توسط Eric A. Levine, Ed.D. با بکی شیپکوسکی

اصالت در کار مفهوم نسبتا جدیدی است. برای اکثر والدین و پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌های ما، کار ابزاری بود که هزینه خانه و تغذیه خانواده را تامین می‌کرد. اکثریت قریب به اتفاق کارگران در طول دو قرن از انقلاب صنعتی تا رونق فناوری یک روال نسبتاً ساده داشتند: حاضر شدن، ساعت ورود، انجام کار و ساعت بیرون رفتن. همه اینها بدون بیان ذات واقعی آنها. و صادقانه بگویم، آنها ممکن است به همین ایده خندیده باشند.

در 21^خیابان با این حال، از آنجایی که فرهنگ جهان اول الگویی را برای تبدیل علایق به شغل خود اتخاذ می کند، و از آنجایی که کار از ما خلاقیت بیشتری می طلبد (Anon. Professional، 2024)، بسیاری از ما متوجه می شویم که دیگر نمی توانیم تا آخر هفته صبر کنیم. خودمان باشیم در واقع، به نظر می‌رسد که محیط‌های کاری نسبت به دوره‌های قبل، فردیت را پذیرفته‌اند.

اما چقدر از خودمان را می خواهیم با همکاران، مشتریان، دانش آموزان یا دنبال کنندگان شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذاریم؟ رفتارها، حقایق یا ویژگی‌های شخصیتی که ما انتخاب می‌کنیم با دنیا به اشتراک نگذاریم، گفته می‌شود نقاب زده. اگر شما دارای ویژگی‌های واگرای عصبی* هستید، ممکن است با تجربه و عواقب ماسک کردن بیش از حد آشنا باشید.

*نورودیورژانس یک اصطلاح غیر پزشکی است که تفاوت در عملکرد مغز را توصیف می کند. برای این پست، ما در درجه اول بر اوتیسم، ADHD و نارساخوانی تمرکز کرده‌ایم. در حالی که شرایط تنوع عصبی و عصبی هنوز به معانی متمایز و مربوطه خود می پردازند، برای اهداف این پست، یک فرد نورون واگرا است، و افراد نورون متنوع هستند (هر دو به اختصار ND نامیده می شوند).

پوشاندن نورودیورژانس

دکتر دوون پرایس یک تعریف لیبرال و کاملاً تحقیق شده از پوشش ND بیان کرده است. تعریف کامل نویسنده کل فصل مقدمه کتابش را در بر می گیرد. رفع نقاب اوتیسم. به عبارت دیگر، پوشاندن ND به معنای سرکوب رفتارها، صفات، احساسات و ترجیحات طبیعی و تقلید از مواردی است که عصبی هستند تا “از نظر اجتماعی قابل قبول” به نظر برسند.

به بیان بیشتر، نقاب زدن می تواند آگاهانه یا ناخودآگاه باشد. افراد عصبی واگرا، چه تشخیص داده شده باشند و چه نباشند، در طول زندگی خود بازخورد دریافت می کنند مبنی بر اینکه آنها “عادی” نیستند، که می تواند آنها را به پنهان کردن رفتارها یا ویژگی هایی که با استانداردهای نوروتیپیک مطابقت ندارند، سوق دهد (دبی ریبر، 2022). در اینجا چند نمونه از متداول ترین نمونه های ماسک زدن در بین افراد واگرای عصبی آورده شده است:

• مقاومت در برابر رفتارهای تحریک مانند تکان دادن دست، تکان دادن یا بی قراری.
• تماس چشمی اجباری یا ساختگی
• به خاطر سپردن یا تمرین اسکریپت ها برای موقعیت های معین بر اساس مشاهدات رفتار NT.
• پنهان کردن یا استراتژی‌سازی در مورد مشکلات مدیریت زمان، سازماندهی، خواندن، نوشتن یا درک مطلب.
• تقلید از ژست های “عادی”، حالات چهره، لحن صوتی یا سایر رفتارها.
• فشار دادن به ناراحتی حسی ناشی از ورودی هایی مانند صداهای بلند یا پیچیده، نور روشن یا بافت های ناخوشایند.

تحقیقات نشان می‌دهد که افراد اوتیستیک، آلیستیک (غیر اوتیستیک) و افراد عصبی (NT) همگی ماسک می‌کنند – هیچ نشانه‌ای وجود ندارد که یک گروه بیشتر از گروه دیگر ماسک می‌کند. با این حال، آنچه از طریق تحقیقات ثابت شده است این است که بین درجه بالاتر نقاب زدن و افزایش اضطراب، افسردگی و خودکشی در افراد ND همبستگی مستقیم وجود دارد (پرایک هابز و همکاران، 2023؛ میلر و همکاران، 2021).

نقاب‌زدایی و نقاب‌زدایی در محل کار: بینش‌های زندگی واقعی

در حالی که پذیرش، گنجاندن، و محل اقامت به طور کلی در حال افزایش است و بسیاری از محیط های کاری پیشرفت می کنند، بسیاری دیگر هنوز با استقبال کامل از تنوع عصبی دست و پنجه نرم می کنند. طبیعتاً، از آنجایی که «معلوم شدن» می‌تواند تهدیدی برای معیشت باشد، این به فشاری می‌افزاید که کارمندان ND از قبل احساس می‌کنند که در آن جا می‌شوند. احتمالاً به همین دلیل است که بسیاری از افراد ND در نقش‌های کارآفرینی که می‌توانند کار خود را ساختار دهند، رضایت بیشتری پیدا می‌کنند. تا از نقاط قوت خود استفاده کنند.

ما با ده متخصص عصبی در مورد تجربیات و حکمت آنها در مورد نقاب زدن در زندگی حرفه ای مصاحبه کردیم. حرفه آنها شامل بنیانگذار فناوری، ریاضیدان، مدیر اجرایی بانک و رمان نویس بود. مفاهیم زیر به طور مداوم در طول مکالمات ما مطرح شد.

اصالت

نه همه، اما بیشتر متخصصانی که با آنها مصاحبه کردیم، احساس کردند که هر چه بیشتر نقاب بردارند، می توانند مؤثرتر باشند. آنها به روش های مختلف بیان کردند که می توانند بهتر به نقاط قوت و خلاقیت خود دسترسی داشته باشند، با مشتریان و همکاران ارتباط برقرار کنند و بر کار خود تمرکز کنند.

خودمختاری

عنصر مشترکی که به موفقیت و تحقق شغلی کمک می کند که تقریباً هر حرفه ای پرورش می دهد، آزادی ایجاد و کار در ساختارهای خود بود. ماندن در خطوط در بیشتر محیط‌های شرکتی مستلزم درجه بالایی از پوشش است که مخصوصاً برای متخصصان ND خسته‌کننده است و اغلب منجر به فرسودگی شغلی می‌شود. چندین متخصص نشان دادند که این نیاز به خودمختاری به دوران کودکی آنها برمی گردد.

انطباق

تعدادی از متخصصان تغییراتی را که در حرفه خود انجام داده اند برای افزایش موفقیت و کاهش میزان نیاز به پوشاندن شناسایی کردند، از جمله:

• تغییر از استخدام به قرارداد کار برای همان شرکت.
• ترتیب پروژه ها به گونه ای که یک همکار اصلی به جای یک تیم برای ارتباط وجود داشته باشد.
• شناسایی و تایید معیارهای واضح موفقیت در ابتدای هر کار یا پروژه.
• دویدن قبل از جلسات برای بهبود تمرکز و کاهش نیاز به بی قراری.
• تنظیم انتظارات بهره وری از خود برای جلوگیری از فرسودگی شغلی و بهبود درک خود از موفقیت.

اسکان

همیشه در دسترس نیست، اما بسیاری از متخصصانی که با آنها صحبت کردیم، به امکاناتی اشاره کردند که دریافت کرده‌اند، مایلند دریافت کنند یا به کارمندان خود ارائه کرده‌اند، از جمله:

• توانایی انتخاب کار در دفتر یا از راه دور، هم به طور کلی و هم در هر روز معین.
• انعطاف پذیری برای کار در ساعاتی که به بهترین وجه برای آنها مناسب است.
• آزادی برای تشکیل گردش کار خود.
• مجاز به خارج شدن از دوربین و پاسخ دادن در قسمت چت در طول جلسات Zoom.
• فضایی برای پیگیری پروژه هایی که آنها را در محدوده کسب و کار مورد علاقه خود قرار می دهد.
• همکاران وقتی در جلسات بی قرار می شوند لطف می کنند.

در نهایت، تجربیات متخصصان عصبی حاکی از آن است که نقاب‌زدایی، زمانی که در محیط‌های مناسب انجام شود، می‌تواند کلیدی برای باز کردن رضایت شغلی و موفقیت باشد. اما باید توجه داشت که نه نفر از ده فردی که با آنها صحبت کردیم، روسای خودشان هستند و شرکت‌های بزرگتر برای متفکران متفاوت جذاب نیستند. کسانی که قبلاً در رده‌هایشان استخدام شده‌اند، احتمالاً خلاقیت خود را پنهان می‌کنند و به خلاقیت کامل خود دسترسی ندارند. اما مشاغل نیاز دارند اگر بخواهند رقابت کنند و نوآوری کنند، تنوع عصبی را تایید کردند. وقتی شرکت به طور کامل از تنوع عصبی استقبال می کند، سود عمیقی خواهد برد.