جالب است که تفاوت بین حیوانات و انسان ها و نحوه واکنش آنها به موقعیت ها را در نظر بگیریم. یکی از دلایلی که می نویسم روانشناسی امروز به دلیل اطلاعات مفیدی است که هنگام بررسی آنچه می توانیم از مشاهده حیوانات و رفتارهای آنها بیاموزیم به دست می آید. انسان ها و حیوانات از قوانین رفتاری یکسانی پیروی می کنند، اما اغلب آنها را به گونه ای متفاوت دنبال می کنند.

یکی از حوزه‌هایی که این امر به‌ویژه در آن صادق است، در عبارت «زندگی در لحظه» خلاصه می‌شود، که آنقدر استفاده می‌شود که عملاً به کلیشه تبدیل شده است. حیوانات تقریباً به طور انحصاری در لحظه زندگی می کنند، در حالی که انسان ها معمولاً به ندرت این کار را انجام می دهند. حیوانات با هر اطلاعاتی که در دسترس دارند به موقعیت‌ها پاسخ می‌دهند، در حالی که انسان‌ها اغلب درگیر مرحله اضافه نگرانی از رفتارهایشان می‌شوند. با این حال، زندگی در لحظه به قدری استراتژی موثر برای کمک به انسان برای داشتن یک زندگی سالم در نظر گرفته می شود که بخش بزرگی از تکنیک های درمانی مانند ذهن آگاهی را تشکیل می دهد.

من اخیراً این فرصت را داشتم که در لحظه ای که فرصت تماشای یک چوپان آلمانی به شما داده می شود، نحوه زندگی حیوانات را تجدید نظر کنم. آنها سگ های فوق العاده ای هستند و یکی از غرایز اصلی آنها کمک به کنترل حیوانات دیگر مانند آهو و گوسفند است. ژرمن شپردها در این کار آنقدر خوب هستند که اغلب برای کمک به کنترل جمعیت گوسفند و گوسفند استفاده می شوند (Curtis & Rieckenberg, 2005).

وقتی سگ را برای پیاده روی می بردم، متوجه شدم که در یک نقطه او ایستاد و شروع به خیره شدن به آهویی کرد که در طرف دیگر دروازه قرار داشت. حتی بعد از اینکه او پارس کرد و آهو فرار کرد، او همچنان به خیره شدن ادامه داد و آشکارا به دنبال اتفاقی بود. این برای مدتی ادامه داشت تا اینکه مجبور شدم به او بگویم زمان رفتن فرا رسیده است.

واضح بود که فقط یکی از ما نگران اتفاقات بعد از این نقطه بودیم. او نمونه قطعی «زندگی در لحظه» بود. او کاری داشت که باید انجام دهد و اصلاً نگران این نبود که آیا کسی دلایل عملی برای انجام این کار می بیند یا خیر. من انتظار دارم که اگر از او می پرسیدم چه کار می کند (اگر می توانست صحبت کند) می گفت: “من می روم آن آهو را از اینجا شبانی کنم” – و اگر می پرسیدم چه زمانی تمام می شود، او پاسخ می داد، “وقتی کارم تمام شد تمام خواهم شد.”

من این را مطرح نمی‌کنم، نه به این دلیل که سعی می‌کنم پیشنهاد کنم که زندگی‌مان را شبیه سگ‌ها کنیم. اما، باز هم، من هرگز ندیدم که انسانی به اندازه این حیوان در «زندگی در لحظه» خوب عمل کند. بنابراین، فکر کردم مفید خواهد بود آنچه را که در اینجا درباره «زندگی در لحظه» آموختم، خلاصه کنم.

• گفتار انسان یکی از بزرگترین نقاط قوت و در عین حال یکی از بزرگترین نقاط ضعف ما است. این به ما امکان می دهد برای آینده برنامه ریزی کنیم، اما همچنین باعث نگرانی ما در مورد آینده می شود. گاهی اوقات، بهترین راه برای استفاده از گفتارتان ممکن است این باشد که کاری را که باید انجام دهید، انجام دهید، و سپس تصمیم بگیرید که آیا کاری که انجام دادید تنها پس از اتمام کار ارزشمند بوده است یا خیر. این واقعاً «زندگی در لحظه» است.
• حتی زمانی که بررسی می کنید که آیا کاری که انجام داده اید ارزشمند بوده است یا خیر، تمرکز فقط باید بر روی استفاده از آن اطلاعات برای برنامه ریزی بهتر برای آینده باشد. “زندگی در لحظه” به شیوه ای سالم به این معنی است که تشخیص دهید اگر کارهایی را بر اساس بهترین اطلاعاتی که در آن زمان داشتید انجام دهید، نمی توانید کاری را که انجام داده اید تغییر دهید و دلیلی برای احساس بدی ندارید.
• کلماتی مانند “باید” و “باید” کمترین کمک عاطفی هستند. وقتی از بهترین اطلاعات موجود برای تصمیم گیری در مورد آنچه که «در حال حاضر» انجام می‌دهید استفاده می‌کنید، به ندرت مفید است که درباره آن با گفتن «من باید کار دیگری انجام می‌دهم» یا «این باید به نحوی باشد» بیشتر قضاوت کنید.
• زندگی به ندرت بر اساس یک برنامه از پیش تعیین شده عمل می کند. اغلب اوقات شما فقط باید بر اساس بهترین اطلاعاتی که دارید تصمیم بگیرید و سپس منتظر بمانید تا ببینید چه اتفاقی می افتد. مانند سگ در مثال من، اغلب تنها پاسخ به این سؤال است که “چه زمانی می دانم که چگونه می شود؟” “وقتی بدانم می دانم” است.