به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه قرن؛ کسی که ساعت ۶ صبح بیدار می شود اما خواب کافی نداشته، لزوماً شرایط بهتری از فردی که دیرتر بیدار می شود و خواب کافی و منظم دارد، نخواهد داشت. بزرگسالان معمولاً به ۷ تا ۹ ساعت خواب در شبانه روز نیاز دارند. اگر برای بیدار شدن قبل از ۷ صبح، مدت خواب به ۵ ساعت کاهش یابد، این وضعیت در واقع نوعی محرومیت از خواب است . کمبود مزمن خواب می تواند تنظیم متابولیک، عملکرد سیستم ایمنی و ثبات emotional را مختل کند و خطر زوال شناختی را افزایش دهد . اگر ساعت زیستی طبیعی فرد به شب بیداری تمایل داشته باشد اما به اجبار قبل از ۷ صبح بیدار شود، دچار «جت لگ اجتماعی» می شود؛ یعنی ریتم فیزیولوژیک او با برنامه بیرونی هماهنگ نیست. یک مطالعه روی ۷۳ هزار و ۸۸۸ بزرگسال نشان داد افرادی که تیپ صبحگاهی دارند اما رفتارشان دیرتر است، در معرض خطر بالاتر افسردگی و اضطراب قرار دارند . آنچه بیش از ساعت بیدار شدن اهمیت دارد، نظم خواب است؛ یعنی هر روز در ساعت مشابه خوابیدن و بیدار شدن. حتی اگر فردی دیرتر بخوابد و دیرتر بیدار شود، تا زمانی که برنامه اش منظم باشد، بدنش بهتر با آن سازگار می شود .

زود بیدار شدن، بدون خواب کافی فایده ای ندارد.

کسی که ساعت ۶ صبح بیدار می‌شود اما خواب کافی نداشته، لزوماً شرایط بهتری از فردی که دیرتر بیدار می‌شود و خواب کافی و منظم دارد، نخواهد داشت. گاهی گفته می‌شود افرادی که پیش از ساعت ۷ صبح بیدار می‌شوند، سالم‌تر، شادتر و حتی موفق‌ترند؛ اما نمی‌توان یک ساعت مشخص را برای همه افراد معیار سلامت دانست.

کیفیت خواب تنها به زمان بیدار شدن بستگی ندارد. مدت و کیفیت خواب، منظم بودن برنامه و هماهنگی آن با ساعت زیستی بدن اهمیت بیشتری دارند. کسی که ساعت ۶ صبح بیدار می‌شود، اما خواب کافی نداشته، لزوماً شرایط بهتری از فردی که دیرتر بیدار می‌شود و خواب کافی و منظم دارد، نخواهد داشت.

افراد از نظر ریتم شبانه‌روزی نیز متفاوت‌اند؛ بعضی به‌طور طبیعی صبح‌گرا و برخی شب‌گرا هستند؛ بنابراین مهم‌تر از «قبل از ۷ بیدار شدن»، داشتن خواب کافی و منظم است.

اگر زود بیدار شدن به قیمت کم‌خوابی تمام شود، می‌تواند با خستگی، افت تمرکز و افزایش استرس همراه باشد.