قبل از بیمار شدن ، من به عنوان دبیر معاون رئیس جمهور در یک آژانس تبلیغاتی متوسط ​​در منهتن کار کردم. پس از 18 ماه ، او مرا به دستیار زنی که برای اجرای بخش ارتقاء مصرف کننده استخدام کرده بود (پیش از ورودی که در درج روزنامه های یکشنبه بود) به دست آورد. از این کار من به سمت مدیر توسعه ارتقاء مصرف کننده در Lever Brothers ، بخشی از یونیلور ، یکی از بزرگترین شرکت های بسته بندی شده کالا در جهان ، کار کردم.

وقتی برای بار دوم با بی اشتهایی بیمار شدم و برای مدت طولانی در بیمارستان بستری شدم ، آنها به من اجازه دادند که بروم. (این قبل از قانون آمریکایی های دارای معلولیت بود.) من بی پروا بودم. من خیلی سخت کار کردم تا به جایی که بوده ام برسم. در سال 1990 ، من برای بار دوم اقدام به خودکشی کردم و به BPD تشخیص داده شد.

مدیر ارتقاء مصرف کننده قدیمی من از آژانس تبلیغاتی در مقطعی با من تماس گرفت و در کرافت ، یکی دیگر از شرکت های بزرگ و بسته بندی شده کالا به من پیشنهاد داد. انجام این کار اشتباه بود. من هنوز در مورد تشخیص BPD و همچنین بی اشتهایی و افسردگی بودم. ارتقاء مصرف کننده در حال انتقال به استفاده از رایانه ها بود و من نتوانستم ادامه دهم. من یک سال به طول انجامیدم ، فقط به این دلیل که مدیر من از من خواست که در آنجا آویزان شوم ، اما من به پایان رسیدم و احساس ناکافی و شرمنده کردم.

من در سال 2000 مدرک کارشناسی ارشد خود را در کار اجتماعی کسب کردم و بلافاصله در یک کلینیک سرپایی در وستچستر کار کردم. برای اینکه پزشک متخصص باشد ، لازم نیست فوق العاده سازمان یافته باشد. من برنامه ای را که برای دیدن بیماران برای من ارائه شده بود دنبال کردم و وقتی وقت داشتم ، یادداشت های جلسه را نوشتم.

این کار به دنبال اولین کار من در یک کلینیک سرپایی در کوئینز ، نیویورک بود که من دوباره نیاز داشتم که به مهارتهای سازمانی خود و توجه به جزئیات متکی باشم. فقط مدتی بود که مغز من باید از این طریق فکر کند. بعد از گذشت حدود دو سال در آنجا ، مدیر اجرایی من را به انجام برخی کارهای اداری ، برخی چالش برانگیزتر از سایرین ، به من زد. من مجبور شدم در انجام وظایف به موقع سخت تلاش کنم ، گزارش ها را برای ارائه به مدیر اجرایی در جلسات ، بررسی نمودارهای همکارانم و سایر مسئولیت ها آماده کنم. در بعضی مواقع احساس غرق شدن می کردم. بار من از بیماران همچنان به کوچک شدن ادامه می داد و بار من از کارهای مدیر به صورت نمایی رشد کرد. من می دانستم که این بدان معنی است که او (مدیر اجرایی) کار من را دوست دارد ، اما این همچنین گرایش های کمال گرایانه و اضطراب من را فعال می کند که کار من کامل نخواهد بود: اگر من به اخراج شوم ، چه می شود؟

یک مطالعه در سال 2019 در مورد اختلال شخصیت و اشتغال مرزی “بخش عمده ای از تحقیقات در مورد اشتغال در افراد دارای سطح بالای آسیب شناسی BPD ، بر میزان اختلال در عملکرد شغلی یا حرفه ای در این افراد متمرکز شده است.

هنگامی که من در مورد کارهایی که داشته ام و در آن موفق شده ام تأمل می کنم ، سازماندهی و توجه به جزئیات همیشه پایه و اساس من بوده است. من خوش شانس هستم که این مهارت ها به طور طبیعی برای من به وجود می آیند ، با این حال ، وقتی استرس یا افسرده می شوم ، می توانند تا حدودی گریزان باشند.

یک مطالعه جدید بر استراتژی هایی که افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی برای حفظ بهزیستی و عملکرد خود در محل کار استفاده می کنند ، متمرکز شده است و خاطرنشان می کند: “برای حفظ بهزیستی و عملکرد در محل کار ، شرکت کنندگان از استفاده از راهکارهایی که شامل کار و زندگی روزمره است ، از طریق روال های پایدار و راهبردهای کلیدی در زمینه سلامت گزارش می دهند.

ای کاش می توانم بگویم از تمام استراتژی های ذکر شده در بالا استفاده می کنم. آیا زندگی کاری من و زندگی روزمره همیشه متعادل است؟ نه ، من اغلب از 3 صبح تا 5 صبح یادداشت می نویسم زیرا وقت ندارم که آنها را در طول روز بنویسم و ​​خیلی خسته ام که آنها را در عصر بنویسم. من از تجربه می دانم که وقتی سعی می کنم بعد از یک ساعت خاص یادداشت بنویسم ، آنها به معنای واقعی کلمه معنی ندارند. آیا من روابط مثبت در محل کار را پرورش داده ام؟ من دو روز در هفته در دفتر Midtown کار می کنم ، یک زن و شوهر وجود دارند که می گویم سلام و گفتگو با آنها اما من آنها را به آنها روابط محل کار نمی نامم. همه ما در برنامه های خود ساعات ناهار متفاوتی داریم و می دانم که ساعت ناهار خود را می گیرم تا به عنوان تعداد زیادی نت بنویسم تا بتوانم در ساعت 4 صبح نیازی به انجام آنها ندارم. کار و مدیریت زمان؟ مدیریت خوب وقت خود را وقتی فقط پنج دقیقه بین جلسات دارید ، به سختی زمان کافی برای استفاده از اتاق استراحت دشوار است.

استراتژی های توضیح داده شده در بالا ایده آل است اما شاید خیلی واقع بینانه نباشد. من می دانم که برای افرادی که به BPD تشخیص داده شده اند ، استراتژی ها اختیاری نیستند. آنها یک ضرورت هستند. در سال گذشته به عنوان یک سرپرست بالینی که من مسئولیت سه شغل را بر عهده داشتم (یکی از دلایلی که من ترک کردم) ، این رویکردها کاملاً ضروری بود.

امروز ، من مدیریت می کنم. شاید به ایده آل ترین راه یا سالم ترین راه. من آرزو می کنم که می توانم این استراتژی را از دفترچه شرکت کنندگان در این مطالعه بگیرم ، اما برای من دشوار است که فکر کنم متفاوت از روال که برای تقریباً چهارده ماه آخر برای من در این کار جدید کار کرده است. سوال این است: آیا سبک زندگی فعلی من پایدار است؟