اهمیت فروتنی در سنت های مختلف از جمله دیدگاه های مذهبی ، فلسفی و روانشناختی منعکس می شود. با این حال ، هنگامی که فروتنی به عنوان یک فضیلت با تمام پیامدهای پرهیزگار خود تعیین می شود ، ممکن است هنگام جستجوی راهنمایی برای یک زندگی خوب ، ناامید شود. فروتنی اغلب به عنوان تواضع کاذب اشتباه می شود ، جایی که نقاط قوت و استعدادهای ما رد می شود. یا ممکن است به عنوان تشویق کار بی پایان برای تبدیل شدن به یک فرد بهتر تلقی شود.

بیایید در مورد اینکه واقعاً فروتنی به چه معنی است ، واضح تر شویم. کلمه فروتن از “هوموس ، زمین یا زمین” ناشی می شود. از این رو ، به نظر می رسد که مبتنی بر فروتنی ضروری است. یکی از بیان های زمینی ، این است که حواس بیرونی ما – دیدن ، بو ، شنوایی و لمس کردن – را برای ارتباط با زمین اطراف ما فراهم می کند. ما همچنین می توانیم با تمرکز روی احساسات داخلی در بدن ، مانند سفتی در روده یا گلو یا تنفس کم عمق ، خودمان را زمین بزنیم. ما به عنوان بیان زمین به بدن وصل می شویم. اخترفیزیک گرایان به ما یادآوری می کنند که زمین از گرد و غبار ستاره تشکیل شده است ، مانند بدن ما. ما وقتی بدن خود را به آرامی حرکت می دهیم ، پایه و اساس هستیم. ما هنگام حرکت اشک و نفس در چشم انداز چهره های خود ، زمینی هستیم که غم و اندوه بیان جدی از زمین بودن است. این نمونه هایی از پایه گذاری بودن از قدم زدن به مسیر فروتنانه که به سمت خانه به سمت خودمان می رود پشتیبانی می کند.

اولین قدم در این مسیر دیدن و پذیرش محدودیت های خود است، نه انکار آنها و نه وانمود کردن ما محدودیت بیشتری نسبت به دیگران داریم. این رابطه حق با محدودیت های ما یک فرایند همیشه تصحیح است. ایجاد خودمان یک فرآیند ارگانیک و در حال تغییر است ، همانطور که محدودیت های ما نیز وجود دارد. این مورد در مورد پیری ، با تغییر محدودیت ها ، به یک افتخار نیاز دارد که قبلاً مورد نیاز نبود.

مرحله دوم پذیرش نواقص ما استبشر “خارج از چوب کج بشریت ، هیچ چیز مستقیمی ساخته نشده است” (ایمنوئل کانت). این می تواند یک توهین بزرگ به نفس باشد وقتی که ما نواقص خود را تصدیق می کنیم و بنابراین بشریت خود را تصدیق می کنیم.

قدم سوم این است که از هدایایی که به ما داده شده است سپاسگزاریمبشر نفس به ادعای اعتبار برای مهارت ها ، استعدادها و شایستگی هایی که با آنها متولد شده ایم ، افتخار می کند. این استعدادها به غیر از مسئولیت توسعه آنها و خدمت با آنها ، ارتباط چندانی با ما دارند.

مرحله چهارم دسترسی به Archetype of the Fool است. یک آرکتیپ را می توان به عنوان انرژی ایجاد و معنی به زندگی ما درک کرد. وقتی به احمق دسترسی پیدا می کنیم ، زندگی خود را جدی می گیریم. ما یاد می گیریم که به آرامی به خودمان بخندیم زیرا تلاش می کنیم اسرار زندگی را حس کنیم. ما حتی ممکن است با چشمان مهربان ، دلهره های دیگران را مشاهده کنیم. تغییر در تلاش برای به دست آوردن زندگی به سمت پذیرش بیشتر در اجازه زندگی به درستی ما وجود دارد.

مرحله پنجم اعتقاد به فیض استبشر درک مشترک کلامی از فیض این عقیده است که ما می توانیم سزاوار پیشنهادات مطلوب باشیم که به دست نیامده اند. گریس می تواند اقتدار و دلاوری ادعایی خود را برای وقوع همه اتفاقات خوب قطع کند ، زیرا فیض به این معنی است که ما سزاوار آن هستیم و آنچه را که شایسته آن هستیم کشف نشده است.

مرحله ششم تمایل به درخواست کمک استبشر نفس از دیدن خود به عنوان استاد سرنوشت خود لذت می برد و نیازی به کمک ندارد. با شناخت نیاز به کمک و درخواست آن ، محدودیت ها و نواقص ما را افتخار می کند و تأیید می کند که همکاری در قلب تجربه انسانی است.

مرحله هفتم به سادگی ادامه دادن فروتنی به عنوان یک فضیلت است ، بلکه با آن به عنوان یک مسیر کار کنید. ما می توانیم تحمل فروتنی را به عنوان یک کارآموزی مداوم در نظر بگیریم. ما همچنان در مورد محدودیت های فعلی خود صادقانه می گیریم و از هرگونه تمایل به سمت تواضع دروغین و سرگرمی ها رها می شویم. اغوا های زندگی به ناچار ما را کوچکتر یا بزرگتر از آنچه در واقع هستیم ، می نامند. وعده های عشق ، تعلق ، پرستیژ و پیشرفت حرفه ای وجود دارد. ما ممکن است برای اغوا کردن به مجوز نیاز داشته باشیم و سپس راه بازگشت به مسیر فروتنانه را پیدا کنیم.