وقتی هفته گذشته از سقوط هواپیما بر فراز رودخانه پوتوماک یاد گرفتم ، من مانند همه افراد دیگر وحشت کردم.

علاوه بر احساس غم و اندوه فراوان برای مسافران و خانواده های آنها ، به عنوان یک مادر مجرد و سرپرست تنها دو فرزند بزرگ من ، ذهن من بلافاصله به یک وحشتناک “چه می شود” رفت. چه می شود اگر من با یکی از فرزندانم در آن هواپیما بوده ام و دیگری را پشت سر بگذارم تا زندگی را به تنهایی حرکت کند؟

در خانواده کوچک سه نفره ما ، این فکر چیزی بیش از ترس زودگذر نیست – این یک نیروی محرکه در نحوه والدین من بوده است. برای بهتر یا بدتر ، این تعهد عمیق من به القای اعتماد به نفس و استقلال در فرزندانم را شکل داده است. من همیشه اعتقاد داشته ام که باید برای من اتفاق بیفتد ، آنها برای زنده ماندن ، سازگاری و در نهایت زندگی کامل و معنادار به مهارت و طرز فکر نیاز دارند. با توجه به اینکه امروز چه کسانی هستند ، فکر می کنم کار خوبی را برای تقویت این ارزشها انجام داده ام. از دست دادن هر یک از ما دلخراش و فاجعه بار برای افراد باقی مانده خواهد بود ، اما من اطمینان دارم که آنها زنده می مانند ، و پس از گذشت زمان راهی برای حرکت به جلو پیدا می کنند.

این اعتقاد – که فرزندانم را برای زندگی آماده می کند به معنای آموزش آنها برای پذیرش ناراحتی به جای جلوگیری از آن است – مرا به والدینی تبدیل کرده است که عقب نشینی نمی کند. این به معنای اجرای قوانین و اجازه دادن به آنها برای تجربه سختی است ، البته متعادل با عشق و پشتیبانی. والدین سخت بودن هرگز آسان نیست ، اما جایگزین من را انگیزه داد. به عنوان مثال ، کودکانی که بدون ناراحتی بزرگ شده اند ، خواه این باشد که آنها مدرسه را از دست می دهند ، ساعت ها بازی های ویدیویی می کنند یا از یادگیری رانندگی خودداری می کنند ، اضطراب بیشتری دارند و مهارت های زندگی کمتری دارند.

همه والدین اهداف خوبی دارند. با این حال ، امروزه در بین برخی والدین روند فزاینده ای وجود دارد که در اولویت قرار دادن فرزندان خود از ناراحتی به جای آموزش نحوه حرکت در آن ، در اولویت قرار دادن فرزندان خود از ناراحتی قرار بگیرند. من نگران این کودکان هستم. چه اتفاقی می افتد اگر والدین آنها دیگر در آنجا نباشند که تجربیات خود را جمع کنند؟ با بزرگتر شدن آنها و با واقعیت ها و استرس های زندگی بزرگسالان روبرو می شوند ، آیا مقاومت در برابر شکوفایی دارند؟

تحقیقات نشان می دهد که برخی از والدین سبک های والدین ملایم را اتخاذ می کنند زیرا می ترسند فرزندان خود را ناراحت کنند. این نوع والدین مجاز ، که با تقاضای کم و پاسخگویی زیاد مشخص می شود ، اغلب ناشی از عدم تمایل به اجرای قوانین یا مرزها است. مطالعه ای که در مرزهای روانشناسی مفهوم اجتناب از تجربی والدین– گرایش والدین برای جلوگیری از ناراحتی خودشان هنگام دیدن فرزندشان در پریشانی. این تحقیقات نشان داد که سطح بالاتری از این اجتناب با افزایش اضطراب کودک همراه است. به عبارت دیگر ، هنگامی که والدین برای جلوگیری از احساس ناراحتی فرزندان خود از محدودیت هایی خودداری می کنند ، در واقع ممکن است در مبارزات بلند مدت فرزندشان با اضطراب و خودتنظیمی نقش داشته باشند.

در مقابل ، اقیانوس اطلس بحث در مورد مفهوم والدین فانوس دریایی، اصطلاحی که یک دهه پیش ساخته شده است که با فرزندپروری معتبر هماهنگ است. این رویکرد تعادل بین راهنمایی و استقلال ایجاد می کند و مرزهای محکم را در حالی که به کودکان اجازه می دهد با چالش هایی روبرو شوند ، ایجاد می کند. تحقیقات تأیید می کند که کودکان با این رویکرد متعادل ، اعتماد به نفس ، مقاوم تر و مجهز به بزرگسالی دارند.

در حالی که قصد فرزندپروری ملایم اغلب عشق و محافظت است ، شواهد نشان می دهد که محافظت از کودکان از مبارزه می تواند منجر به چالش های عاطفی و رفتاری طولانی مدت شود. من معتقدم که بسیاری از این موارد ناشی از عدم اعتماد به نفس و استقلال در سنین جوانی است.

فرزندپروری نباید در مورد از بین بردن هر ناراحتی باشد بلکه در مورد آماده سازی کودکان برای مواجهه و غلبه بر موانع اجتناب ناپذیر زندگی است. یک رویکرد متعادل ، چه نامیده شود والدین معتبر یا والدین فانوس دریایی، قدرت ، مسئولیت و مقاومت عاطفی را تقویت می کند – خصوصیاتی که به کودکان بسیار فراتر از کودکی خدمت می کند. و در دنیایی که زندگی غیرقابل پیش بینی است ، این فقط ممکن است بزرگترین هدیه ای باشد که والدین می توانند به آنها بدهند.