[ad_1] این قسمت 2 از مجموعه تلفن های مدرسه است. در پست قبلی خود در مورد موضوع تلفن در مدارس، تعجب کردم که چرا ما تا به حال به بچه ها کمک نکرده ایم با اعمال ممنوعیت گوشی های هوشمند در همه مدارس، از حواس پرتی جلوگیری کنند. یونسکو توصیه کرده...
[ad_1]
این قسمت 2 از مجموعه تلفن های مدرسه است.
در پست قبلی خود در مورد موضوع تلفن در مدارس، تعجب کردم که چرا ما تا به حال به بچه ها کمک نکرده ایم با اعمال ممنوعیت گوشی های هوشمند در همه مدارس، از حواس پرتی جلوگیری کنند. یونسکو توصیه کرده است که این کار انجام شود در سراسر جهان 1و تعداد زیادی مطالعه وجود دارد که نشان می دهد چرا این مهم است.2،3
در تحقیق پاسخ به این سوال، متوجه شدم که در حالی که برخی از ایالتها قوانینی وضع کردهاند که به مناطق مدارس اجازه میدهد ممنوعیت گوشیهای هوشمند را در مدرسه اعمال کنند، والدینی هستند که مخالف این موضوع هستند – و حتی برخی از مناطق مدرسه شکایت کردهاند.4
به طور تصادفی، امروز یک اعلان از Delaney Ruston، MD، که وبلاگ Screengers را فقط در مورد این موضوع می نویسد، دریافت کردم.5
او مینویسد که یکی از دلایلی که برخی از والدین از این ایده که بچهها در طول روز مدرسه تلفن همراه خود ندارند، خوششان نمیآید این است که والدین فکر میکنند در مواقع اضطراری مدرسه، داشتن تلفن برای آنها ایمنتر است. آنها می خواهند فرزندانشان بتوانند با آنها تماس بگیرند.
راستون خواستار یک نظرسنجی ملی در مورد این سوال شده است، اما در این بین، قبل از انجام چنین مطالعه ای، او یک بررسی کوچک از خودش – نه علمی – اما با این وجود معنادار انجام داد. او از افراد زیادی پرسید که نظرشان چیست.
اینها برخی از پاسخ هایی است که او دریافت کرد:
ما یک وضعیت اضطراری در زمان واقعی داشتیم… ما به حالت قرنطینه رفتیم و لحظاتی پس از آن، دانش آموزان شروع به برقراری ارتباط با والدین خود کردند، پیامک ارسال کردند و از تلفن همراه خود تماس گرفتند. در نتیجه، اولین پاسخ دهندگان ما به مدرسه رسیدند، و ما والدین در خیابان ما صف کشیده بودند و اولین پاسخ دهندگان به معنای واقعی کلمه نمی توانستند وسایل نقلیه خود را به مدرسه ما برسانند.
“من دوست ندارم کودکان به طور مستقیم در مدرسه به تلفن های خود دسترسی داشته باشند زیرا جنبه ایمنی آن وجود دارد. شما نمی توانید از اطلاعات یا اطلاعات نادرست ارائه شده دور شوید. کوچکترین شایعه تهدید یا کوچکترین اظهاراتی که انجام می شود، که مورد بررسی قرار نمی گیرد، سریعتر از آن که پلیس اطلاع رسانی کند یا قبل از اطلاع کارکنان، مدرسه را ترک می کند.
حتی اخیراً، ما چیزهایی مانند جایی که در حال بررسی یک حادثه یا یک تهدید بالقوه هستیم را تجربه کرده ایم. چیز دیگری در حال انتقال است که ما حتی از طریق رسانه های اجتماعی از آن مطلع نبودیم. و قبل از اینکه افسران منابع مدرسه ما حتی از وقوع آن آگاه شوند، مدرسه را ترک میکند.»
زمانی که من مدیر یک دبیرستان بودم، یک بار قفل شدیم و چون همه دانشآموزان بلافاصله تلفن خود را گرفتند، شبکه مدرسه از کار افتاد و سپس هیچ یک از تلفنهای ما کار نکرد.»
“من طرفدار تلفن همراه نیستم، به خصوص در شرایط اضطراری.”
“یکی از بزرگترین استدلالهایی که والدین دارند این است که بچهها باید در طول روز در مواقع اضطراری و نقض امنیتی به تلفنها، به ویژه دبیرستان، دسترسی داشته باشند. و ما به آنها می گوییم، نه، اولین چیزی که می خواهیم داشته باشیم، اولین پاسخ دهندگان در ساختمان در اسرع وقت است. ما باید واکنشهای خود را به شرایط اضطراری تسریع کنیم، نه اینکه سرعت آنها را کاهش دهیم.»
“من مایلم سیاستی ببینم که در آن هیچ تلفنی مجاز نباشد، زنگ به زنگ. دوره. در قفسه ها یا سیستم دیگری قرار دهید که در آن پاسخگویی وجود داشته باشد که آن بچه ها نمی توانند انجام دهند. به آنها دسترسی داشته باشید“
بنابراین، در اینجا برخی از کارشناسان، افرادی که در زمین از بچهها مراقبت میکنند و مسئول امنیت عمومی هستند، هستند که میگویند تلفنها بچهها را در مدرسه امنتر نمیکنند.
نکات مهم دیگری که باید در نظر گرفت:
فراتر از اثرات بالقوه منفی تلفن های همراه در مواقع اضطراری، دانش آموزان از تلفن همراه برای بمب گذاری، تیراندازی و تهدیدهای فردی برای دانش آموزان دیگر استفاده کرده اند. تلفن ها همچنین برای آزار و اذیت سایبری و برای تحریک و سازماندهی دعوا و سایر اختلالات ایمنی در مدرسه استفاده شده است.5
بنابراین، اکنون که برخی از دلایلی را شنیدهاید که چرا گوشیهای هوشمند ممکن است واقعاً کودکان را در مدرسه ایمنتر نکنند، چه فکر میکنید؟
[ad_2]
