اگر رفتار شخص به دیگران آسیب برساند ، به سختی پذیرش را تضمین می کند. و تا حدی مخالف نیست ، چنین انفعال می تواند به طور توجیهی به عنوان تأیید آن تلقی شود.

متأسفانه این پیام را برای آنچه در آن وجود دارد ، نمی خواند ، این پیام را که در پارامترهای قابل قبول است ، منتقل می کند. در عین حال ، با کسانی که تحت تأثیر آن قرار گرفته اند ، ارتباط برقرار می کند که باید نسبت به آنچه که ، پس از همه ، قابل توجیه است ، بیش از حد واکنش نشان دهند و بنابراین ، باید با آنها خوب باشد.

حتی اگر سهواً انجام شود ، برکناری ، به حداقل رساندن یا تعهد به چنین رفتارهای بی احتیاطی منجر به مقصر بودن قربانی شود – خود را به جای اینکه از آنها در هنگام سوءاستفاده کلامی حمایت کنید اشتباه است. به عنوان مثال ، اگر کسی در حال دریافت یک اظهار نظر جنسی است ، و باعث می شود که آن به طور موثری آن را عادی کند ، از این طریق به سوء استفاده از آن کمک می کند.

سکوت به طور کلی به عنوان طلایی ، یک فضیلت دیده می شود. اما هیچ چیز فضیلتی در عدم به چالش کشیدن کسی که باید در مورد رفتاری که متکبر ، توهین آمیز یا در غیر این صورت نگران کننده نیست ، مقابله کند.

ایجاد مرزهای محافظت از خود ممکن است لازم باشد اگر به طور پیش فرض ، اجازه ندهید که رفتار غیرقابل قبول دیگری به دلیل عدم وجود آن ، غالب شود. هنگامی که نظر یا ایده های آن شخص خود را نقض می کند ، صحبت کردن در این زمینه ضروری است که شکست را تجربه نکنید یا از آن استفاده کنید.

در چارچوب روابط شخصی در نظر گرفته می شود ، و به دیگری اجازه می دهد تا با شما ارتباط برقرار کند و به طور توهین آمیز این پیام را به آنها می دهد که خوب است که با شما رفتار کند. تفاوت زیادی بین اجازه دادن به دیگری صریح و به آنها اجازه می دهد تا با بی احترامی با شما رفتار کنند.

اگر نمی توانید خود را نسبت به رفتار قابل اعتراض اعتراض کنید ، برای دیگران بسیار آسان است که شما را به عنوان همراهی با آن در نظر بگیرند. و در نتیجه ناتوانی شما در تعیین مرزها بین آنچه می خواهید و نمی خواهید ، شما را به تخریب رابطه می پردازید.

توجه داشته باشید که وقتی ماده آنچه در حال برقراری ارتباط است با یک رابطه سالم مطابقت ندارد ، به طور پیش فرض می تواند سمی باشد. چنین ارتباطات تحقیرآمیز یا مضر باید مورد توجه قرار گیرد – و به اجبار – و نباید صرفاً به خاطر هماهنگ نگه داشتن امور تحمل شود.

علاوه بر این ، در مقیاس وسیع تری که دیده می شود ، این پذیرش مجانی نتایج فراتر از ابعاد شخص به شخص خود است. از نظر اجتماعی درک شده ، چنین بیش ازتحمل در واقع به نژادپرستی ، تبعیض و نابرابری مرتبط است.

تحمل ، در صورت بیش از حد ، می تواند به سرعت به نگرش بی تفاوتی تبدیل شود ، که به نوبه خود به طور تصادفی موقعیتی را برای عدم مراقبت ایجاد می کند. و این می تواند به دلیل تحمل بی عدالتی ها نسبت به اقلیت ها یا هر موقعیتی صرفاً به دلیل بخشی از جریان اصلی باشد.

© 2025 لئون اف. سلتزر ، دکتری کلیه حقوق محفوظ است.