[ad_1] بیایید صادق باشیم: جهان احساس می کند که پرده برداری می کند – تحول سیاسی ، بحران های آب و هوا ، بی ثباتی اقتصادی و خسارات شخصی فقط مانند یک برج غیرممکن Jenga به هم می پیوندد. هنگامی که اوضاع این بی نظیر را احساس می کند ، شادی ...
[ad_1]
بیایید صادق باشیم: جهان احساس می کند که پرده برداری می کند – تحول سیاسی ، بحران های آب و هوا ، بی ثباتی اقتصادی و خسارات شخصی فقط مانند یک برج غیرممکن Jenga به هم می پیوندد. هنگامی که اوضاع این بی نظیر را احساس می کند ، شادی نه تنها خارج از دسترس بلکه تقریباً نامناسب به نظر می رسد. چه کسی برای شادی وقت دارد وقتی همه چیز اینقدر بی خطر است؟
شما انجام می دهید همه ما انجام می دهیم
بیش از این – ما به آن احتیاج داریم.
وقتی دائماً در حال مهار خبرهای بد هستیم ، سیستم عصبی ما مطابق آن سازگار می شود. Hypervigilance به یک محیط پیش فرض تبدیل می شود و ما را در معرض تهدیدات قرار می دهد در حالی که هر چیزی را که برای بقا “ضروری” به نظر نمی رسد ، در معرض تهدید قرار می دهد. شادی ، در این حالت ، می تواند احساس بی پروا کند ، مانند لوکس که برای افرادی که توجه نمی کنند ، محفوظ است. اما این حقیقت است: شادی یک ضرورت بیولوژیکی است.
شادی فقط مربوط به خوشبختی نیست. این یک است نیروی تنظیم کننده برای سیستم عصبی ما این ما را از پاسخ های استرس مزمن بیرون می کشد و مغز ما را برای مقاومت در برابر می کند. بدون آن ، ما در حالت بقا گیر می کنیم ، قادر به دسترسی به خلاقیت ، حل مسئله یا حتی ارتباط عمیق با دیگران نیستیم.
به طور خلاصه: اگر می خواهیم با مبارزه خوب مبارزه کنیم ، برای انجام این کار به شادی نیاز داریم.
اینجاست شادی های کوچک وارد شوید – یک عمل ساده اما عمیق که می تواند کل تجربه شما را حتی در میان هرج و مرج تغییر دهد. ایده این است: به جای اینکه منتظر شادی برای رسیدن به لحظات بزرگ و سینمایی باشیم ، ما شروع به شکار برای کوچکترین بیت های لذت در زندگی روزمره خود می کنیم. یک فنجان چای کاملاً تند. نحوه برخورد نور به پیاده رو. آهنگی که دوستش داشتی گرمای سگ شما در کنار شما پیچیده است.
این لحظه ها چیزهای سخت را پاک نمی کنند ، اما آنها ما را لنگر در چیزی غیر از ناامیدی. آنها به ما یادآوری می کنند که حتی در تاریکی ، نور نیز وجود دارد. که ما هنوز انسان هستیم. این زندگی ، حتی اگر دشوار باشد ، هنوز هم زیبایی را حفظ می کند.
ترس یک تجربه تمام بدن است-سیستم عصبی ما را ربوده می شود ، تمرکز ما را باریک می کند و ما را به تفکر واکنشی قفل می کند. هنگامی که ما در حالت ترس قرار داریم ، قشر پیشانی ما-بخشی از مغز مسئول منطق ، برنامه ریزی و تصمیم گیری-آفلاین می شود. این عالی است اگر ما از یک ببر فرار کنیم اما وقتی می خواهیم مشکلات پیچیده اجتماعی یا شخصی را حل کنیم ، چندان مفید نیست.
از طرف دیگر شادی به عنوان پادزهر عمل می کند. علوم اعصاب نشان می دهد که تجربیات احساسات مثبت ، حتی افراد کوچک ، می تواند پاسخ ترس را تنظیم کرده و دسترسی به تفکر مرتبه بالاتر را بازگرداند. به عبارت ساده تر ، شادی باعث ترس از ترس می شود. وقتی ترس خاموش می شود ، ما به همه ابزارهای خود دسترسی داریم ، نه فقط مواردی که در ناامیدی به آنها می رسیم. شادی فقط احساس خوبی ندارد – این باعث می شود ما باهوش تر ، خلاق تر و مجهز تر برای مقابله با چالش های بزرگی که با آن روبرو هستیم ، مجهز شود.
با جستجوی شادی ، ما به سیستم عصبی خود سیگنال می دهیم که هستیم نه در خطر فوری این به ما اجازه می دهد تا از واکنش به پاسخ تغییر کنیم – از مهاربندی برای فاجعه تا تصور فعال و ایجاد آینده ای بهتر. شادی به ما آژانس خود را باز می گرداند.
در مواقعی مانند اینها ، شادی ساده لوح نیست – مقاومت است. انتخاب زیبایی ، خندیدن ، لذت بردن از یک وعده غذایی خوب یا توجه به مهربانی یک غریبه ، یک عمل شورش علیه ناامیدی است. این به معنای نادیده گرفتن درد جهان نیست. این به معنای امتناع از اجازه دادن به آن است تنها چیزی که ما را شکل می دهد.
مقاومت در برابر خواندن ضروری است
بنابراین ، در دنیایی که دائماً به ما می گوید برای بدترین حالت را بریزیم ، بیاد بیاوریم که به دنبال بهترین ها باشید. یک شادی کوچک در هر زمان.
[ad_2]
