از آنجا که هوش مصنوعی (AI) در زندگی روزمره و محل کار ما تعبیه شده است ، شکاف ظریف اما مهم در حال ظهور است. این دیگر فقط در مورد اینکه چه کسی از AI استفاده می کند و چه کسی نیست. تمایز بیشتر بین کسانی که استفاده از آن از آن را با اندیشه و انتخابی کالیبره می کنند ، و کسانی که یا بیش از حد به آن توجه می کنند یا آن را کاملاً برکنار می کنند. تغییر دهنده بازی های واقعی کسانی خواهند بود که می توانند تعادل معنی داری را به وجود آورند: دانستن اینکه چه موقع از هوش مصنوعی استفاده می کنند ، چگونه می توان از آن به طور مؤثر استفاده کرد ، و به همان اندازه مهم ، چه موقع قدم به عقب و به قضاوت خود تکیه کرد.

این افراد رهبران فردا خواهند بود. لزوماً به این دلیل نیست که آنها از نظر فنی ماهرترین هستند ، بلکه به این دلیل که خودآگاهی ، عمدی و تفکر انتقادی را برای استفاده از ابزارهای هوشمند به ارمغان می آورند. جالب اینجاست که تفاوت فقط یک موضوع مهارت نیست – که عمیقاً در روانشناسی ریشه دارد.

به نظر می رسد برخی از افراد به طور طبیعی درک می کنند که چگونه با هوش مصنوعی همکاری می کنند. آنها می دانند چه موقع باید به آن تکیه دهند ، چه موقع آن را زیر سوال ببرند و چه موقع آن را خاموش کنند. چه چیزی آنها را از هم جدا می کند؟ ترکیبی خاص از ویژگی های شخصیتی و عادات شناختی. افرادی که در تصمیمات خود کنجکاو ، بازتاب دهنده ، متمرکز و با اعتماد به نفس هستند ، بیشتر احتمال دارد که با چابکی و هدف از منظره AI حرکت کنند. به نظر می رسد صفاتی از قبیل باز بودن تجربه ، نیاز به شناخت ، وجدان بودن و محل کنترل تأثیر می گذارد که افراد متفکرانه با این فناوری به سرعت در حال تحول هستند.

باز بودن برای تجربه: پذیرش جدید

یکی از قویترین پیش بینی کننده های استفاده از هوش مصنوعی تطبیقی ​​ممکن است باز بودن برای تجربه باشد. این ویژگی شخصیت بزرگ پنج نشان دهنده آسایش شخص با تازگی ، خلاقیت و اکتشاف فکری است. افراد باز به احتمال زیاد با فن آوری های نوظهور آزمایش می کنند. آنها از ابزارهای ناآشنا دور نمی شوند و نه با هوش مصنوعی به عنوان یک اوراکل معصوم رفتار نمی کنند. درعوض ، آنها با ابهام راحت هستند و قبل از تصمیم گیری از کاوش در چندین راه حل لذت می برند. در دنیای هوش مصنوعی ، این نوع انعطاف پذیری شناختی بسیار ارزشمند است.

تحقیقات نشان می دهد که باز بودن با تفکر واگرا و حل مسئله خلاق همراه است. اینها افرادی هستند که فقط هوش مصنوعی را اتخاذ نمی کنند بلکه راه هایی برای شکل دادن و بهبود نحوه استفاده از آن پیدا می کنند.

نیاز به شناخت: تفکر فراتر از سطح

یکی دیگر از ویژگی های مهم روانشناختی نیاز به شناخت است که به تمایل یک فرد برای لذت بردن از مشارکت در تفکر عمیق ، زحمتکش و چالش های فکری اشاره دارد. افراد بالا در این صفت به طور طبیعی کنجکاو هستند ، به پازل ها ، سؤالات و تحلیل های متفکرانه کشیده می شوند. آنها برای پاسخ های سطح سطح حل نمی شوند و بعید به نظر می رسد که اطلاعات را با ارزش چهره بپذیرند.

برای AI ، این به نوعی شبکه ایمنی ذهنی تبدیل می شود. این افراد به احتمال زیاد محتوای ناشی از AI را به صورت انتقادی ارزیابی می کنند ، خروجی ها را مقایسه می کنند و به کیفیت اطلاعات تأمل می کنند. آنها ممکن است از ابزاری مانند chatgpt برای طوفان مغزی یا سنتز استفاده کنند ، اما در اینجا متوقف نمی شوند. آنها ادعاها را تأیید می کنند ، منابع ردیابی می کنند و در صورت خاموش بودن چیزی عمیق تر می شوند.

Cacioppo و Petty (1982) دریافتند که افراد با نیاز زیاد به شناخت در برابر ترغیب سطحی مقاوم تر هستند و به احتمال زیاد تجزیه و تحلیل ساختارهای استدلال هستند. این نوع نظم و انضباط فکری هنگام برخورد با هوش مصنوعی از اهمیت ویژه ای برخوردار است ، زیرا می تواند پاسخ های قابل قبول اما گاه گمراه کننده ایجاد کند.

وجدان: استفاده از هوش مصنوعی با هدف

در حالی که کنجکاوی و تفکر عمیق مهم هستند ، بنابراین پیگیری می شود. این جایی است که وجدان بودن نقش ایفا می کند. افراد وجدان هدف گرا ، روشمند و خود نظم هستند. آنها تمایل دارند که با دقت برنامه ریزی کنند و وظایف را با هدف اجرا کنند. در زمینه هوش مصنوعی ، آنها از آن بی هدف استفاده نمی کنند – آنها از آن برای دستیابی به نتایج خاص استفاده می کنند.

آنها همچنین به احتمال زیاد مرزهایی را در مورد چگونگی و زمان درگیر شدن با فناوری تعیین می کنند. به عنوان مثال ، یک معلم وجدان ممکن است از هوش مصنوعی برای کمک به ساختار یک درس استفاده کند اما هنوز هم برای حفظ اصالت مطالب اصلی را می نویسد. یک مدیر وجدان ممکن است از هوش مصنوعی برای کمک به تجزیه و تحلیل داده ها استفاده کند اما نه تصمیمات اخلاقی.

تحقیقات از این لینک پشتیبانی می کند: وجدان بودن با برنامه ریزی بازتابنده و تصمیم گیری مسئول ارتباط نزدیکی دارد (رابرتز و همکاران ، 2009). این کمک می کند تا اطمینان حاصل شود که هوش مصنوعی به جای یک میانبر یا جایگزین به عنوان ابزاری عمل می کند.

محل کنترل: مسئول ماندن

شاید مهمترین آنها از همه موضع کنترل باشد – اعتقاد فرد در مورد میزان تأثیرگذاری بر نتایج در زندگی آنها. کسانی که دارای یک مکان کنترل داخلی هستند ، معتقدند که به جای اینکه در رحمت سرنوشت ، شانس یا نیروهای خارجی قدرتمند مانند هوش مصنوعی قرار بگیرند ، مسئولیت موفقیت خود را بر عهده دارند.

این طرز فکر همه چیز را تغییر می دهد. افراد دارای یک مکان کنترل داخلی به احتمال زیاد مالکیت یادگیری خود را به دست می آورند ، با چالش های جدید سازگار می شوند و به دنبال راه هایی برای بهبود هستند. آنها از طرف هوش مصنوعی احساس تهدید نمی کنند. درعوض ، آنها به دنبال راه هایی هستند تا بتوانند آن را برای آنها کار کنند.

تحقیقات بنیادی روتتر (1966) در مورد این صفت نشان داد که افرادی که دارای یک مکان داخلی هستند ، تمایل به فعال تر و انعطاف پذیر دارند. در دنیای پیشرفته ، که در آن تغییر ثابت است ، احساس آژانس شخصی فقط مفید نیست-ضروری است.

پیشروی راه به جلو

همه این صفات مشترکاً مشترک هستند. آنها منعکس کننده یک شکل عمیق تر از هوش ، نه فقط توانایی پردازش اطلاعات ، بلکه خرد برای درک نحوه ارتباط ما با ابزارهای پیرامون خود هستند. آینده به نفع افرادی خواهد بود که می توانند با انتقاد فکر کنند ، انعطاف پذیر باشند ، با نیت عمل کنند و در میان تحولات تکنولوژیکی به ارزش های خود صادق باشند. اینها هستند کالیبراسیون چه کسی اجازه نمی دهد AI تفکر خود را تعریف کند ، اما در عوض از آن برای گسترش آنچه ممکن است استفاده کند.

همانطور که ما به دنیایی می رویم که به طور فزاینده ای توسط ماشین های هوشمند شکل می گیرد ، قوی ترین یا باهوش ترین کسی که شکوفا می شود ، نخواهد بود. این کسانی خواهند بود که می دانند چگونه سازگار شوند. همانطور که نقل قول اغلب به چارلز داروین نسبت به ما یادآوری می کند:

“این قویترین گونه هایی نیست که زنده مانده است ، و نه باهوش ترین ، بلکه پاسخگوترین تغییر است.”

و کسانی که با تشخیص ، استراتژی و خودآگاهی پاسخ می دهند ، به شکل گیری آنچه در آینده می آید کمک می کنند.