منبع: توسط Pexels در Pixabay

فکر نمی‌کنم خیلی بحث برانگیز باشد که بگوییم آمریکا از یک تفرقه بی‌ثبات‌کننده در حال فروپاشی است. متأسفانه، بسیاری از ما با کمی توجه به رفاه جمعی، به دنبال خوشبختی خصوصی خود هستیم.

پذیرش ارتباط متقابل ما

سنت های حکمت بی انتها ما را تشویق می کنند که یکدیگر را دوست داشته باشیم. اگر به رفاه همنوعان خود اهمیت ندهیم، یعنی به خودمان اجازه دهیم از طریق همدلی و مراقبت به احساسات و نیازهای اطرافیانمان پاسخ دهیم، عشق چیست؟

معنویت از کلمه به معنای “نفس” گرفته شده است. ما نفس زندگی را تجربه می کنیم که به طور مداوم در درون ما و بیرون از ما جریان دارد. نفس همه چیز در مورد تعامل با محیط ماست. زندگی ما وابسته به اکسیژنی است که درختان و اقیانوس ها آزادانه تامین می کنند. نحوه رفتار ما با سیاره خود به ما برکت می دهد یا ما را آزار می دهد. وقتی از گرینلند بازدید کردم، از اینکه چه حس خوبی به نفس کشیدن در هوای پاک و نوشیدن آب خالص دارد، شگفت زده شدم.

واقعیت وابستگی متقابل ما با میل به خودکفایی – چسبیدن به ایدئولوژی ها و ارزش هایی که همدلی و گشودگی ما را نسبت به زندگی و یکدیگر قطع می کند، در تضاد است. معنویت در مورد ارج نهادن به تجسم ما به عنوان موجودات روحانی تجسم یافته است – شناخت پیوند متقابل مقدس خود با دیگران و محیط طبیعی ما. روانشناسی فراشخصی، که اغلب در روانشناسی “نیروی چهارم” نامیده می شود، برای ادغام امور معنوی در چارچوب روانشناسی مدرن توسعه یافته است.

وقتی اشتیاق ما برای عشق و ارتباط برای مدت طولانی برآورده نشود، از بین می رود. از زخم‌های دلبستگی (اختلال در اعتماد و ارتباط)، ممکن است به دنبال چیزهایی باشیم که قابل اعتمادتر به نظر می‌رسد – کالاهای مادی، قدرت، ثروت یا موقعیت – تا زمانی که متوجه شویم این لذت‌های گذرا، اشتیاق عمیق‌تر و مداوم را در ما برآورده نمی‌کنند.

با جدا شدن از ماهیت واقعی خود، که شامل ویژگی های همدلی، مهربانی، شفقت و صراحت است، ممکن است به نقطه بحرانی برسیم. ممکن است از اینکه به نحوی «آن را به دست آوردیم» خوشحال باشیم. شاید ما خانواده تشکیل دادیم و از نظر مادی پیشرفت کردیم. ممکن است ما را خوشحال کند که یک ماشین خوب، یک خانه دوست داشتنی، لباس شیک، محیطی راحت و غیره داشته باشیم—و این چیزها ایرادی ندارد. اما ممکن است در نهایت متوجه شویم که حس معنا و هدفی را در زندگی خود از دست داده ایم، چیزی که دکتر ویکتور فرانکل آن را برای رفاه ما ضروری اعلام کرده است. با افزایش سن، یک نارضایتی مبهم ممکن است این سوال را ایجاد کند: “آیا چیزی را از دست دادم؟”

گسترش دایره مراقبت ما

وقتی آسیب‌پذیری‌مان را در آغوش می‌گیریم و دفاع‌هایمان کاهش می‌یابد، قلب‌هایمان باز می‌شود – و شادی شگفت‌انگیزی را کشف می‌کنیم که از زندگی کردن به دست می‌آید که نشان‌دهنده آگاهی واضح از پیوستگی ما است. ما بیشتر با رفاه دیگران هماهنگ می شویم. ما شروع به گنجاندن چیزی بزرگتر از خود و خانواده نزدیک خود در دایره مراقبت خود می کنیم. حوزه مسئولیت ما – چیزی که احساس می‌کنیم به آن واکنش نشان می‌دهیم – به طور طبیعی با هماهنگی بیشتر با دوستان، همسایگان، مشتریان، مشتریان، همکاران، روستایمان، کشورمان و جهان گسترده‌تر، از جمله محیط زیست، گسترش می‌یابد.

امیدوارم با رشد خرد جمعی ما، بتوانیم زیرساخت های اجتماعی ایجاد کنیم که مردم را در برآوردن نیازهای اولیه جسمی و عاطفی خود حمایت کند. ما می توانیم به تدریج دمای ترس و خشم را که جوامع و جهان ما را آلوده می کند کاهش دهیم.

آسیب پذیری های ما ما را به هم متصل می کند

بسیاری از ما در خانواده‌هایی بزرگ می‌شویم که یاد می‌گیریم قوی بودن با آسیب‌پذیر بودن، که به عنوان یک ضعف تلقی می‌شود، سازگار نیست. چه در خانه، چه در مدرسه، چه در بازی با دوستان، اگر اغلب به خاطر ترس، گریه یا نشان دادن هر گونه آسیب پذیری شرمنده می شدیم، از نظر احساسی خاموش می شویم.

در نتیجه بی حس شدن نسبت به احساساتمان، ممکن است نگاهمان را از کسانی که رنج می برند، وضعیت اسفناک حیات وحش، و خرابی های زیست محیطی که ایجاد می کنیم دور کنیم. ما ممکن است رویاهای خود را برای “موفق” بودن دنبال کنیم بدون اینکه بدانیم زندگی خودمان چگونه با زندگی دیگران و طبیعت مرتبط است.

اگر نتوانیم آسیب پذیری خود را بپذیریم، ممکن است افرادی را که در حال مبارزه هستند قضاوت کنیم. ما ممکن است افراد بی خانمان و بیکار را به عنوان ضعیف یا “دیگر” اخراج کنیم. این مانع از هرگونه همدلی نسبت به وضعیت مخمصه آنها می شود.

با بی حس شدن نسبت به درد خود به دلیل زخم های حل نشده، سرعت زندگی و حواس پرتی های مختلف، ممکن است غم و اندوه را در اطراف خود ثبت نکنیم. یک طرز فکر رایج در آمریکای امروزی، که خوشبختانه به آرامی در حال تغییر است، این است که هر کس برای خودش در آن است. وقتی نسبت به آسیب‌پذیری‌های خود بیدارتر می‌شویم، نسبت به محرومیت‌ها و پریشانی‌های اطرافمان حساس‌تر و پاسخ‌گوتر می‌شویم. در صورت امکان کمک می کنیم.

همانطور که سیاست های اجتماعی بیشتر در مراقبت از انسان ریشه می گیرند، ما می توانیم تمدنی را ایجاد کنیم که در یک سنت معنوی دیرینه گنجانده شده است: همسایه خود را دوست داشته باشید. مثل خودت. با این حال، آنچه اغلب نادیده گرفته می شود، بخش «به عنوان خودتان» است. هر چه بیشتر با طبیعت واقعی خود ارتباط برقرار کنیم و از خود مراقبت کنیم، منابع بیشتری برای دوست داشتن دیگران داریم. روانشناسی غربی راه طولانی را طی کرده است تا به ما کمک کند تا بدانیم خودمراقبتی به چه معناست و چگونه آن را دنبال کنیم.

همانطور که نسبت به همه جنبه های خود مهربان تر، دلسوزتر و دوستانه تر می شویم، کمتر زره پوش می شویم و با دنیایی که به اشتراک می گذاریم هماهنگ می شویم. ما به تدریج در توجه و پاسخ به آنچه از ما برای ایجاد یک خانه، یک زندگی خانوادگی، یک جامعه، یک ملت و جهانی که در آن به یکدیگر اهمیت می دهیم، ماهرتر می شویم.

© جان آمودئو