در فوریه سال 2023 ، مدرسه Peabody دانشگاه وندربیلت در پی تیراندازی در ایالت میشیگان که باعث کشته شدن سه نفر شد ، برای دانشجویان ایمیل ارسال کرد. این ایمیل به منظور اطمینان به دانش آموزان بود که پردیس Peabody برای ایجاد یک محیط امن همه تلاش خود را انجام می داد ، و مایل به ارتقاء “فرهنگ مراقبت در محوطه دانشگاه ما … از طریق ایجاد روابط محکم با یکدیگر” بود. در چاپ کوچک در انتهای ایمیل ، کلمات “پاراگراف از مدل زبان چتپپ AI OpenAi ، ارتباطات شخصی ، 15 فوریه 2023 بود.”

ایمیل توسط AI نوشته شده بود.

پاسخ بدن دانش آموز فوری بود. آنها عصبانی شدند. طعنه از پیام در مورد اهمیت ارتباط انسانی توسط یک هوش مصنوعی غیر انسانی توهین آمیز بود. معاون آموزش و توسعه انسانی وندربیلت ، کاملیلا بنو ، عذرخواهی کرد و اظهار داشت که “او بسیار ناراحت بود که ارتباطات دولت من اینقدر نیاز اساسی به ارتباط شخصی و همدلی را در زمان تراژدی از دست داد.”

ایمیل های تولید شده مانند این چیزی بیش از طعم بد یا نشانه قضاوت ضعیف نیست. آنها یک واکنش عمیق و عاطفی در ما ایجاد می کنند.

من در مورد این موضوع شایعه شده ام زیرا در هفته های اخیر ایمیل دریافت کرده ام و پست های وبلاگ را از دوستان و همکاران خوانده ام که دارای علائم تلفیقی از نوشته های ChatGPT هستند. این نوشتار اغلب حاوی جسورانه غیر منتظره عبارات تصادفی است. این غالباً دارای لیست های گلوله ای است و با ایموجی های تصادفی همراه است. فراتر از این علائم آشکار ، نثر نوشته شده دارای لحنی ظریف اما قابل تشخیص است. یک تجزیه و تحلیل از نوشتن AI نشان می دهد که “متن AI برای به کارگیری تعداد بیشتری از پیوندهای ، اصلاح کننده های صفت و اشیاء مستقیم پیدا شد ، در حالی که متن انسانی از پیش فرض های شیء بیشتر و اصلاح کننده های پیش فرض استفاده می کرد.” (جورجیو ، 2024) یک مطالعه دیگر نشان داد که متن نوشته شده انسان دارای “توزیع طول جمله پراکنده ، تنوع بیشتر واژگان ، استفاده متمایز از وابستگی و انواع تشکیل دهنده ، ترکیبات کوتاه تر و مسافت های وابستگی بهینه تر است.” (Muñoz-Ortiz ، Gómez-Rodríguez ، & Vilares ، 2024) ما ممکن است نتوانیم همه این تفاوت های ظریف زبانی را بشناسیم ، اما می توانیم احساس کردن آنها هنگام خواندن متن AI.

هنگامی که ما نوشتن را که قرار بود توسط یک دوست/همکار به عنوان AI تولید شود ، تشخیص دادیم ، احساس ناخوشایندی در ذهن ما ایجاد می کند. همانطور که جورج فون ریچفن ، محقق ارشد انستیتوی اینترنت و جامعه الکساندر فون هومبولت ، آن را توصیف می کند ، “نتیجه ناخواسته استفاده از هوش مصنوعی برای ایمیل های شما این است که می تواند باعث ناهماهنگی هم در سمت فرستنده و هم گیرنده شود.” اگر نوشتن تولید شده با AI با روشی که شخص ارسال ایمیل معمولاً صحبت می کند یا می نویسد مطابقت ندارد ، ما این مسئله را بی نظیر می یابیم. ذهن ما مسابقه می دهد و سعی می کند به این فکر کند که چرا این اختلاف وجود دارد. شاید شخص از ما عصبانی باشد؟ شاید آنها سکته مغزی داشته باشند؟ ذهن ما ناهماهنگی را به عنوان نشانه ای از یک مشکل پرچم گذاری می کند.

شاید بیشتر نگران کننده تر باشد ، فون ریچتوفن خاطرنشان می کند که یک ایمیل نوشته شده احساس جدا شدن ایجاد می کند. اگر تشخیص دهیم که فرستنده وقت خود را برای نوشتن ایمیل خود نکرده است ، پس فرض می کنیم که آنها واقعاً به ما اهمیتی نمی دهند. این جدایی درک شده است که دانش آموزان Vanderbilt را بسیار عصبانی کرده است. برون سپاری همدلی خود با هوش مصنوعی هنگام تلاش برای آسایش بدن دانش آموز خود پس از یک فاجعه ، نوعی از اوضاع را نشان می دهد. همانطور که مادلین هولدن نوشت ، “وقتی تفکر را به هوش مصنوعی برون سپاری می کنید ، مراقبت را برون سپاری می کنید. ارتباطات شما خالی می شود و روابط شما توخالی می شود.”

اما این بدتر می شود: ناهماهنگی و جدایی که هنگام خواندن نوشتن نوشتاری از یک دوست یا عضو خانواده احساس می کنیم می تواند به یک پاسخ روانی حتی غم انگیز تر تبدیل شود. روابط انسانی بر این تفاهم ساخته شده است که هر یک از حزب دارای یک ذهن انسانی است که پر از ظرفیت های شناختی مشابه است: توانایی رنج ، احساس درد و لذت ، فکر کردن ، حس کردن ، منطقی سازی ، قضاوت ، تمایل ، قصد و تمایل. زبان انسانی به عنوان ابزاری برای صحبت کردن و انتقال این حالات ذهنی داخلی در طول مکالمه تکامل یافته است. مکالمه ایمیل ، دقیقاً مانند گفتار ، واسطه ای است که در آن قرار است این اتصال ذهن به ذهن رخ دهد.

هنگامی که از هوش مصنوعی برای تولید کلمات استفاده شده در یک ایمیل استفاده می شود که در غیر این صورت برای ارتباط با یک دوست یا همکار است ، بنیاد شناختی اجتماعی باستانی که بر اساس آن مکالمه انسانی ساخته می شود ، خرد می شود. نثر تولید شده AI سیگنالی است که شما ، شخصی که از هوش مصنوعی برای تسهیل ارتباط استفاده می کنید ، ممکن است به افکار و احساسات شخصی که متن تولید شده توسط AI شما را می خواند ، ارزش قائل نباشد. شما با استفاده از هوش مصنوعی به عنوان سدی از اتصال واقعی ذهن به ذهن جلوگیری می کنید. این فرایند به طور مرتب تحت تعریف بی نظمیبشر dehumanization “انکار انسانیت کامل به دیگران” است (هاسلام ، 2006). استفاده از هوش مصنوعی برای درگیر شدن اجتماعی با سیگنال های انسانی دیگر که شما واقعاً برای انسانیت آنها (یعنی ذهن/افکار/احساسات آنها) ارزش قائل نیستید تا بتوانید از کلمات خود برای تعامل با آنها استفاده کنید. این جداسازی هدفمند و محاسبه شده از مبادله فرد مورد انتظار شخص به فرد-این نشست ذهن-آنها را از عزت انسانی خود سوق می دهد.

حداقل ، وقتی می خوانم شیب نوشته شده توسط شخصی که با او رابطه ای دارم ، با من در دنیای واقعی رابطه دارم ، به من چه احساسی دارد. من هنگام خواندن کپی بازاریابی یا تبلیغات ، که این روزها اغلب تولید می شود ، این احساس را به شدت ندارم. یا پیشنهادات کمک مالی ، مقالات علمی یا حتی داستان هایی که توسط هوش مصنوعی نوشته شده است ، دلیل این امر این است که این موارد به معنای زباله های اطلاعاتی بوده است ، نه مکالمات دو طرفه. بنابراین من در این موارد تحمل نسبت به نثر هوش مصنوعی دارم. آیا من خواستن برای خواندن کلمات تولید شده AI برای این چیزها؟ واقعاً نیست و کاملاً نه وقتی صحبت از داستان می شود. اما این به این دلیل نیست که احساس می کنم ناامید شده است. من تازه شروع به اذیت کردن با شیب می کنم.

به ناچار در مورد نوشتن نثر که از آشکارسازهای نوشتن هوش مصنوعی ما عبور می کند ، به ناچار خواهد بود. و مطمئناً من قبلاً چیزهای زیادی را خوانده ام که تولید شده اند که هرگز به عنوان مصنوعی نبودم. اما همیشه در استفاده از هوش مصنوعی برای نوشتن پیام برای دوستان ، خانواده یا هر کسی که انتظار دارد سخنان واقعی ارتباط انسانی را بشنود ، خطر وجود خواهد داشت. اگر گرفتار شوید ، مانند Vanderbilt ، شما بیش از آنکه به اعتماد مردم به شما خیانت کرده باشید ، انجام داده اید. شما آنها را ناامید خواهید کرد.