اولین باری که با یک پوستر “چشم جادویی” روبرو شدم به یاد می آورم.

این یک صحنه کارناوال آشوب آور بود – چراغهای چشمک زن ، خمیر سرخ شده در هوا ، خنده از هر جهت مارپیچ می شوند. و سپس ، در وسط آن ، یک پوستر ساده پوشانده شده در آنچه شبیه مزخرف بصری بود ، وجود داشت. مردم قبل از آن ایستاده بودند ، می لرزیدند ، سر خود را کج می کردند و به غلظت کمرنگ خیره می شدند.

“این یک دلفین است!” کسی فریاد زد.

من سخت تر و ناامید شدم که از دیدن آن نیز دیدن کردم. دلفین؟ تنها چیزی که دیدم ایستا بود. هرچه بیشتر فشار می دادم ، غیرممکن تر می شد. سپس ، فروشنده تکیه داد و زمزمه کرد ، “چشمان خود را آرام کنید. اجازه دهید چشم شما تمرکز کند. خیلی تلاش نکن فقط بگذارید به شما بیاید. “

به نظر می رسید مسخره است ، اما من از گزینه ها خارج شدم. نگاهم را نرم کردم ، از تلاش خود رها کردم – و ناگهان ، آنجا بود. یک دلفین ، شنا در شکوه سه بعدی. این اولین درس من در ایده ای بود که می خواهم بارها و بارها دوباره مورد بررسی قرار دهم: بعضی چیزها فقط وقتی که مجبور به اجبار آنها می شویم روشن می شود.

مشکل فشار

زندگی پر از لحظات “چشم جادویی” است. ما فشار می آوریم تا اتفاقات رخ دهد ، متقاعد شدیم که تلاش کامل این موفقیت را به همراه خواهد داشت:

• رابطه ای که ما سعی می کنیم عشق را کنترل کنیم.

• بلوک خلاق ما با آن مبارزه می کنیم.

• مشکل در محل کار ما در فرسودگی بیش از حد تجزیه و تحلیل می کنیم.

تحقیقات نشان می دهد که هرچه تلاش کنیم تا نتیجه خاصی را مجبور کنیم ، بدتر از آن انجام می دهیم.

• درک باریک استرس. سطح کورتیزول بالا ، تفکر خلاق و انعطاف پذیر را کاهش می دهد (Arnsten ، 2015).

• Hyperfocus بینش را مسدود می کند. مطالعات نشان می دهد که “تفکر حالت پراکنده”-یک حالت آرام و بدون تمرکز-حل مسئله را حل می کند (بیتی و همکاران ، 2018).

• مجبور کردن آتش سوزی. تحقیقات در مورد تعاملات اجتماعی نشان می دهد که وقتی افراد در روابط احساس فشار می کنند ، در واقع عقب می روند (Küster & Orth ، 2013).

تلاش بیشتر اغلب به معنای قفل کردن خود در الگویی است که آنچه را که در آنجا وجود دارد مبهم است.

وو-وی: هنر اقدام بی دردسر

چینی های باستان این پارادوکس وو-وی را “عمل بی دردسر” خواندند. این هنر دستیابی به بدون کرنش است ، به جای جنگ با آن ، با جریان طبیعی هماهنگ می شود.

تصور کنید که یک برگ در رودخانه شناور است. این راه خود را به جلو نمی کشد. با جریان حرکت می کند. وو-وی انفعال نیست-این یک ضعف غیرقانونی به واقعیت است. یک مثال جالب؟ کیوودو ، هنر ژاپنی تیراندازی با کمان.

کارشناسی ارشد اغلب در تاریکی کامل تیراندازی را تمرین می کند – هیچ هدف در چشم نیست. هدف این نیست که از طریق محاسبه یا تنش به علامت گذاری برسد. این است که در این فرآیند وجود داشته باشد – نفس ، موضع ، رهاسازی – که فلش بدون فشار راه خود را پیدا می کند. وقتی تلاش برای کنترل نتایج را رها می کنیم ، فضایی را برای ایجاد تراز ایجاد می کنیم.

نیاز “خودخواه” برای کنترل

کرنش فقط یک عادت نیست – این یک هویت است. ذهن خودخواه خودخواهانه به خودی خود ، معتقد است که کنترل همه چیز است. این امر به کمال گرایی ، مدیریت خرد و تلاش با تلاش می چسبد و اصرار دارد که آرامش به معنای تسلیم شدن است. وضوح ناشی از کنترل بیشتر نیست. این ناشی از تجربه لحظه حاضر (چه دردناک و چه لذت بخش) بدون دستور کار ، تعصب یا “ایجاد چیزی” است. وضوح هنگامی پدیدار می شود که درهم و برهمی فشار ، کشیدن و درک عاطفی/روانی از بین برود.

به زمانی فکر کنید که خیلی سخت سعی کردید چیزی را مجبور کنید – یک مکالمه ، یک پروژه ، یک تصمیم. کار کرد؟ یا آیا این احساس ناامید و قطع شده است؟ حالا به زمانی فکر کنید که به سادگی نشان داده اید ، تمام تلاش خود را کردید و به نتیجه خاصی نیاز دارید.

که احساس بهتری داشت؟ و مهمتر از همه – که بهتر کار کرد؟

زندگی در اصل “چشم جادویی”

چگونه می توانیم فشار را متوقف کنیم و شروع به تراز کنیم؟

مکث و نفس بکشید.

• هنگامی که احساس می کنید برای کنترل در دست دارید ، متوقف شوید.

• نفس آرام بکشید. بگذارید تنش به بهترین وجه ممکن باشد.

تمرکز خود را تغییر دهید.

• به جای پرسیدن ، “چگونه می توانم این اتفاق را انجام دهم؟” بپرس ،

“این لحظه از من به چه چیزی احتیاج دارد؟”

“چه چیز دیگری در اینجا فراتر از چیزی است که من انتظار دارم یا فرض می کنم؟”

• روی روند تمرکز کنید ، نه نتیجه.

بگذارید به شما بیاید.

• اعتماد به این وضوح ، اتصال و پیشرفت به طور طبیعی بوجود می آیند که مانع از مسدود کردن آنها شویم.

این تسلیم نمی شود. این به واقعیت اعتماد دارد. این انتخاب رزونانس بیش از نیرو است.

تحقیق: چرا رها کردن کار می کند

علم از این رویکرد حمایت می کند:

• ضربات انعطاف پذیری شناختی سرنگون می شود. مطالعات نشان می دهد که اجازه دادن به ذهن برای سرگردان ، بینش و حل مسئله را تقویت می کند (بیتی و همکاران ، 2018).

• رها کردن روابط باعث بهبود روابط می شود. تحقیقات نشان می دهد که وقتی شرکا فشار کمتری احساس می کنند ، با اعتبار بیشتری درگیر می شوند (Küster & Orth ، 2013).

کرنش فقط ما را خسته نمی کند بلکه چیزهایی را که می خواهیم ایجاد کنیم مسدود می کند.

آزادی رها کردن

وقتی دست از کنترل برای کنترل خود می گیریم ، قدرت را از دست نمی دهیم. ما شفافیت کسب می کنیم.

• خلاقیت هنگامی که ما مجبور به اجبار آن می شویم جریان می یابد.

• هنگامی که ما از چسبیدن به آن متوقف می شویم ، اتصال عمیق تر می شود.

• هنگامی که ما از سرنگونی آنها دست برداریم ، تصمیمات واضح تر می شود.

این بدان معنی نیست که ما از مراقبت متوقف می شویم. این بدان معناست که ما با نتایج کنترل می کنیم. مانند پوسترهای جادویی چشم ، زندگی هنگام استراحت در آن ، عمق خود را نشان می دهد.

نگاه خود را نرم کنید. بگذارید تنش از بین برود. و به عنوان تصویر پنهان – دلفین ، ببر ، واقعیت غیرقابل اجتناب لحظه فعلی شما در زندگی روزمره – از چشمان شما ظاهر شود.