در یک سنی خاص ، شما شروع به توجه به الگوهای در زندگی خود می کنید – نه فقط در حوادث ، بلکه در خودتان. می بینید که انتخاب های خاصی چگونه تکرار می شود ، چگونه برخی از فرصت ها به نظر می رسد که به سمت شما مغناطیسی می شوند و برخی دیگر از بین می روند. برای من ، این فقط نقاط عطف یا سخت کوشی نیست. این روشی است که خودم را حمل می کنم ، روشی که من تنش می کنم ، نحوه گوش دادن – یا این کار را نمی کنم. من پدرم را در خودم می بینم. و پدربزرگ مادری من. نه فقط در نحوه نگاه من ، بلکه چگونه به جهان پاسخ می دهم.

این عمیق تر از بحث ماهیت قدیمی در مقابل بحث و پرورش است. در افراط و تفریط آن ، این بحث به دام تبدیل می شود: یا ما جمع ژنهای خود هستیم (مانند تعیین کننده ژنتیکی) ، یا ما کاملاً توسط محیط خود شکل می گیریم (همانطور که برخی از تئوری های مهم نشان می دهد). اما اگر هر دو تا حدی درست باشند – و هر دو ناقص هستند؟

بیایید از استعاره متفاوت استفاده کنیم. تصور کنید که سعی در رشد یک باغ دارید. شما با کاشت دانه های عجیب و غریب به طور تصادفی و به امید بهترین ها شروع نمی کنید. شما خاک را ارزیابی می کنید. شما در مورد آب و هوا ، فصول و اکوسیستم اطراف آن می آموزید. آن کلمه فرانسوی ، رنگ، دقیقاً این را توصیف می کند: ترکیبی منحصر به فرد از شرایطی که بر نحوه رشد چیزی تأثیر می گذارد. چرا همان منطق را در زندگی ما اعمال نمی کنیم؟

شما یک تخته سنگ خالی نیستید – اما در هیچ یک از آنها قفل نشده اید

علم از این رویکرد ظریف تر پشتیبانی می کند. تحقیقات در ژنتیک رفتاری نشان می دهد که بسیاری از صفات ما – تزیینات ، سبک شناختی ، حتی نحوه پاسخ به استرس – نسبتاً ارثی هستند (Plomin ، 2018). اما “وراثت” به معنای رفع نیست. ژن ها احتمالات هستند ، نه سرنوشت.

وارد اپی ژنتیک شوید ، که بررسی می کند که چگونه تجربیات زندگی ، استرس و محیط می تواند ژن ها را “روشن” یا “خاموش” کند. به عنوان مثال ، وجود مراقبان پرورش می تواند تمایلات اضطراب ارثی را کاهش دهد. زیست شناسی ما مکالمه با محیط ما است – نه یک فیلمنامه (مور ، 2015).

روانشناس رشد اوری برونفنبرنر این را در نظریه سیستم های زیست محیطی خود قاب بندی کرد ، که نشان می دهد ما در سیستم های تو در تو رشد می کنیم – خانواده ، مدرسه ، فرهنگ ، جامعه – هر یک در تعامل با زمان دیگر. نتایج ما به آن تعامل بستگی دارد. به این روش فکر کنید: شما یک بذر با تمایلات خاصی هستید ، اما این که آیا شما شکوفا می شوید به باغ موجود در آن بستگی دارد.

متناسب با مسائل: جایی که شما شکل می گیرید که می شوید

بیایید آن را عملی کنیم.

وقتی در مورد شغلی ، خلاقیت یا رشد شخصی فکر می کنیم ، اغلب به ایده هایی مانند “پیروی از اشتیاق خود” یا “به پتانسیل خود اعتقاد داشته باشید” پیش فرض می کنیم. اما این فرض می کند که استعداد یا رانندگی به تنهایی کافی است. نیست شما ممکن است سگ ها را دوست داشته باشید ، اما یک سگ سورتمه در یک باتلاق فلوریدا شکوفا نمی شود. محیط زیست اهمیت دارد.

این جایی است که ایده هایی مانند هوش یا ابزارهای متعدد هوارد گاردنر مانند چتر نجات شما چه رنگی است؟ (بولز ، 2021) می تواند کمک کند – آنها سرنخ هایی را ارائه می دهند چگونه ما فکر می کنیم ، یاد می گیریم و بهترین کار را می کنیم. اما آنها هنوز هم چیزی مهم را از دست می دهند: جایی که ما شکوفا می شویم.

حتی پلیمات هایی مانند لئوناردو داوینچی و بنیامین فرانکلین در هر زمینه موفق نشدند. آنها شهرها را جابجا کردند ، مراجعان را تغییر دادند و حرفه های جدیدی را آزمایش کردند – نه به این دلیل که فاقد جهت بودند بلکه به این دلیل که در حال آزمایش مناسب بودند. آنها نوت بوک ها را برای ردیابی مکان و چگونگی رشد بهترین آنها نگه داشتند. ما می توانیم همین کار را انجام دهیم.

فراتر از خودیاری: نقشه برداری از ترویر شخصی شما

فرهنگ ما با پیام های خودیاری در مورد احتمال بی حد و حصر اشباع شده است. اما این طرز فکر می تواند آتش سوزی کند. همه یک ژنرالیست با استعداد نیستند. همه در همه جا شکوفا نخواهند شد. از طرف دیگر ، دیدگاه مهلک – که ما از تربیت یا پیشینه خود گرفتار شده ایم – به همان اندازه محدود کننده است.

بنابراین ، چگونه می توانید خود را درک کنید ترویر شخصی– تقاطع اجداد ، محیط زیست و سازگاری که به شما امکان می دهد رشد کنید؟

در اینجا پنج مرحله عملی وجود دارد:

1. الگوی را به عقب ردیابی کنید. به خط خانواده خود نگاه کنید – نه فقط از نظر تروما یا درام ، بلکه از نظر شخصیتی. آیا خلق و خوی مکرر ، استعدادها یا گرایش ها وجود دارد؟ چه کسی در انرژی شباهت دارد ، نه فقط از نظر ظاهری؟
2. توجه کنید که کجا رونق گرفته اید. تاریخچه خود را مرور کنید. از کجا احساس کرده اید که بیشتر زنده ، مفیدترین ، بیشتر شما؟ چه شرایطی (فضا ، مردم ، سرعت) نقاط قوت شما را به وجود آورد؟
3. محیط های محدود کننده را شناسایی کنید. به همان اندازه مهم: کجا پژمرده شده اید؟ چه نوع مکانهای کاری ، گروه های اجتماعی یا کارهای روزمره شما را اضطراب ، فرسوده یا راکد می کند؟
4. ابزارهای تایپ بیش از حد را تفسیر نکنید. تست های شخصیت ، سبک های یادگیری و ارزیابی های شغلی مفید هستند – اما قطعی نیست. از آنها برای کشف خود استفاده کنید متناسب، خود را تعریف نکنید هویتبشر
5. “ژورنال رشد” را نگه دارید. مانند داوینچی ، پیگیری کنید که در کجا و چگونه یاد می گیرید. پس از پروژه های بزرگ یا انتقال ، تأمل کنید: چه چیزی به من کمک کرد تا در اینجا رشد کنم؟ چه چیزی مرا مسدود کرد؟ چه چیزی می توانم تکرار کنم؟

نگاه به عقب مفید است ؛ نگاه به جلو بهتر است

این یک چیز است که باید به دهه 50 یا 60 خود نگاه کنیم و متوجه شویم ، “این جایی است که من بهترین رشد کردم.” این یک چیز دیگر است که این درس ها را زودتر بیاموزیم – و زندگی در اطراف خود ایجاد کنید. این در مورد کنترل نیست. این در مورد طراحی است.

حتی به نظر می رسد که کلیسای مقدسین روزهای اخیر ، که بر تبارشناسی به عنوان یک عمل معنوی تأکید می کند ، این موضوع را به خود جلب می کند: این که خرد در درک مردم و الگوهای پیش روی ما وجود دارد-نه اینکه به آنها محدود شود ، بلکه هدایت می شوند.

تصور کنید اگر ما نه به عنوان زندگی نامه ، بلکه به عنوان طرح از اجداد استفاده کردیم – نه برای پیش بینی زندگی خود بلکه درک نوع از محیط هایی که افرادی مانند ما بهتر رشد می کنند.

هدف کنترل نیست – کشت آن است

شما یک تخته سنگ خالی نیستید. اما شما هم برده ژن های خود نیستید. شما یک سیستم پویا هستید – بذر قسمت ، خاک بخشی ، آب و هوای بخشی ، انتخاب بخشی. و وقتی می دانید شرایطی که به شما در شکوفایی کمک می کند می توانید بهتر رشد کنید.

فرانکلین و داوینچی منتظر نبودند تا به یک دیوار میانسالی ضربه بزنند تا بتوانند دوره تنظیم را شروع کنند. آنها زود و اغلب آزمایش می کردند. آنها ترویر خود را یاد گرفتند.

پس می توانی