سعی کنید زمانی را به یاد بیاورید که واقعاً در صلح و محتوا احساس کردید. شاید شما همچنین با دیگران ، طبیعت و حتی جهان ، احساس ارتباط قوی با دیگران داشته باشید. اینها می توانند معنادارترین ، تأثیرگذارترین و تحول ترین تجربیات در زندگی ما باشند ، اما مدتهاست که تعریف و تحقیق توسط علم سخت بوده است.

چنین تجربیاتی غالباً به عنوان خودمان به خودی توصیف می شود-حالات کاهش یافته از مرزهای خود و وحدت فراتر از محافل خود و فوری روابط. عمیق ترین این حالتها اغلب به عنوان غیر دوگانه گفته می شود زیرا احساس می شود که احساس دوگانگی موضوع ، دینامیک ثابت من ، در این حالتها حل می شود.

دوره جدیدی از تحقیقات در مورد دولتهای متعادل

در گذشته ، دولتهای متعلق به خود ، غالباً تا حدودی “باطنی” و “گریزان” تلقی می شدند. با این حال ، علاقه محققان و پزشکان در این ایالت ها طی دو دهه گذشته رو به رشد بوده است. یکی از دلایل این تغییر ، کشف این است که چنین کشورهایی می توانند اثرات درمانی بر اعتیاد ، افسردگی و اضطراب داشته باشند.

به عنوان مثال ، یک مطالعه نقش حالات خودمان را در بهبودی از اعتیادها بررسی کرد. کاربران طولانی مدت مواد افیونی در یک برنامه بهبود بازیابی ذهن آگاهی گرا (بیشتر) شرکت کردند. تجربیات خودآزمایی آنها در جلسات مراقبه افزایش یافته و با افزایش نوسانات مغز در محدوده تتا در مناطق مغز خط میانی فرونتال مرتبط بودند. استفاده از مواد افیونی پس از برنامه کاهش می یابد ، واسطه این تغییرات مغز.

انواع مختلفی از حالات خود متعلق به خود

با این حال ، حالت های خودگردان نیز می توانند کمی “کیسه مخلوط” باشند. در برخی از این ایالات ، می توان تجربه قوی تری از خود را نسبت به سایرین داشت. در گروه دیگری از ایالت ها ، احساس ارتباط دلسوزانه با دیگران می تواند غالب باشد. و در بعضی موارد ، تجربیات خودمان در واقع می تواند باعث اضطراب شود.

بنابراین ، در آزمایشگاه من ، ما سعی کردیم تمایزهای ظریف تری را در این حالتها ایجاد و بررسی کنیم. برای شروع ، ما مشخص کردیم که انواع مختلفی از کشورهای متعلق به خودشان چیست. به نظر می رسد همه آنها احساس خود را ، ما چه کسی هستیم و چگونه دنیای اطراف خود را درک می کنیم. به این ترتیب ، آنها برداشتی را که از وجود ما داریم تغییر می دهند. از این رو ، ما از اصطلاح استفاده می کنیم “حالت های آگاهی وجودی” ، یا اندازه گیری، برای این ایالات

برای تمایز انواع مختلف اندازه گیری ، ما هم در تحقیقات غربی و هم در روانشناسی سنتی بودایی ساخته ایم. نوشته های موجود در سنت بودایی تبت از Dzogchen به ویژه در تمایز اندازه گیری های عمیق تر مفید بودند. در پایان ، ما یک طبقه بندی از 15 مورد را به سه دسته گروه بندی کردیم: اندازه گیری مثبت ، منفی و ناقص.

اندازه گیری مثبت اولیه حالت هایی مانند Decentering است که در آن فرد قادر به مشاهده افکار و عواطف شخص به عنوان تجربیات گذرا و نه واقعیت های جامد است. گسترش چشم انداز در مورد خود یکی دیگر از موارد مثبت است. می توان آن را به عنوان داشتن احساس کاهش یافته از خود و ارتباط بیشتر با دیگران ، فراتر از روابط شخصی توصیف کرد. ساختارشکنی شناختی از خود یک MEA مثبت است که وقتی بینش خود را از احساس خود ایجاد می کند که توسط تجربیات ، خاطرات ، روایت ها ، افکار و احساسات ایجاد می شود ، بوجود می آید. عمیق ترین اندازه مثبت تجربیات پوچی خود و غیر دوگانگی را توصیف می کند.

در مقابل ، اندازه گیری های منفی حالت هایی مانند “ذهن چسبنده” است ، وقتی که ما با افکار و احساسات خود به عنوان واقعیت هایی که منعکس می شوند ، از نزدیک با آنها ارتباط برقرار می کنیم. خود محدود کردن شناختی یکی دیگر از موارد منفی منفی است-با یک حس ثابت از خود مبتنی بر روایت ها ، خاطرات ، افکار ، تجربیات و عدم بینش در ماهیت ساخته شده آن مشخص می شود. اندازه گیری ناقص برخی از خصوصیات را با اندازه گیری مثبت اما همه آنها به اشتراک نمی گذارند. آنها بیشتر تجربیات خودجوش از پوچی خود یا غیر دوگانگی هستند که به عنوان چنین شناخته نمی شوند و ناپایدار هستند.

اندازه گیری

پس از مشخص کردن اختلافات در طول 15 اندازه ، مرحله بعدی تهیه اقدامی برای فعال کردن تحقیقات بیشتر در مورد این طیف جدید از حالتهای خودگردان بود. این حالت ها معمولاً از طریق پرسشنامه های استاندارد اندازه گیری می شوند که در مورد “ویژگی های” ایالت ها می پرسند – مانند احساس وحدت ، یکتایی ، خونسردی یا سعادت. با این حال ، ادبیات سنتی بودایی غالباً این حالتها را توصیف می کند ، به ویژه عمیق ترین اندازه خالی بودن خود یا غیر دوگانگی ، به عنوان “حالات جامع” یا تجربه می شود یا نه ، بنابراین نمی توان آنها را به ویژگی های جداگانه تقسیم کرد.

برای گرفتن این ماهیت “جامع” از اندازه گیری ، من سناریوهای مختصر را توصیف کردم که هر یک از 15 ایالت را توصیف می کند. بر اساس بازخورد پزشکان و محققان مراقبه ، این سناریوها بیشتر تنظیم و کوتاه شدند. در پایان ، این مجموعه از 15 سناریو به یک اندازه گیری جدید از حالت های خودگردان تبدیل شد-موجودی شیوه های آگاهی وجودی (IMEA).

در این اقدام ، از شرکت کنندگان سؤال می شود که آیا تا به حال هر یک از 15 اندازه گیری شده در سناریوها را تجربه کرده اند. اگر این کار را انجام دادند ، آنها به سه سؤال دیگر پاسخ می دهند و می پرسند که چند بار در طی هفته گذشته MEA را تجربه کرده اند و در خارج از مدیتیشن و اینکه آیا آنها قادر به ورود به هر MEA به خواست هستند. (برای اقدامات منفی و ناقص ، فقط دو سؤال اول از آنها پرسیده می شود.)

اندازه گیری ، سلامت روان و بهزیستی

مطالعه اولیه ما اندازه گیری IMEA را با 97 پزشک مراقبه ارزیابی کرد. ما دریافتیم که مراقبه ها قادر به تفکیک اندازه گیری های مختلف بودند و اندازه گیری مثبت به طور قابل توجهی بیشتر از اندازه گیری منفی و ناقص تجربه می شود. علاوه بر این ، اندازه گیری مثبت ، به جز گسترش دیدگاه در مورد خود ، اغلب در مراقبه تجربه می شد ، در حالی که اندازه گیری منفی در خارج از مراقبه تجربه می شد.

در همان نمونه ، ما همچنین رابطه بین اندازه گیری و اقدامات تعیین شده از بهزیستی ، روانی ، ذهن آگاهی ، عمق مراقبه ، وجدان و عصبی بودن را آزمایش کرده ایم. ما دریافتیم که بیشترین اندازه مثبت به نمرات بالاتر در تمام این اقدامات غیر از عصبی بودن مرتبط است (عصبی بودن پایین به فرکانس بالاتر از تجربیات MEA مثبت مرتبط بود). اندازه گیری منفی الگوی مخالف را نشان داد ، و هیچ اثر معنی داری برای اندازه گیری ناقص وجود نداشت.

راه های آینده برای تحقیق در مورد تعالی خود

درمجموع ، این یافته ها نشان می دهد که اکنون می توانیم طیف وسیعی از حالات خودمحور خود را متمایز و اندازه گیری کنیم. این ممکن است ما را قادر سازد تا تغییرات مغز مرتبط با این حالت ها را با ظرافت بیشتر بررسی کنیم. اکنون ممکن است ما نیز بتوانیم بررسی کنیم که آیا پزشکان به تدریج با تمرین طولانی مدت اقدام به اندازه عمیق تر می کنند. علاوه بر این ، ما همچنین می توانیم بررسی کنیم که آیا برخی از این ایالت ها زودتر از سایرین در طول رشد کودک و نوجوان بوجود می آیند.

تمام این تحقیقات همچنین می تواند به سلامت روان و اثرات بهزیستی این حالتها و مداخلات که می تواند آنها را تقویت کند ، مرتبط باشد. در نتیجه ، حالات خودآموز و غیر دوگانه آگاهی ممکن است بسیار گریزان تر شود و پتانسیل آنها به طور کامل از آن استفاده شود. همچنین ممکن است که در عصر فعلی هوش مصنوعی و قطبش ، این حالت ها در تقویت احساس ارتباط و بشریت ، نیاز به نقش وسیع تری داشته باشند.