[ad_1] ساعت 2 بعد از ظهر روز پنجشنبه در یک مرکز آموزشی از راه دور بود و من در یک انبار متروکه ایستاده بودم. موسیقی عصبانیت ناشنوا از بلندگوهای پنهان بلوط شده است. آتش سوزی در فاصله نزدیک فوران کرد. مردان بزرگ در خستگی دور ، دور را شلیک کر...
[ad_1]
ساعت 2 بعد از ظهر روز پنجشنبه در یک مرکز آموزشی از راه دور بود و من در یک انبار متروکه ایستاده بودم. موسیقی عصبانیت ناشنوا از بلندگوهای پنهان بلوط شده است. آتش سوزی در فاصله نزدیک فوران کرد. مردان بزرگ در خستگی دور ، دور را شلیک کردند و به “زندانیان” دستبند ، دستبند که با پاهای خود ایستاده بودند ، فریاد زدند و بازوهایی که به طرز دردناکی در برابر دیوار سینبلو بلند شده بودند ، بلند شدند.
من روانشناس در تماس با یک آموزش شبیه سازی استرس بودم که برای آماده سازی افراد برای استقرار در مناطق خطرناک طراحی شده بود ، جایی که آدم ربایی از این مسئله خارج نبود.
نقش من این بود که به شرکت کنندگان آموزش دهم که چگونه به تهدیدهای واقعی پاسخ دهند. آنچه من را شوکه کرد این بود که چقدر ارائه و بحث و گفتگو با شرکت کنندگان از کار من با مراجعین اضطراب بالینی بیرون کشید. چه تهدیدی واقعی باشد و چه تصور می شود ، بسیاری از استراتژی های مدیریت آن یکسان هستند. این چشمانم را باز کرد تا در هنگام کانال به طور مؤثر استرس مفید باشد. همچنین به من یادآوری کرد که صرف نظر از سطح تهدید ، استرس بدون بررسی ناتوان است.
در این پست از آموزش های تهدید آمیز درس استفاده می کند و آنها را در مورد استرس زا های روزمره تر و روزمره اعمال می کند.
استرس یک هدف دارد. بدن ما را آماده می کند تا به خطر پاسخ دهد ، خواه تهدید جسمی باشد یا روانی. وجود استرس به این معنی است که چیز مهمی در معرض خطر وجود دارد. اگر مهم نبود ، شما اهمیتی نمی دهید ، و هیچ استرس وجود نخواهد داشت. این که آیا این زندگی تحت اللفظی شما در خط است یا یک ارزش مهم مورد تهدید قرار می گیرد ، بدن برای برآورده کردن این چالش به عمل می آید.
استرس بیش از حد یا بیش از حد ، و عملکرد رنج می برد. اما در مقادیر مناسب ، استرس به ما هشدار می دهد ، ما را آماده می کند و به ما یادآوری می کند که چیزی ارزش محافظت دارد. آن را نادیده بگیرید ، و اطلاعات حیاتی را از دست می دهید که می تواند به شما در زنده ماندن یا زندگی خوب کمک کند.
تصور کنید که یک امتحان مهم آینده دارید. اگر استرس صفر احساس کردید ، ممکن است مطالعه نکنید ، یا حتی ظاهر نشوید. مقدار متوسط استرس اهمیت آن را نشان می دهد و شما را برای تمرکز به شما انرژی می دهد. اما استرس بیش از حد می تواند فلج کننده باشد. ممکن است ذهن شما خالی شود ، یا ممکن است در کل خاموش شوید.
همکار من بیل (بیلبو) رایلی ، کارآگاه مواد مخدر و افسر سابق ارتش ، احساسات مشابهی را به اشتراک گذاشت. او به شرکت کنندگان می گفت ، “به رنگ زرد بمانید – این نقطه شیرین است.” شما سطح تهدید خود را در سبز نمی خواهید ، جایی که شما آماده نیستید و با خوشحالی بی خبر هستید. اما شما همچنین نمی خواهید به رنگ قرمز ، دائماً بیش از حد و غرق باشید. هدف از زرد: هشدار ، حال و آماده برای انجام اقدامات متفکرانه.
بدن ما در تمایز انواع تهدیدها عالی نیست و برای دنیای مدرن ضعیف کالیبره شده اند. فقط در 10،000 سال گذشته ، ما به سرعت از زیست شناسی خود پیشی گرفتیم: از بین بردن شکارچیان ، اختراع ابزار ، تسلط بر آتش و ایجاد جوامع پیچیده. با این حال بدن ما هنوز هم واکنش نشان می دهد که گویی شکار می شویم.
من اغلب به شرکت کنندگان در آموزش شبیه سازی استرس می گفتم ، “نگران نباشید ، بدن شما این کار را خواهد کرد دقیقاً آنچه برای انجام آن به طور تکاملی طراحی شده است – آماده سازی برای عمل. ” این که شما دویدن ، مخفی کردن یا جنگیدن ، این غرایز بقا سخت است ، در عین حال ، هیچ جهت آگاهانه ای لازم نیست.
این که آیا زندگی شما در معرض خطر است یا فقط در یک جلسه دیر شده اید ، توصیه های اساسی یکسان است: بدن خود را آرام کنید.
تکنیک های آرامش می توانند سیستم عصبی پاراسمپاتیک را فعال کنند ، که بدن شما را پس از پاسخ به استرس به پایه باز می گرداند. تنفس دیافراگمی ، مراقبه ذهن آگاهی ، آرامش تدریجی عضلات و تصاویر هدایت شده فقط چند نمونه هستند. ورزش و همچنین خواب ، هیدراتاسیون و تغذیه مناسب نیز به آرامش بدن کمک می کند.
حتی گرفتن سه نفس عمیق در یک لحظه وحشت می تواند تغییر کند. آرام کردن بدن به آرامش ذهن کمک می کند.
وقتی اضطراب مغز را سیل می کند ، فکر کردن به وضوح دشوار می شود. استرس واقعیت را تحریف می کند و منجر به پریشانی حتی بیشتر می شود. ما به سناریوی بدترین حالت می پریم و برای دیدن هر چیزی غیر از موانع تلاش می کنیم. به همین دلیل است که ابتدا آرام بدن بسیار مفید است. برای اجازه دادن به اضطراب در مغز ، بنابراین می توانید به ذهن خود دسترسی پیدا کنید.
برای مقابله بیشتر با اختلال ناشی از استرس ، به وضعیت مانند یک دانشمند نزدیک شوید: حقایق را جمع کنید ، محیط را رعایت کنید و گزینه های خود را در نظر بگیرید. خود را از طریق آن صحبت کنید انگار که توصیه می کنید و یک دوست خوب را تشویق می کنید. این به شما کمک می کند تا از فاصله عاطفی و دیدگاه واضح تر و واضح تر برخوردار شوید.
ذهن ما باید متمرکز شود تا ما قدم بعدی را برداریم: اقدام متفکرانه.
هنگامی که بدن خود را آرام کردید و افکار خود را متمرکز کردید ، آماده عمل هستید. بگذارید اقدامات شما با ارزش های شخصی شما هدایت شود تا بتوانید با وضوح و هدف پیش بروید. غالباً ، با توجه به داده های مورد نظر ، این موارد نیاز به شکستن وظایف را به مراحل کوچک و قابل کنترل و با استفاده از گام معقول بعدی انجام می دهد. این تنها کاری است که می توانیم انجام دهیم: در لحظه کنونی اقدامات متفکرانه انجام دهید.
احساسات ، افکار و رفتارهای ما همه تحت تأثیر یکدیگر قرار دارند و ما باید آنها را با هم همکاری کنیم تا بدون توجه به سطح تهدید ، با موفقیت در استرس پاسخ دهند.
بیل ، همکار من ، توصیه های بسیار خوبی داشت که به همان اندازه در محیط های پرخطر در مورد عوامل استرس زا روزمره نیز اعمال می شد:
این به نظر می رسد تکان دهنده و شدید از متن است. اما فقط تصور کنید که اگر هر بار که مرتکب شوید ، زندگی چگونه تغییر می کند ، این کار را می کردید که گویی زندگی شما به آن بستگی دارد. شما سیگار کشیدن را ترک می کنید ، برای خود بایستید و پس از تصادف رانندگی دوباره وارد ماشین شوید. این فوریت می تواند شما را در مقابل استرس سوق دهد.
لازم نیست که غرایز بقا خود را وارد کنید. استرس روزمره خواستار همان هماهنگی بین بدن ، ذهن و رفتار است. با آرام کردن احساسات ، پایه گذاری افکار خود و انجام اقدامات هدفمند ، می توانید به شکلی پاسخ دهید که منعکس کننده ارزش های عمیق تر شما باشد ، نه ترس های خود.
[ad_2]
