[ad_1] هفته گذشته در سمپوزیوم انجمن بین المللی متخصصان اختلال خوردن (IAEDP) در صحرای پالم ، من این فرصت را داشتم که رویکردهای درمانی معمولی را با ارائه خود به چالش بکشم ، “وقتی همه غذاها مناسب نیستند: بی طرفی وزن و سلامت متابولیک در...
[ad_1]
هفته گذشته در سمپوزیوم انجمن بین المللی متخصصان اختلال خوردن (IAEDP) در صحرای پالم ، من این فرصت را داشتم که رویکردهای درمانی معمولی را با ارائه خود به چالش بکشم ، “وقتی همه غذاها مناسب نیستند: بی طرفی وزن و سلامت متابولیک در اختلالات خوردن.” همانطور که هفته آگاهی از اختلالات خوردن را تشخیص می دهیم (#EDAW2025) ، من می خواهم یک گروه از مشتریان غالباً غالباً برجسته را برجسته کنم: کسانی که در مدل سنتی و بی اشتهایی محور مراقبت موفقیت پیدا نکرده اند.
من از مخاطب خواستم كه یك روش درمانی را تصور كنند كه در آن مشتریانی مانند كارلا مجبور به انتخاب بین فرهنگ رژیم غذایی و الگوی ریکاوری نبودند که اصرار داشت که او باید تمام غذاها را بطور شهودی بخورد و بدن خود را بدون توجه به وضعیت سلامتی خود بپذیرد. اگر مسیر دیگری وجود داشته باشد چه می شود؟ مسیری که برای کسانی که دارای آسیب پذیری های پاداش ، بی توجهی و ناکارآمدی متابولیک هستند ، طراحی شده است. یکی که مبارزات خود را صرفاً عاطفی رد نکرد ، اما تعامل پیچیده زیست شناسی ، عصب شیمیایی و محیط زیست را در رفتارهای خوردن آنها به رسمیت شناخت.
در تلاش برای مقابله با ننگ وزن ، آیا ما سهواً با حذف ابزارهای مورد نیاز برای حمایت از سلامتی و نشاط خود ، برخی از مشتری ها را از بین بردیم؟ چه می شود اگر:
چه می شود اگر ما همه اختلالات خوردن را از طریق لنزهای آسیب متابولیک مشاهده کنیم – و شفابخشی متابولیک را به عنوان بخش اساسی بهبودی دیدیم؟ ما می دانیم که عوامل بیولوژیکی مانند:
… همه به درایو برای از دست دادن کنترل غذا کمک می کنند. با این حال ، مدل های سنتی اغلب این عوامل را از بین می برند ، و به عنوان مسائل عاطفی یا رفتاری صرفاً عاطفی یا رفتاری می شوند. اگر بهبودی فقط مربوط به تغییر افکار نبود ، بلکه در مورد حمایت از مقررات فیزیولوژیکی بدن بود؟
برای بسیاری از مشتری ها ، مدل “همه غذاها متناسب” – طراحی شده برای مقابله با خوردن محدود کننده – به چالش های منحصر به فرد کسانی که نمی ترسند از غذا نترسند ، اما در عوض از مسیرهای پاداش خود می ترسند. برای افراد مبتلا به اعتیاد مانند به غذاهای فوق العاده پردازش شده ، ممکن است در معرض درمان قرار نگیرد. درعوض ، یک رویکرد کاهش آسیب که تصدیق می کند تاریخچه تروما و خرابی های درمانی آنها ضروری است.
اگر واقعاً می خواهیم یک رویکرد فراگیر برای درمان اختلال در غذا خوردن داشته باشیم ، باید برای نمونه های مختلف مشتری فضایی ایجاد کنیم-نه فقط آنهایی که مدل های سنتی برای آنها ساخته شده اند. این بدان معنی است:
وقت آن است که دوباره فکر کنیم که بهبودی به چه معناست – نه فقط برای افراد موجود در بدن ، بلکه برای کسانی که مغز و بدن آنها برای بهبودی نیاز به نوع دیگری از پشتیبانی دارد.
بیایید این مکالمه را ادامه دهیم.
[ad_2]
