یکی از ماندگارترین اسطوره های روانشناسی پاپ این است که انسان تنها 10 درصد از مغز خود را استفاده می کند. این مفهوم ، که در فیلم ها تکرار می شود ، سخنرانی های انگیزشی و حتی برخی از کلاسهای درس ، دلالت بر این دارد که یک پتانسیل شناختی گسترده بدون استفاده باقی مانده است. با این حال ، این ایده از نظر علمی نادرست است و درک ما از ظرفیت ذهنی انسان را تضعیف می کند. علوم اعصاب مدرن شواهد محکمی را ارائه می دهد که ما تقریباً از هر قسمت از مغز خود در کارهای مختلف شناختی و فیزیولوژیکی استفاده می کنیم. در این پست منشأ اسطوره ، یافته های علمی فعلی را مورد بررسی قرار می دهد و بررسی می کند که واقعاً به معنای استفاده از کل مغز ما چیست. همچنین به یک سؤال کلیدی می پردازد: اگر از همه مغز خود استفاده کنیم ، چرا ما هنوز هم تحت تأثیر قرار می گیریم و چگونه می توانیم راندمان مغز را بهینه کنیم؟

دفع اسطوره 10 درصدی

این ایده که ما فقط از 10 درصد از مغز خود استفاده می کنیم ، هیچ پایه ای در علوم اعصاب ندارد. این تصور غلط به احتمال زیاد ناشی از سوء تفسیر مطالعات عصبی از اوایل قرن بیستم یا احتمالاً ناشی از سوء استفاده از روانشناسان اولیه مانند ویلیام جیمز است. بر خلاف این اسطوره ، تحقیقات علوم عصبی با استفاده از روش هایی مانند تصویربرداری رزونانس مغناطیسی عملکردی (FMRI) و توموگرافی انتشار پوزیترون (PET) نشان داده است که بسیاری از مناطق مغز حتی در طول کارهای ساده فعال هستند. فعالیت های مربوط به حرکت ، بینایی ، حافظه و زبان یک شبکه گسترده و بهم پیوسته از مناطق عصبی را فعال می کند (Hale ، ND).

از نظر تکاملی ، این برای مغز انسان ، که حدود 20 درصد از انرژی بدن را با وجود حساب کردن تنها حدود 2 درصد از جرم خود ، مصرف می کند ، تا حد زیادی مورد استفاده قرار نمی گیرد. از دیدگاه تطبیقی ​​، چنین هزینه متابولیکی باید با ابزار بالا مطابقت داشته باشد. مناطقی مانند قشر مغز ، مسئول توانایی های پیشرفته شناختی ، تقریباً 82 درصد از کل توده مغز را تشکیل می دهند (Anum ، Shafiq ، Fatima ، & Bibi ، 2024). مطالعاتی مانند مطالعات هرکولانو هوزل (2009) بیشتر تأیید می کند که مغز انسان نسخه های مقیاس یافته از مغزهای اولیه است ، با چگالی نورون به شکلی توزیع می شود که از تفکر پیچیده پشتیبانی می کند.

با استفاده از کل مغز: یک مرور کلی عملکردی

همه مناطق مغز عملکردهای تخصصی را انجام می دهند. لوب های اکسیپیتال اطلاعات بصری را پردازش می کنند. لوب های تمپورال داده های شنوایی و حافظه را کنترل می کنند. لوب های پاریتال ورودی حسی را ادغام می کنند. و لوب های فرونتال مسئول تصمیم گیری ، استدلال و تنظیم عاطفی هستند. مخچه در هماهنگی حرکتی کمک می کند ، در حالی که ساقه مغز عملکردهای حیاتی مانند تنفس و ضربان قلب را تنظیم می کند.

در واقعیت ، افراد به طور همزمان مناطق مختلف مغز را درگیر می کنند. به عنوان مثال ، هنگام خواندن این پست ، لوب اکسیپیتال شما (مسئول بینایی) ، لوب تمپورال (درگیر در درک زبان) و لوب فرونتال (مربوط به تفکر تحلیلی) به احتمال زیاد فعال می شوند. تحقیقات تصویربرداری از مغز نشان می دهد که مناطق “غیرفعال” مغز می توانند به سرعت در هنگام یادگیری ، تخیل یا در پاسخ به محرک های محیطی فعال شوند (Fields ، 2004).

علاوه بر این ، مفهوم منطقه “ساکت” منسوخ شده است. متخصص مغز و اعصاب باری گوردون از دانشکده پزشکی جانس هاپکینز اظهار داشت: “ما تقریباً از هر قسمت از مغز استفاده می کنیم ، و (بیشتر) مغز تقریباً در تمام مدت فعال است” (همانطور که در هیل ، ND ذکر شده است).

مغز هیچ آژانس دما ندارد

با این حال ، چرا اگر از کل مغز خود استفاده کنیم ، ما از نظر ذهنی ناکارآمد هستیم یا احساس ناکارآمد می کنیم؟ این مسئله نه در ظرفیت استفاده نشده بلکه در نحوه مدیریت این ظرفیت نهفته است. بر خلاف بازار کار ، مغز نمی تواند “دما” را استخدام کند تا در هنگام انجام کارها بیش از حد کمک کند. هر کار به تغییر مکان داخلی توجه ، انرژی و مدارهای عصبی متکی است. عملکرد ضعیف اغلب ناشی از اضافه بار ، استرس ، کمبود استراحت یا تنگناهای شناختی است ، نه از بافت مغز بیکار.

کارآیی مغز ما را می توان با یک سمفونی به جای انبار کالاهای بلااستفاده مقایسه کرد. همه ابزارها (مناطق) در حال استفاده هستند ، اما هماهنگ سازی ، مدیریت انرژی و تنظیم سازگار آنها کیفیت عملکرد را تعیین می کند.

بهبود کارآیی مغز

علوم اعصاب به جای ضربه زدن به قسمتهای “بلااستفاده” ، به چندین روش افزایش کارآیی مغز اشاره می کند:

1. آموزش شناختی: مشارکت در وظایف ذهنی ، مانند یادگیری یک زبان جدید یا نواختن یک ساز موسیقی ، می تواند انعطاف پذیری عصبی را تقویت کند و اتصالات سیناپسی متراکم تر را تقویت کند (Markram ، 2012).
2. خواب و تغذیه: خواب حافظه را ادغام می کند و زباله های متابولیکی را پاک می کند. مواد مغذی مانند اسیدهای چرب امگا 3 از یکپارچگی عصبی و انتقال سیگنال پشتیبانی می کنند.
3. ذهن آگاهی و کاهش استرس: استرس مزمن می تواند عملکرد قشر جلوی مغز و هیپوکامپ را مختل کند و از این طریق بر تصمیم گیری و حافظه تأثیر بگذارد. تکنیک های ذهن آگاهی نشان داده شده است که الگوهای فعالیت مغز را به طور مثبت بازگرداند.
4. ورزش بدنی: فعالیت هوازی منظم باعث افزایش حجم هیپوکامپ و نوروژنز ، به ویژه در بزرگسالان مسن می شود.
5. نظارت بر فناوری: دستگاه هایی که بار شناختی یا سیستم های عصبی را ردیابی می کنند می توانند به افراد کمک کنند تا ناکارآمدی ها را شناسایی کرده و کنترل توجه را آموزش دهند.

افزایش کارآیی مغز به جای ایجاد ماژول های غیرفعال ، بر بهینه سازی سیستم متمرکز است. این شامل بهبود ارتباط بین مناطق مختلف مغز ، تنظیم مصرف انرژی و اولویت بندی وظایف است ، به جای تلاش برای “فعال کردن” مناطقی از مغز که به اشتباه تصور می شوند خفته هستند. این فرایند بر پالایش مسیرهای عصبی ، تقویت ارتباطات سیناپسی و دستیابی به تعادل شناختی از طریق عادات سالم تر تأکید می کند ، به جای اینکه از پتانسیل های پنهان کشف شود. مشابه چگونگی ایجاد یک ارکستر خوب تنظیم شده از طریق هماهنگ سازی و زمان بندی ، موسیقی هماهنگ ایجاد می کند ، نه اینکه صرفاً ابزارهای اضافی را معرفی کند ، وقتی عناصر فعلی خود هماهنگ ، استراحت و به درستی نگهداری می شوند ، مغز در بهترین حالت عمل می کند.