توسط کنت جی ویس ، دکتر و کمیته هنر و علوم انسانی در گروه برای پیشرفت روانپزشکی

بسیاری از روانپزشکان می ترسند در مورد سلامت روانی شخصیت های عمومی در حین وقایع اجتماعی مورد سؤال قرار بگیرند. به تازگی ، چنین شرایطی در دو طعم وجود دارد – درباره سیاستمداران و تیراندازها.

با این وجود ، روانپزشکان در محیط های اجتماعی (و گاهی اوقات در شیوه های دفتر آنها) اغلب برای اظهار نظر در مورد قطبی شدن وقایع جاری و افراد در اخبار قرار می گیرند. به نظر می رسد که روانپزشکی می تواند با اختصاص برچسب های DSM یا ادعای کلیه مسافت های رفتاری به عنوان دامنه آن ، مشکلات را توضیح دهد یا برطرف کند.

با این حال ، روانپزشکی سازمان یافته انرژی قابل توجهی را صرف تلاش برای دور نگه داشتن روانپزشکان از موقعیت های توهین آمیز و overlaims می کند که باعث انحراف با مسائل مربوط به سلامت روان می شود. در اینجا برخی از تاریخ و منطقی برای این نگهبانان آورده شده است.

قانون گلد واتر

روانپزشکان پزشکی قانونی مجاز به تشخیص از سوابق تاریخی یا پزشکی هستند ، به ویژه هنگامی که معاینه حضوری امکان پذیر نباشد. با این حال ، اعضای انجمن روانپزشکی آمریکا از تشخیص افراد مشهور که شخصاً مورد بررسی قرار نداده اند ، ممنوع است. انجمن می تواند اقدامات انضباطی علیه اعضا را برای نقض قانون ارزیابی کند

قانون اخلاق ، که در سال 1973 منتشر شد ، نتیجه سالها بحث و گفتگو پس از انتشار نظرات روانپزشکی در مورد سناتور نامزد ریاست جمهوری ، باری گلد واتر واتر واتر واتر واتر واتر واتر واتر واتر بود واقعیت مجله در سال 1964.

واقعیت از روانپزشکان پرسید که آیا سناتور از نظر روحی مناسب رئیس جمهور است یا خیر. بیش از هزار روانپزشک در پاسخ به آنچه معلوم شد لحظه ای شرم آور برای حرفه روانپزشکی است ، پاسخ دادند. سناتور با موفقیت شکایت کرد واقعیتناشر برای چاپ چیزهای خشن روانپزشکان درباره او و برنده شدند. از این رو ، نام غیررسمی قانون گلد واتر.

با این حال ، داستان البته به همین جا ختم نشد. در دهه گذشته ، شهروندان ، سیاستمداران و متخصصان از سلامت روان رئیس جمهور ترامپ در اولین دوره خود و رئیس جمهور بایدن پس از آن سؤال کردند. در نتیجه ، برخی از روانپزشکان بر علیه قانون گلد واتر عقب نشینی کردند و نشان می دهند که متخصصان بهداشت روان باید وقتی منافع عمومی خواستار عمل از ضرورت اخلاقی باشد ، بتوانند آن را بشکنند.

روانپزشکان ، به عنوان شهروندان ، ممکن است به طور واضح چنین موقعیتی را بگیرند ، اما چه عوارض جانبی دارد؟

بید

در سال 1924 ، از سیگموند فروید برای تجزیه و تحلیل متهمین جنایی در یک پرونده قتل حسی دعوت شد. این یک محاکمه مشهور دو مرد جوان ، لئوپولد و لوئب بود که فقط برای لگد ها ، یک پسر 14 ساله را در شیکاگو ربود و کشتند.

خانواده های ثروتمند آنها کلارنس دارو را برای دفاع از آنها استخدام کردند. هنگامی که مطبوعات در طول محاکمه به دیوانگی تغذیه ای رفتند ، ویلیام راندولف هارست ، که صاحب 28 روزنامه بود ، یک قطعه از این عمل را می خواست. او به فروید چک خالی پیشنهاد داد تا وضعیت روحی متهمان را وزن کند. ناشر رقیب شیکاگو تریبون 25000 دلار فروید (تقریبا نیم میلیون دلار امروز) برای ارائه تفسیر متخصص ارائه داد.

فروید هر دو پیشنهاد را رد کرد. دلیل او ، موجز و معقول ، الگویی برای رفتار اخلاقی امروز است: “در پاسخ می گویم که من نمی توانم آماده باشم تا وقتی فقط گزارش های روزنامه را برای ادامه کار ارائه می دهم ، یک نظر متخصص را در مورد افراد و یک عمل ارائه دهم.

چند سال بعد ، یک مرد جوان یهودی متهم به قتل پدرش با فشار دادن او از صخره ای در تیرولین اتریش بود. اگرچه هیچ مدرکی در مورد اتصال پسر به مرگ وجود نداشت ، دادستان ضد یهودی برای روانپزشکان در اینسبروک ترتیب داد تا ادعا کند که متهم دارای مجتمع ادیپ است. در اصل ، یک حقیقت روانگردان ، در صورت عدم وجود شواهد دیگر ، انگیزه قتل را به وجود آورد.

این جوان در دو دادگاه محکوم شد و سرانجام پس از مداخلات دیپلماتیک آزاد شد. فروید ، در نزدیکی وین ، نتوانست در برابر نقد استفاده بی پروا از مفهوم خود مقاومت کند و در مقاله روزنامه 1930 نوشت (ویس ، 2012):

“اگر به طور عینی نشان داده شده بود كه (پسر) پدرش را به قتل رسانده است ، در همه وقایع برای معرفی مجتمع ادیپوس وجود خواهد داشت تا انگیزه ای را برای یك عمل غیر قابل توضیح فراهم كند. از آنجا كه هیچ اثبات چنین اثبات نشده است ، ذکر اینكه از مجتمع ادیپوس اثر گمراه كننده ای ندارد ، حداقل اینكه از نظر پدر و مادری است كه از نظر پدر و مادری از اینكه پسرش در حال کشف است ، در مورد … پایه و اساس فرض در مورد پسر ، حتی اگر در غیر این صورت باشد ، باید بگوییم که این یک فریادهای دور از آنجا به علت چنین کاری است.

ننگ

برچسب های روانپزشکی می توانند آسیب ببینند. البته روانپزشکان به عنوان افراد گفتار آزاد دارند ، اما به عنوان متخصصان ، آنها وظیفه دیگری از هوشیاری دارند تا اطمینان حاصل کنند که از اصطلاحات روانپزشکی به عنوان سلاح استفاده نمی شود.

خط تقسیم بین نظر روانپزشکی و عقیده ای که توسط شخصی که به نظر می رسد روانپزشک باشد ، چیست؟ یک قیاس خواهد بود که دست یک بوکسور حرفه ای می تواند به عنوان سلاح های کشنده در نظر گرفته شود. در حالی که اظهارات روانپزشک در یک میز شام ممکن است بی ضرر باشد ، همان سخنان عمومی که به طور عمومی مشترک هستند می توانند توهین آمیز باشند.

جنبه دیگری برای این مشکل وجود دارد ، که معمولاً مورد بحث قرار نمی گیرد. با استفاده از برچسب های روانپزشکی به طور اتفاقی پاتولوژیک رفتارها و به طور بالقوه می تواند ننگ را افزایش دهد ، چه در فرد شناسایی شده و چه در افراد مبتلا به بیماری های روانی به طور کلی. تار شدن رسانه های سرگرمی از مرز دیوانه/بد در حال حاضر چنین ننگ ایجاد می کند.

سؤال در سراسر میز شام یا مهمانی کوکتل این است: “آیا شما مجبور نیستید دیوانه شوید (به این روش عمل کنید/فکر کنید) یا (کسی را بکشید)؟” فشار هنگامی افزایش می یابد که موضوع رئیس جمهور یا یک قهرمان غیرقانونی/عامیانه مانند لوئیجی مانگون باشد. به نظر می رسد که متخصصان بهداشت روان از رفتارهای انحرافی یا غیرقانونی مالکیت دارند. نه ، بسیار متشکرم!

علاوه بر این ، مگر اینکه کسی نگرش سیاسی میهمانان شام را بداند (معمولاً این روزها) ، روانپزشکان در مورد حمله با برچسب های DSM خطر بدنام کردن ، به عنوان “دیوانه” دیگران را در جدول قرار می دهند. مهمتر از همه ، متخصصان بهداشت روان و بیماران آنها به هیچ وجه از استفاده گاه به گاه از تشخیص ها سود نمی برند و انجام این کار ممکن است سهواً ننگ را افزایش دهد.

به عنوان مثال ، چگونه می توان با سؤالاتی درباره “آن مهره” که کسی را ترور کرد ، مقابله کند؟ در حالی که ممکن است تیرانداز گذشته ای مشکل داشته باشد ، بهتر است با یک رویکرد چراغ طلا (اسطوره ای) با چنین چیزی روبرو شوید ، “بسیاری از مردم خشونت آمیز هستند ، اما این به معنای این نیست که آنها از نظر روانی بیمار هستند. به طور خودکار پیوند خشونت و بیماری روانی اشتباه است ؛ این یک اسطوره است.”

با اظهار نظر در مورد سیاستمداران (که روانپزشکان مستقیماً مورد بررسی قرار نداده اند) ، استفاده از اصطلاحات روانپزشکی به عنوان سلاح سازنده نیست. درعوض ، شایان ذکر است که استفاده از اصطلاحات فنی اشتباه است وقتی که شخص به سادگی با ارزش ها ، اعتقادات یا رفتار شخص دیگری موافق نیست. با انجام این کار ، یکی از همان رفتار با ارزش های خود را دعوت می کند.

به همین دلیل قانون گلد واتر یک استاندارد اخلاقی است. نقض آن به طور بالقوه قابل مجازات است. گاهی اوقات بخش بهتری از جسارت این است که از برچسب زدن و آموزش دیگران در مورد حقایق اساسی استفاده کنید.

به نفع هر کسی (پزشکان یا بیماران آنها) نیست که در “شرم آور” شرکت کنند. تلاش های حرفه ای بهتر برای آموزش عمومی ، تحقیقات و قوانین برای بهبود بودجه سلامت روان هزینه می شود.