به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه قرن؛ کالابرگ یک‌میلیونی امروز بیشتر شبیه یک مُسکن موقت است تا آنکه راه‌حل اقتصادی باشد. در بازاری که قیمت‌ها هر روز بالا می‌روند، این اعتبار یا صرف چند قلم کالای گران می‌شود که فقط چند روز دوام دارد، یا خانواده‌ها را وادار می‌کند برای بزرگ‌تر ماندن سبد، از کیفیت و پروتئین بزنند.

این انتخاب، انتخابِ آزاد نیست؛ انتخابی اجباری است، به‌ویژه برای خانواده‌های پرجمعیت.

در این میان، سفره‌های خانوار هر روز کوچک‌تر می‌شوند. برنج، که ستون اصلی غذای بسیاری از خانواده‌هاست، امروز برای هر گونی از حدود دو میلیون تومان شروع می‌شود و در برخی برندها تا پنج میلیون تومان هم می‌رسد. گوشت چرخ‌کرده به حدود نه‌صد هزار تومان رسیده، مرغ برای هر یک عدد نزدیک به ششصد هزار تومان تمام می‌شود و تخم‌مرغ، آخرین پناه پروتئین خانوارهای کم‌درآمد، حالا دانه‌ای محاسبه می‌شود؛ حدود پانزده هزار تومان. روغن هم یا به‌سختی پیدا می‌شود یا اگر باشد، باید برای آن از سیصد هزار تومان تا بیش از یک‌ونیم میلیون تومان کنار گذاشت.اق

اصلاح اقتصادی روی کاغذ انجام شده، اما وقتی قیمت‌ها جلوتر از سیاست می‌دوند، هزینه اصلاح دوباره از جیب مردم پرداخت می‌شود و پرسش اصلی همچنان باقی می‌ماند: در نهایت، سهم سفره‌های مردم از این سیاست‌ها چیست؟