هر جنبه ای از پارک تعبیه شده، تاریخچه آن، و نمایش های نور/فیلم/صداهای مبتکرانه و شگفت انگیز از نظر تکنولوژیکی وسواس دارد. اوه، و StarWars فرود آمد.

بنابراین ماه گذشته وقتی او در لس‌آنجلس فیلمبرداری داشت و بچه‌هایم با پدربزرگ و مادربزرگشان در تعطیلات بودند، از من دعوت کرد تا برای فیلمبرداری با او بیایم و پسرعموهایش در کالیفرنیا را ملاقات کنم و در نهایت توانست مرا به دیزنی لند ببرد. من قبول کردم که مثل یک بچه مغرور با اکراه بروم، انگار که مرا به آنجا بکشاند، شبیه این بود که به او لطفی کرده باشم. من کاملاً در مورد آن غافل بودم.

(نگران نباش – من به او گفتم که می تواند این قطعه را به عنوان عذرخواهی من بپذیرد، و او در حالی که من تایپ می کنم با یک پوزخند از خود راضی روی صورتش ایستاده است).

قلعه سیندرلا

منبع: Aubrey Odom on Unsplash

چون بله، خوب، برای کوتاه کردن یک داستان طولانی، آن را دوست داشتم. من آن را به خاطر همه دلایلی که او در مورد آن صحبت کرد و به یک دلیل وحیانی که نمی توانست بداند دوستش داشتم: دیزنی لند در دسترس ترین مکان روی زمین است. این فقط در دسترس نیست، بلکه مستقیماً و عمداً از افرادی که روی صندلی چرخدار نشسته اند استقبال می کند، به گونه ای که تفاوت عمیق بین مدارا و تعلق را نشان می دهد (به جای اینکه بگوید). افراد روی صندلی چرخدار فقط در دیزنی لند تحمل نمی شوند، ما در آنجا خوش آمدید.

من یک کاربر ویلچر سرپایی هستم، یعنی می توانم راه بروم. من از ویلچرم در مکانی مانند دیزنی لند استفاده می کنم زیرا از نظر فیزیکی نمی توانم بیش از چند دقیقه بایستم و به دلیل اینکه نمی توانم تمام پیاده روی آهسته را که برای حرکت در مکان های شلوغ لازم است انجام دهم. این به نوعی ضد شهود است – تنها زمانی که نمی توانم راه بروم این است که مدت زیادی روی یک صندلی عمودی نشسته باشم. بنابراین، بیشتر اوقات ویلچر من راهی را به من می دهد تا در مکان هایی باشم که باید برای مدت طولانی بنشینم یا بایستم. به دلیل نحوه استفاده من از ویلچر، مردم گیج می شوند و همیشه در مورد آن خوب نیستند.

یک بار روی صندلی خود در راهپیمایی برای حقوق زنان بودم و وقتی بلند شدم تا دراز بکشم، یکی از اعضای گروهم با عجله به من هجوم آورد و به من گفت که عقب بنشینم، زیرا باعث خجالت او در کنار شخصی روی ویلچر است. “در واقع به آن نیاز نداشت.”

یک بار دیگر در مراسم ختم پدر دوست عزیزم استفاده کردم. بعداً همان شب در شیوا (یک گردهمایی یهودیان برای حمایت از خانواده) من آن را نداشتم زیرا می‌توانستم راحت روی کاناپه‌های خانه‌شان بنشینم و خاخام به من مسخره می‌کرد که در طول خدمات از آن استفاده کرده‌ام تا توجه را جلب کنم. ”

سپس زمانی بود که ویلچرم را به یک کنفرانس کاری در فلوریدا بردم. وقتی از پرواز پیاده شدم، نمی‌توانستم راه بروم، بنابراین من و دوست/یارم با کمی مشکل به سمت هتل کنفرانس رفتیم، اما متوجه شدیم که پنج پله تا باجه پذیرش وجود دارد، و پنج پله دیگر تا بانک آسانسور به اندازه کافی آسان بود که کارمند به سمت من آمد تا مرا بررسی کند، اما نتوانستیم من و ویلچر را از پله ها بالا ببریم. پس از سردرگمی زیاد، مدیری را پیدا کردیم که می‌دانست آسانسور خدماتی «در دسترس» در اطراف پشت هتل، از میان کوچه‌ای تراوش‌کننده، کپک‌زده و مملو از زباله، و بالا رفتن از سطح شیب‌داری است که معلوم شد، توسط آن مسدود شده است. 50 مورد آب تونیک که باید 20 دقیقه صبر می کردیم تا کارکنان بار پاک شوند.

بیشتر روزها، نشستن روی ویلچر به این شکل است. شما باید برای هر حرکتی از قبل برنامه‌ریزی کنید، مردم نمی‌دانند چگونه با شما کنار بیایند، و بیشتر دنیا در نهایت دور از دسترس هستند.

دیزنی لند کاملا برعکس همه اینها بود. راهروها و گوشه‌های عریض منتهی به سواری‌ها، فضا در هر رستوران و سرویس بهداشتی، هر گوشه پارک با در نظر گرفتن ویلچر ایجاد شده است. تک تک کارکنان آموزش دیده بودند که از افراد روی صندلی چرخدار استقبال کنند و از آنها سؤالاتی مانند “آیا می توانید 14 پله از اینجا تا سوار شدن را طی کنید؟” آنها ویلچر من را در شروع سواری می بردند و در پایان آن منتظر من بود. و من می توانستم سوار آن سواری شوم زیرا آنقدر خوب ساخته شده بودند، به خوبی نگهداری می شدند و به خوبی برای خطرات و خطراتشان علامت گذاری شده بودند که می توانستم بگویم کدام یک برای من مفید است. من حتی سوار یک ترن هوایی غیرممکن می‌شدم که باعث شد احساس کنم می‌توانم دنیا را فتح کنم.

روز دوم (بله، البته من برای روز دوم برگشتم) متوجه همه دختر بچه‌های با موهای پرنسسی و تاج‌های عالی شدیم و رد درخشش‌های آنها را به سمت بوتیک Bibbity Bobbity دنبال کردیم، جایی که کودک شش ساله داخل من می‌خواستم تکه‌های توری ساتن، کرینولین و پولک‌های پولک‌دار را روی هر لباس پرنسسی که در جلوی یک آرایشگاه فروخته می‌شد لمس کنم، جایی که کارکنان در حال درست کردن نان‌های پرنسسی عالی بودند. سپس، درست در جلو و وسط، متوجه غرفه‌ای ویژه‌ای شدم که لباس‌های پرنسس در دسترس را که برای بچه‌های کوچک روی ویلچر ساخته شده بود، می‌فروشد، همراه با یک کیت برای پوشاندن صندلی شما مانند کالسکه سیندرلا. شروع کردم به گریه کردن

پس از جراحی های اولیه، در حالی که به دنبال تشخیصی برای درد و نارسایی مفاصلم بودم، و با بی حرکتی فزاینده ای، در برابر ویلچری که آشکارا به آن نیاز داشتم مقاومت کردم. اما با انجام این کار متوجه شدم که همه چیز را از دست داده ام، از بازی های فوتبال بچه هایم و بازی های مدرسه ابتدایی گرفته تا مهمانی ها و کنسرت ها. متوجه شدم که منابع زیادی از شادی را از دست داده ام، اساساً زندگی را از دست داده ام. بالاخره صندلی را گرفتم تا بتوانم گزینه های بیشتری داشته باشم و کمی آزادتر باشم. و این کار را برای من انجام می دهد، اما هزینه ای نیز دارد. از نظر روانی، اجتماعی، فیزیکی، وقتی روی صندلی خود می نشینم، احساس می کنم و اغلب با من رفتار می شود که «دیگری» هستم.

اما این در دیزنی لند درست نبود. احساس متفاوتی نداشتم، درد نداشتم، خجالت نمی کشیدم، مجبور نبودم خودم را برای کسی توضیح دهم.

مسلماً من هنوز نتوانستم خودم را مجبور کنم گوش موش را بپوشم. منظورم این است که آن دو روز چیزی که در هسته من هستم را تغییر نداد. و من واقعاً میل شدیدی برای تماشا داشتم باشگاه مبارزه و قسم زیاد اما می توانید شرط ببندید که هر روز هفته به دیزنی لند برمی گردم و بچه هایم را می آورم.

حتی بیشتر از همه اینها، من این ایده را با خود خواهم داشت که می توان این دنیا را به مکانی قابل دسترس تر تبدیل کرد. کمی پیش‌اندیشی، کمی آموزش می‌خواهد، اما ممکن است دنیای کوچک ما را تغییر دهد. (متاسفم، نتوانستم جلوی خودم را بگیرم.)