منبع: ویرجینیا یانگ/با اجازه استفاده شد

هرکسی که سگ یا گربه داشته است مشکوک است که در حال راه رفتن نیست و به دیروز یا فردا فکر می کند. حیوانات بر تجربیات حسی خود در لحظه تمرکز می کنند. آنها آنچه را که می بینند، می شنوند، احساس می کنند، بو می کنند و می چشند نظارت می کنند و به شدت روی هر محرکی که غیرعادی یا جالب می دانند تمرکز می کنند. به عنوان مثال، هنگامی که یک پرنده در کنار پنجره گربه پرواز می کند، آن پرنده ممکن است به مهمترین چیز در جهان گربه تبدیل شود. این حالت حسی رفتار پایه طبیعی بسیاری از موجودات بیولوژیکی سالم است.

اما وقتی حیوانی تهدیدی را درک می کند، بدنش پر از آدرنالین، کورتیزول و سایر هورمون ها می شود تا سیستم خود را به حداکثر حالت آماده باش برساند. این را می توان به عنوان به حداکثر رساندن یک سیستم، مانند آوردن سرعت سنج خودرو به منطقه قرمز در نظر گرفت. این انفجاری از قدرت را فراهم می کند اما طاقت فرسا و ناپایدار است.

برای صدها میلیون سال، اجداد ما قبل از انسان همین رفتارهای حیوانی را از خود نشان دادند. آنها ممکن است با تمرکز روی حواس خود در جنگل قدم بزنند تا زمانی که مثلاً ببری از پشت یک بوته بیرون بپرد. در آن مرحله، آنها به پاسخ جنگ یا گریز خود می‌پردازند. و در طبیعت، این فقط چند لحظه است که آنها یا فرار کنند، با تهدید مبارزه کنند، یا در مبارزه برای زندگی خود شکست بخورند. در هر صورت، حالت برانگیختگی شدید بسیار مختصر است. و دقایقی بعد وضعیت جسمی و روحی آنها به حالت اولیه باز می گردد.

با این حال، در جدول زمانی تکامل که در صدها میلیون سال اندازه‌گیری می‌شود، ممکن است 100000 سال پیش باشد که ما انسان‌های امروزی با قشر جلوی مغزی کاملاً شکل‌یافته ظاهر شده‌ایم. دیگر فعالیت ذهنی ما محدود به پردازش ورودی حواس ما نیست. اکنون می‌توانیم مفاهیمی را که به صورت فیزیکی وجود ندارند، مفهوم‌سازی و انتزاعی کنیم. در حالی که این قدرت ممکن است اثرات شگفت‌انگیز و مفید زیادی داشته باشد، می‌توان ما را آزار داد: ببر دیگر نیازی به پریدن از پشت بوته ندارد. ما به سادگی می توانیم تصور کنیم که آنجاست.

فقط فکر کردن به تهدید باعث می شود بدن ما به گونه ای واکنش نشان دهد که گویی واقعاً وجود دارد. ما با همان مواد شیمیایی غرق شده ایم و فرآیندهای فیزیولوژیکی یکسانی را تجربه می کنیم. مشکل اینجاست که برخلاف قبل، می‌توانیم استرس خود را از این «تهدید» خیالی به طور نامحدود حفظ کنیم. این واکنش پایدار همان چیزی است که ما آن را استرس می نامیم. و بدن ما زمانی برای سازگاری با این انحراف تکاملی نداشته است. در طول سالها، عوارض جسمی می گیرد.

استرس می تواند در نهایت شما را بکشد (کلینیک مایو، 2023). به عنوان یک درمانگر در دره سیلیکون، دریافته‌ام که یکی از رایج‌ترین دلایلی که مراجعان جدید برای جستجوی درمان در درمان ارائه می‌کنند این است که اخیراً نوعی ترس از سلامتی داشته‌اند و پزشکشان به آنها گفته است که استرس یکی از عوامل مؤثر است. این مشتریان سال ها یا حتی ده ها سال بدبختی را تحمل کردند تا اینکه به بخشی عادی از زندگی تبدیل شد که آن را بدیهی می دانستند، همانطور که یک ماهی احتمالاً به آب فکر نمی کند. فقط آنجاست. مشتریان در این شرایط تمایل دارند تا زمانی که چیزی از نظر فیزیکی مانع از تحمل وضعیت موجود بیشتر نشود، به دنبال کمک نیستند.

اما زمانی که فردی با چالش های سلامتی قابل توجهی مواجه می شود، ممکن است مقدار مشخصی از آسیب های بلندمدت قبلاً وارد شده باشد. بیماری قلبی، سکته مغزی، دیابت و سایر شرایط مرتبط با استرس جایگزین استرس موقعیتی به عنوان حالت عادی جدید می شود و مقابله با اثرات آنها می تواند تا پایان عمر فرد ادامه داشته باشد. اگرچه بهبود اغلب هنوز امکان پذیر است، اما برای افراد بسیار ترجیح داده می شود که استرس را تشخیص دهند و قبل از اینکه آسیب جبران ناپذیری وارد کند، آن را برطرف کنند. در حالی که برخی از موقعیت های استرس زا قابل حل هستند، اغلب می توانیم یاد بگیریم که با موقعیت هایی که تحت کنترل ما نیستند کنار بیاییم.

ماهیت بیولوژیکی استرس به این معنی است که ابزارهای مقابله ای در خلاء وجود ندارند. اغلب، تا زمانی که از نظر فیزیکی و ذهنی خود را برای پاسخگویی به آن‌ها آماده نکرده باشیم، نمی‌توانیم به طور مؤثر تکنیک‌های کاهش استرس را اجرا کنیم. من این را به کشت یک مزرعه قبل از کاشت، یا ایجاد زمینه ای برای موفقیت تشبیه می کنم. به عنوان مثال، یک واقعیت جالب که در کلاس های دبیرستان آموختم، تاکتیکی بود که فرقه ها برای جذب اعضای جدید از آن استفاده می کنند. آنها مردم را به یک استراحت یا جشنواره چند روزه دعوت می کنند. و در طول این مدت، تمام مواد غذایی ارائه شده بر روی کربوهیدرات سنگین خواهد بود: نان، بلغور جو و غیره. دلیل آن این است که وقتی مغز از پروتئین محروم می شود، مهارت های تفکر انتقادی کاهش می یابد. وضعیت جسمانی ما وضعیت روانی ما را تعیین می کند.

امروزه تهدیدهایی که بیشتر ما روزانه با آن روبرو هستیم، از سوی طبیعت نیست، بلکه ناشی از ترس از فقر، تحقیر، بی ارزشی، انزوا و دیگر انگیزه های قدرتمندی است که به عنوان موجودات اجتماعی در درون ما قرار گرفته است. اگر اجداد ما از قبیله اخراج می شدند، این به معنای مرگ حتمی بود و ما یک تنفر درونی متناظر با فکر اخراج ایجاد کرده ایم. برای مثال، چشم انداز از دست دادن شغل، به این ترس های اولیه نفوذ می کند و به یک تهدید امروزی تبدیل می شود. اما استرس را می‌توان از طریق مراقبت از خود، بازنگری در پیام‌هایی که به خود می‌گوییم و ذهن آگاهی کاهش داد. برای کسب اطلاعات بیشتر، پست من در مورد این موضوعات را بررسی کنید.