[ad_1] نکته ای که انسان را متمایز می کند ، ظرفیت آنها برای پرخاشگری پیشرو و طولانی مدت ، یک ویژگی انسانی است که ناشی از آگاهی پیچیده ایجاد شده توسط زبان است.1 از آنجا که تهدیدها در قالب افکار و مفاهیم به عنوان تهدیدهای جسمی کاملاً واضح تل...
[ad_1]
نکته ای که انسان را متمایز می کند ، ظرفیت آنها برای پرخاشگری پیشرو و طولانی مدت ، یک ویژگی انسانی است که ناشی از آگاهی پیچیده ایجاد شده توسط زبان است.1 از آنجا که تهدیدها در قالب افکار و مفاهیم به عنوان تهدیدهای جسمی کاملاً واضح تلقی می شوند ، بسیاری از تهدیدها از نظر جسمی اعمال می شوند.2
بسیاری از رفتارهای تهاجمی انسانی مبتنی بر تحریفات شناختی است ، داستانهایی که مردم در مورد خود و دیگران تشکیل می دهند. یکی از مضر ترین آنها ، برچسب زدن دیگران به عنوان “کمتر از” است. اثرات فیزیولوژیکی تهدید بر مغز ترکیب مشکل است.
این را تصور کنید: شما با یک دوست در یک بحث داغ هستید. قلب شما مسابقه می دهد ، صورت شما شستشو می یابد ، و ناگهان چیزی را می گویید که فوراً پشیمان می شوید. صدا آشنا است؟ در آن لحظه ، مغز فکر شما آفلاین شد. جریان خون به مغز کاهش یافت و فعالیت آن در نتیجه شدیدتر بود. شما نمی توانید در حالت عصبانیت به قضاوت بهتر خود دسترسی پیدا کنید ، و این توضیح می دهد که چرا اعمال وحشتناک اغلب انجام می شود.3
اجداد باستان ما به پاسخ جنگ یا پرواز خود برای زنده ماندن از شکارچیان و سایر تهدیدها اعتماد کردند. هنگامی که یک ببر دندانپزشکی ظاهر شد ، بدن آنها با آدرنالین آب گرفت و فکر پیچیده ای را خاموش کرد تا بتوانند فوراً واکنش نشان دهند. این مکانیسم بقا جان را نجات داد.
اما مشکل اینجاست: مغز شما نمی تواند بین یک ببر و یک مکالمه پرتنش با معلم شما تمایز قائل شود. آن مهلت درشت؟ مغز شما آن را به گونه ای پردازش می کند که گویی یک خطر تهدید کننده زندگی است. این استدلال در رسانه های اجتماعی؟ یکسان بدن شما برای تهدیدهای درک شده و واقعی به حالت بقا می رود.
در اینجا پارادوکس ما است: همان مغزی که به ما زبان ، خلاقیت و توانایی ساخت جوامع نیز به استرس روزمره واکنش نشان می دهد ، گویی که ما برای زندگی خود می جنگیم. هنگامی که ما احساس تهدید می کنیم – چه با یک خطر واقعی و چه یک تصور ، مانند یک آزمایش آینده – فعالیت های اضطراب وارد می شود. و وقتی نمی توانیم راه حلی پیدا کنیم ، این اضطراب می تواند به عصبانیت تبدیل شود.
عصبانیت باعث می شود مردم برای لحظه ای احساس قدرت کنند. این یک عجله ، احساس کنترل به شما می دهد. در واقعیت ، مغز تفکر شما (قشر جلوی مغز) خاموش شده است ، و شما بر روی احساسات و غریزه خالص کار می کنید.
در اینجا آنچه از نظر فیزیولوژیکی اتفاق می افتد است. هر لحظه از هر روز ، مغز انسان تنها 2 ٪ از وزن بدن است ، اما مقدار زیادی سوخت مصرف می کند. این حدود 20 ٪ از انرژی بدن شما را می طلبد – که در سایر پستانداران فقط 4 تا 8 ٪ نیست.4 هنگامی که استرس دارید ، جریان خون از قشر جلوی مغز خود (مرکز منطقی و تفکر شما) به قسمت های ابتدایی تر مغز تغییر می کند.
در مورد یک بسکتبالیست که یک شوت بحرانی را از دست می دهد فکر کنید و سپس برای بقیه بازی ضعیف بازی می کند. آنها ناگهان مهارت خود را از دست ندادند. مغز آنها در حالت بقا گیر کرده و امکان دسترسی به مهارتهای پیچیده ای را که هزاران بار انجام داده اند ، سلب مالکیت می کند.
همین اتفاق می افتد که آزمایشی را که برای آن مطالعه کرده اید بمباران کنید یا در حین ارائه یخ زده اید. این طور نیست که شما این مواد را نمی دانید – مغز شما نمی تواند در حالت تهدید به آن اطلاعات دسترسی پیدا کند.
مغز شما از طریق تکرار ، اعتقادات را تشکیل می دهد. به همین دلیل است که تبلیغات کار می کند: دروغ اغلب به اندازه کافی بگویید ، و مردم شروع به اعتقاد به آن می کنند. این پدیده در سیاست ، رسانه های اجتماعی و حتی در گروه های دوست شما رخ می دهد.
بخشی از مغز شما به نام انسولین به عنوان “رحم” شکل گیری اعتقاد عمل می کند. هنگامی که یک اعتقاد ریشه می یابد ، یک چالش برای آن مانند یک حمله شخصی است. این امر می تواند به ناهماهنگی شناختی منجر شود ، وقتی اطلاعات جدید با اعتقادات موجود شما درگیری می کند ، احساس ناراحت کننده ای می کند.
وقتی با چنین ناراحتی روبرو می شوند ، بیشتر مردم نظر خود را تغییر نمی دهند. درعوض ، آنها بر اعتقادات اصلی خود دو برابر می شوند و بدون در نظر گرفتن شواهد ، خود را در آن سرمایه گذاری می کنند. چرا؟ زیرا وقتی استرس می کنیم ، مرکز تفکر منطقی ما (قشر جلوی مغز پشتی) خاموش می شود و انسولین عاطفی به دست می آید.
این توضیح می دهد که چرا استدلال ها به ندرت ذهن مردم را تغییر می دهند. هنگامی که کسی احساس کند هویت آنها تهدید می شود ، مغز آنها امنیت عاطفی را بر اساس منطق اولویت می دهد. هرچه شخص سرمایه گذاری بیشتر در این باور باشد ، رها کردن آن سخت تر است – خواه مربوط به سیاست ، دین باشد یا کدام میز ناهار جالبترین است.
الگوریتم های رسانه های اجتماعی چنین عملکردهای مغزی را به خوبی درک می کنند. آنها محتوا را برای شما فراهم می کنند که اعتقادات شما را تقویت می کند ، به ندرت با دیدگاه های مخالف روبرو می شود. مردم می توانند در محفظه های اکو که اعتقادات به طور فزاینده ای سفت و سخت و شدید رشد می کند ، باد کند و باعث تفرقه فرهنگی شود.
در طول تاریخ ، کسانی که به دنبال قدرت هستند ، از هرج و مرج و ترس برای کنترل مردم سوء استفاده کرده اند. وقتی می ترسیم ، تفکر منطقی ما آفلاین می شود و ما را برای دستکاری اهداف می کند. ما به جای دیدن تصویر بزرگتر ، روی تهدیدات درک شده تمرکز می کنیم.
بنابراین ، چگونه می توانیم آزاد شویم؟ این با یک اصل ساده شروع می شود: هیچ عملی در یک واکنش.
وقتی احساس می کنید عصبانی یا دفاعی می شوید:
فراتر از لحظات فردی ، ما می توانیم محیط هایی بسازیم که تفکر سالم تر را تشویق می کنند:
جهان ما با مشکلات پیچیده ای روبرو است که نیاز به تفکر و همکاری روشن دارد. با این حال ، ما زمان زیادی را با مغزهای منطقی خود به صورت آفلاین می گذرانیم و به جای پاسخ دادن به فکر ، به تهدیدات درک شده واکنش نشان می دهیم.
بقای گونه های ما به توانایی ما در درگیر کردن مغزهای تفکر بیشتر اوقات بستگی دارد. ما باید تشخیص دهیم که چه موقع در حالت بقا هستیم ، استراتژی هایی را یاد می گیریم که مغز خود را به صورت آنلاین وارد می کنیم. آنها به راحتی در دسترس هستند.
این فقط با جلوگیری از استدلال یا تصمیم گیری بهتر حاصل نمی شود. این در مورد تحول فراتر از پاسخ های ابتدایی ما برای ایجاد جهانی است که در آن همکاری از رقابت فراتر رود ، گفتگو جایگزین تقسیم می شود و ما از مغزهای قابل توجه انسانی خود به تمام توان آنها استفاده می کنیم.
بنابراین دفعه بعد که احساس عصبانیت خود را افزایش می دهید ، به یاد داشته باشید: مغز فکر شما آفلاین شده است. هیچ عملی در یک واکنش. صبر کنید تا دوباره فکر کنید.
برای شکوفایی بشریت ، همه ما باید از نحوه عملکرد مغز ما بیدار شویم و یاد بگیریم که از آنها به طور مؤثرتری استفاده کنیم. “سرگرم کننده را بیدار کنید.” مغز ، روابط شما و آینده جمعی ما به آن بستگی دارد.
[ad_2]
