مردان معمولاً نسبت به زنان چربی بیشتری در ناحیه شکم دارند ، حتی اگر همان چربی بدن را داشته باشند. چربی شکم در مردان مسن فقط یک علت ندارد. این ناشی از چندین عامل با هم است.

چربی شکمی اغلب ناشی از تغییر عملکردهای هورمونی ، به ویژه اختلال عملکرد انسولین و تستوسترون ، عوامل استرس زا از جمله افسردگی ، اضطراب ، خواب ضعیف و یک محیط چاقی مانند رژیم غذایی ، عدم تحرک جسمی ، الکل و عوامل اقتصادی اقتصادی است. با این حال ، یافته های اخیر حاکی از آن است که عدم تعادل در جامعه میکروبی روده نقش مهمی در افزایش جذب انرژی ، التهاب و تغییرات در تنظیم هورمون دارد ، که همه این موارد در توسعه و پیشرفت چاقی ، به ویژه چاقی اصلی نقش دارد.

شکم هورمونی

مطالعات نشان می دهد که تغییرات در سطح و عملکردهای خاص هورمون با چربی شکم مرتبط است. انسولین احتمالاً مقصر اصلی است. بین چاقی و کاهش حساسیت به انسولین ، معروف به مقاومت به انسولین (IR) ، در بافتهای متابولیک رابطه متقابل وجود دارد. در حالی که کاهش در عملکرد انسولین در انواع چاقی رخ می دهد ، چربی شکم منجر به IR شدیدتر می شود. به نوبه خود ، IR تولید چربی را در کبد افزایش می دهد ، که سپس به عنوان انبارهای چربی ، به ویژه در ناحیه شکم ، بیشتر در مردان ذخیره می شود.

کورتیزول هورمونی است که توسط غدد آدرنال تحت کنترل سیستم عصبی آزاد می شود. برخی از عوامل استرس زا تولید آن را تحریک می کنند ، مانند عوامل استرس زا روانی ، متابولیک و محیطی. این دستگاه دارای برخی از کارکردهای متابولیک ، مانند تأثیرگذاری مجدد در توزیع لیپیدها ، بیشتر در قسمت میانی بدن است. کورتیزول همچنین سیستم ایمنی بدن را تعدیل می کند و التهاب را سرکوب می کند. با این حال ، طولانی شدن سطح بالای کورتیزول منجر به التهاب می شود.

سطح تستوسترون اغلب با افزایش سن کاهش می یابد ، که به آن Andropause گفته می شود. سطح تستوسترون پایین منجر به کاهش توده عضلانی و افزایش توده چربی ، به ویژه در ناحیه شکم می شود. این تغییر هورمونی همچنین باعث کاهش میزان متابولیک می شود.

لپتین ، هورمونی تولید شده توسط بافت چربی که متابولیسم لیپیدها و اشتها را تنظیم می کند ، همچنین در چاقی و توسط چربی شکم تنظیم می شود (1).

عوامل روانی

مطالعات نشان می دهد که مسائل مربوط به سلامت روان مانند استرس ، غم و اندوه و خوابیدن به شدت به چربی شکم در مردان میانسال مرتبط است. این مشکلات بیش از کل وزن بدن بر اندازه کمر تأثیر می گذارد. هنگامی که افراد احساس استرس یا اضطراب می کنند ، ممکن است ضعیف غذا بخورند ، کمتر حرکت کنند و بد بخوابند. این عادت ها با گذشت زمان چربی شکم را بدتر می کند. حالات روانشناختی با تحریک هیپوتالاموس و قشر آدرنال و با آزاد کردن کورتیزول (2) تأثیر چربی شکم را تحت تأثیر قرار می دهد.

این عوامل ممکن است در گروه های سنی دیگر تأثیر بگذارد. با این حال ، چرا چاقی شکم در بین افراد میانسال شیوع دارد؟ این استدلال نیاز به توضیحات بیشتر در مورد تجمع چربی شکم در بزرگسالان ، به ویژه در مردان را برجسته می کند.

چرا چربی شکم اغلب با نفخ و گاز همراه است؟

بسیاری از بزرگسالان میانسال و مسن ، به همراه چاقی شکم ، با نفخ و تولید گاز اضافی در روده مبارزه می کنند. این نشان می دهد ارتباط بین چاقی شکم و عدم تعادل در میکروبیوتای روده ، معروف به دیسبیوز. با افزایش سن افراد ، تنوع میکروبیوم روده آنها کاهش می یابد و منجر به کاهش گونه های مفید مانند bifidobacteria می شود ، در حالی که باکتری های التهابی و تولید کننده گاز تمایل به افزایش دارند. دشوار است که بگوییم آیا این دیسبیوز نتیجه پیری است یا نتیجه رژیم غذایی ، داروها یا سبک زندگی در بزرگسالان است.

باکتری های تخمیر مانند کلستریدیوم و enterobacteriaceae در دیسبیوز رشد می کنند. این منجر به افزایش تخمیر کربوهیدرات و تولید گاز از جمله هیدروژن ، متان ، سولفید هیدروژن و دی اکسید کربن می شود که باعث نفخ و ناراحتی می شود.

مکانیسم اتصال چربی میکروبیوتای روده

تغییر الگوی تحرک روده و شکم باد شده می تواند نشانگر دیسبیوز باشد. میکروب های خوب از طریق تخمیر الیاف رژیم غذایی اسیدهای چرب با زنجیره کوتاه (SCFA) مانند پروپیونات و بوتیرات تولید می کنند. این SCFA ها متابولیسم لیپید ، کنترل اشتها و IR را بهبود می بخشد.

از طرف دیگر ، باکتری های مضر مانع روده را به خطر می اندازند و منجر به ورود اجزای باکتریایی به جریان خون می شوند. سلولهای ایمنی به محل عفونت جذب می شوند و در نتیجه التهاب سیستمیک ، مزمن و کم درجه قرار می گیرند. این التهاب به ویژه در ناحیه روده و شکم ، که اولین سایت هایی هستند که با عفونت های میکروبی روبرو می شوند ، تلفظ می شود.

همانطور که قبلاً گفته شد ، التهاب مقصر اصلی عملکرد انسولین اختلال است. IR در بدن ، بیشتر در شکم ، به عنوان محل اصلی التهاب ناشی از دیسبیوز رخ می دهد. کبد ، به عنوان اندام متابولیک مرکزی در ناحیه شکم ، با چالش های مربوط به اختلال عملکرد انسولین روبرو است که منجر به افزایش تولید چربی می شود. این چربی های جدید در کبد و ناحیه شکم به عنوان یک نتیجه از التهاب ناشی از میکروب های بد در روده جمع می شوند.

میکروب های جانبی همچنین می توانند متابولیسم اسید صفرا را تغییر داده و منجر به اختلال در تنظیم اشتها ، اختلال در هضم لیپید و اختلال در هموستاز انرژی ، که متعاقباً منجر به تجمع چربی می شود. رسوبات چربی بیش از حد در شکم ، به نوبه خود ، باعث ایجاد IR بیشتر و متعاقباً سنتز و ذخیره چربی بیشتر در شکم می شود (3). بنابراین ، شکم ، به عنوان محل اصلی میکروب های روده بد ، همچنین به عنوان مکان اصلی تجمع لیپیدها عمل می کند.

میکروبیوتای روده به عنوان یک هدف درمانی برای چاقی شکم

اگرچه دیسبیوز مرتبط با پیری یک پدیده پیچیده است که شامل بسیاری از عوامل ناشناخته است ، می تواند یک هدف اصلی در درمان چربی شکم در نظر گرفته شود. پربیوتیک و پروبیوتیک می توانند ترکیب میکروبیوتا و چربی احشایی را بهبود بخشند. به نظر می رسد که پربیوتیک ها ، که به عنوان تغذیه میکروب های مفید عمل می کنند ، از مصرف میکروب های پروبیوتیکی زنده مؤثرتر هستند. بهترین منابع پربیوتیک ها ریشه کاسنی ، سیر ، پیاز ، تره فرنگی ، مارچوبه ، موز ، جو دوسر و سیب است.

ورزش منظم ، همراه با اجتناب از غذاهای چرب و شیرین و مدیریت استرس روانی ، نقش مهمی در حفظ میکروبیوتای سالم دارد. روشهای مختلفی برای تغییر میکروبیوم روده و کاهش چربی احشایی ، از جمله پیوند میکروبیوتای مدفوع از اهدا کنندگان لاغر و مداخلات رژیم غذایی مبتنی بر میکروبیوم مورد بررسی قرار گرفته است. با این حال ، تحقیقات بیشتری برای تدوین استراتژی های درمانی جدید برای جلوگیری از دیسبیوز در طول پیری ، به ویژه در مردان (4) لازم است.