وقتی هنری در 14 سال به عنوان ترانس بیرون آمد ، خانواده وی حامی نبودند. در ابتدا ، او فکر می کرد که شاید آنها به دور خود بیایند. خواهران و برادران بزرگتر وی گفتند: “آنها فقط به زمان نیاز دارند.” اما پس از آن ، هنگامی که هنری از “رها کردن مرحله” خودداری کرد ، پدرش اظهار داشت که دیگر در خانه استقبال نمی کند.

با رفتن به هیچ کجا ، هنری در کنار دوستان و در کنار دوستان خود ماند و سرانجام مدتی در یک پناهگاه جوانان به پایان رسید ، جایی که او در محل من ظاهر شد. در این مرحله ، او 16 ساله بود و خدمات اجتماعی کمتر درگیر بود. حتی اگر آنها بودند ، هنری گزارش می دادند ، احتمالاً او همچنان در پناهگاه می ماند. وی گفت: “آنها بیشتر از والدین خودم از من پذیرفتند.”

صدمه به کنار خانواده از جوانان LGBTQ+

هر روز ، پس از بیرون آمدن به خانواده هایشان ، کوئر/LGBTQ+ جوانان ترک خانواده و طرد خانواده را تجربه می کنند. این رد می تواند از اشکال ظریف باشد ، مانند زمانی که بچه ها متوجه فاصله عاطفی یا عزل می شوند ، تا اقدامات شدیدتر ، مانند بیرون راندن از خانه ، مانند پرونده هنری.

تحقیقات نشان می دهد که جوانان LGBTQ+ با خطر قابل توجهی بیشتر از بی خانمانی روبرو هستند. طبق اعلام اتحاد ملی برای پایان دادن به بی خانمانی ، “جوانان LGBTQ در جمعیت جوانان بی خانمان بیش از حد نماینده هستند.”² با 40 درصد از جوانان بی خانمان که LGBTQ+را معرفی می کنند.¹

درک دلایل LGBTQ+ بی خانمانی جوانان

در کار من با خانواده ها ، متوجه می شوم که بسیاری از والدین در ابتدا معتقدند که جنسیت فرزندشان یا هویت جنسیتی “مرحله” است. اما من همچنین قدرت عشق و تمایل به درک را دیده ام – وقتی والدین تصمیم می گیرند گوش دهند ، یاد بگیرند و در کنار فرزند خود بایستند. عشق آنها همانطور که باید تعصبات از پیش تصور شده را نادیده می گیرد.

متأسفانه ، این آسیب در مورد خانواده هایی است که به اعتقادات شخصی ، فشار اجتماعی یا اطلاعات نادرست اجازه می دهند تا از بهزیستی فرزندشان پیشی بگیرند. رد خانواده ناشی از عوامل مختلفی از جمله اعتقادات فرهنگی یا مذهبی یا عدم درک است که منجر به ننگ و ترس می شود. این خانواده ها غالباً هویت فرزندشان را تهدید ، شکست یا منبع شرم می دانند.

براساس تحقیقات ، “44 درصد از جوانان LGBTQ+ در بازداشتگاه ایالتی گزارش داده اند ، فرار کردند یا به دلایلی که مستقیماً با هویت آنها مرتبط بودند ، از خانه های خود بیرون کشیده شدند.”¹ این نمایندگی بیش از حد در سیستم های مراقبت و نوجوانان نشان دهنده نیاز به تغییر اجتماعی در راه هایی است که ما مشاهده می کنیم که ما از جوانان LGBTQ+ LGBTQ+ را مشاهده می کنیم. رد خانواده صرفاً در مورد اختلاف نظر نیست ؛ این جوانان را در معرض خطر مستقیم جسمی ، عاطفی و روانی قرار می دهد.

نقش جامعه در حمایت از جوانان LGBTQ+

فراتر از بی خانمانی ، جوانان LGBTQ+ رد شده با خطرات سوء مصرف مواد ، درگیری در سیستم عدالت کیفری و استثماری مانند قاچاق جنسی روبرو هستند. آنها همچنین میزان بالاتر افسردگی ، اضطراب و ایده خودکشی را گزارش می کنند و برای تکمیل مدرسه تلاش می کنند.⁴ بنابراین ، حمایت از جوانان در معرض خطر رد خانواده و بی خانمانی باید اولویت اصلی باشد.

هنگامی که خانواده ها نتوانند محیطی امن برای رشد کودکان فراهم کنند ، این منجر به آسیب های ماندگار می شود. سپس مسئولیت جامعه برای پر کردن این شکاف می شود.

آموزش و پرورش اولین قدم خوب است: ارائه اطلاعات دقیق و فراگیر در مورد هویت جنسیتی و گرایش جنسی به اسطوره ها و کاهش ننگ ، چه در خانواده ها و چه در جوامع کمک می کند. اما تغییرات سیاست مهم است ، زیرا حمایت های قانونی باید اطمینان حاصل کند که جوانان LGBTQ+ دسترسی برابر به مسکن ، مراقبت های بهداشتی ، آموزش و حمایت از تبعیض دارند – به ویژه هنگامی که آنها توسط خانواده هایشان شکست خورده اند.

اگر پس از تجربه طرد خانواده به دنبال پشتیبانی هستید ، در اینجا برخی از مکان های امن وجود دارد: