منبع: AnaBlazic Pavlovic / Dreamstime

ازدواج تعدادی از محافظت های مهم را ارائه می دهد. تحقیقات نشان می دهد که افراد متاهل می توانند سلامت عاطفی و جسمی را در مقایسه با افرادی که طلاق گرفته اند حفظ کنند (آماتو، 2000؛ هیوز و ویت، 2009؛ اسکات و همکاران، 2013). چالشی که در فرهنگ معاصر غرب وجود دارد این است که افراد پس از تعهد مادام العمر به یکدیگر، در واقع متاهل بمانند. آمار طلاق در ایالات متحده نشان می دهد که حدود 43 درصد از ازدواج های اول به طلاق ختم می شود (بیبر، 2024). این نرخ برای ازدواج دوم (60 درصد) و سوم (73 درصد) بالاتر می رود (بیبر، 2024).

بیشتر برنامه های قبل از ازدواج و ازدواج بر ارتباط با یکدیگر متمرکز هستند. به عنوان مثال، برنامه پیشگیری و تقویت روابط (مارکمن و همکاران، 2010) به زوج می آموزد که چگونه با احترام ارتباط برقرار کنند و تعارضات را با یکدیگر حل کنند و در عین حال متعهد به رابطه باشند. در بررسی 13 برنامه قبل از ازدواج، 12 مورد از آنها بر آموزش ارتباط با تمرکز ویژه بر مدیریت تعارض در گذار به ازدواج تأکید داشتند (کارول و دوهرتی، 2003). برنامه های قبل از ازدواج می تواند بسیار متفاوت باشد. به عنوان مثال، ون آکر (2003) پیشنهاد می کند که زن و شوهر بر روی موضوع عاشقانه به عنوان نوعی چسب تمرکز کنند که باید زوج را داوطلبانه و با خوشحالی به یکدیگر متصل نگه دارد. مودی و همکاران (2013)، در برنامه قبل از ازدواج خود، بر سلامت باروری، از جمله تنظیم خانواده و آگاهی از بیماری های ژنتیکی تاکید دارند.

چه چیزی گم شده است؟

در حالی که برقراری ارتباط دقیق و محترمانه برای یک ازدواج سالم حیاتی است، همچنین مهم است که یاد بگیرید چگونه یکدیگر را ببخشید، زیرا همه افراد ناقص هستند و هر از گاهی همسر خود را ناامید می کنند. آموختن بخشش، آمادگی برای مقابله با بی عدالتی های کوچک یا بزرگ است که به طور اجتناب ناپذیری به ازدواج دامن می زند. نشان داده شده است که بخشش باعث کاهش رنجش هایی می شود که می تواند تعارض را عمیق تر و تشدید کند (انرایت و فیتزگیبونز، 2015). این یادگیری بخشش نباید به هیچ یک از افراد تحمیل شود، بلکه باید یک انتخاب آزادانه برای بررسی بخشش به عنوان یک امکان و تمرین آن در زمانی که فرد آماده است باشد. من به کسانی که برای ازدواج آماده می شوند، چهار رویکرد بخشش را توصیه می کنم که در زیر توضیح داده شده است.

1. بررسی بی عدالتی ها از خانواده مبدأ و دیگران

ما تمایل داریم از خانواده اصلی خود چیزهای زیادی بیاموزیم، از جمله الگوهای ناسازگاری که به طور مداوم توسط والدین و خواهران و برادران الگوبرداری می شوند. مایه تاسف است که بسیاری از افراد بدون آگاهی از این الگوهای بالقوه آسیب زا که اکنون وارد رابطه جدید شده اند، وارد ازدواج می شوند. برای مثال، فرض کنید پسری به طور مداوم شاهد بی احترامی لفظی پدرش به همسرش باشد. اکنون پسر ممکن است از همسر جدید خود به خاطر کوچکترین چیزهایی مانند سوزاندن نان تست انتقاد کند، یا شریک زناشویی خود را به دلیل عدم درک ویتامین های موجود در شیشه تنبیه کند. پسر در حال بازتولید الگوهای کلامی از پدرش با همسرش است. در عین حال، توهین‌های پدر ممکن است مکرراً متوجه پسر شده باشد که اکنون ممکن است خشم او را نسبت به پدرش وارد ازدواج کند. توصیه می شود همسران الگوهای بی عدالتی هایی را که در خانواده مبدأ اتفاق افتاده است را با دقت بررسی کنند و بدانند که ممکن است کینه های بعدی در ازدواجشان ایجاد شود. معاینه باید فراتر از خانواده مبدأ برای هر کسی باشد، مانند دانش آموزی که قلدری می کند یا مربی ای که خشن بوده و خشم عمیقی را در دل به جا گذاشته است. از آنجایی که آنها در بررسی چنین زخم هایی با همسر خود عمیق تر آشنا می شوند، این می تواند به آنها کمک کند تا زمانی که در رابطه خود منصفانه و محترمانه رفتار نمی کنند، از یکدیگر حمایت کنند.

2. بخشش افراد از خانواده اصلی و فراتر از آن

در مرحله بعد، با شناسایی کسانی که از گذشته به آنها آسیب رسانده اند، هر یک از اعضای زوج باید به خاطر زخم های عاطفی که هنوز در قلب خود حمل می کند، آنها را ببخشند. همانطور که فیلسوف گوویر (2002) اشاره کرد، ما می‌توانیم افرادی را که مستقیماً به ما آسیب می‌رسانند (بخشش اولیه) و کسانی که به عزیزانمان آسیب می‌رسانند تا مستقیماً (بخشش ثانویه) را ببخشیم، مانند موردی که پسر شاهد ارتباط بی‌احترامی پدر است. با مادر پسر بخشش اولیه و ثانویه باید تجلی بی عدالتی هایی را که در ازدواج جدید به طور مستقیم در دوران کودکی تجربه یا مشاهده شده است، کاهش دهد. هر دو نوع بخشش باید خشمی را که می تواند در ازدواج جدید فرو برود، کاهش دهد.

یک نقطه شروع مهم این است که مطمئن شوید که هر دو همسر می دانند بخشش چیست و چیست. پاسخ کوتاه این است که بخشش، نیکی به کسانی است که با بخشنده خوب نیستند، بدون عذر ظلم. بخشش با آشتی کردن یکی نیست، زیرا آشتی مستلزم اعتماد متقابل است، در حالی که بخشش می‌تواند فرآیندی یکجانبه باشد که تنها توسط یک نفر انجام می‌شود که انگیزه دارد به کسانی که رفتار ناعادلانه دارند رحمت کند. علاوه بر این، شخص هنگام بخشش، عدالت را رها نمی کند، بلکه می تواند در عوض در رفتار ناعادلانه خود بخواهد. هر یک می تواند از دیگری در این سفر بخشش حمایت کند. یک مسئله مهم در اینجا این است که هر یک از همسران قادر خواهند بود مسیر بخشش را بررسی کنند و به عنوان یک بخشنده عمیق تر رشد کنند (برای مثال به Enright، 2012 مراجعه کنید).

3. بحث در مورد تعهد به بخشش یکدیگر

منبع: Lightfieldstudiosprod / Dreamstime

با دانش بخشش و عمل به آن در حال حاضر توسط هر دو نفر به خوبی تثبیت شده است، آنها می توانند متعهد به ازدواجی با بخشش شوند که در آن بخشش، همراه با عادلانه و محترمانه بودن، در مرکز رابطه قرار دارد. به عبارت دیگر، هر یک می تواند اراده قوی برای بخشش و کمک به دیگری در سفر بخشش ایجاد کند.

4. انتقال دانش بخشش به فرزندان

منبع: Prostockstudio / Dreamstime

یکی از موارد مهم علاوه بر ازدواج بخشنده، تعهد به معرفی بخشش برای فرزندانی است که ممکن است در این ازدواج متولد شوند. هدف این نیست که کودکان را برای بخشش تحت فشار قرار دهیم، بلکه اجازه دهیم آنها بخشش را از طریق داستان ها و بحث های خانوادگی ببینند و درک کنند. اجازه دهید کودکان به جای اینکه آن را به عنوان یک تعهد وحشتناک ببینند، به سمت ایده بخشش کشیده شوند. به این ترتیب، همه اعضای خانواده این فرصت را خواهند داشت که ببخشند، آن را به عنوان بخشی از هویت خود بگنجانند، در صورت لزوم آن را تمرین کنند و مجرای خیر برای دیگران باشند.

به طور خلاصه

آمادگی برای ازدواج فقط به این معنا نیست که یاد بگیرید چگونه با یکدیگر ارتباط موثر برقرار کنید یا حتی مشکلات فعلی را که همیشه در هر ازدواجی پدید می‌آیند حل کنید. در عوض، توصیه می‌شود که چنین آمادگی شامل بخشش برای اعضای خانواده مبدأ، در صورت لزوم، و سایر افراد آسیب‌زننده از گذشته باشد تا بتوان با رنجش‌ها در ازدواج بعدی مقابله کرد و از بین رفت. در نهایت گنجاندن کودکان به عنوان شاگردان بخشش به همه در ایجاد و پرورش یک جامعه خانوادگی بخشنده کمک خواهد کرد.