[ad_1] در فرهنگ سریع و سریع و سریع ، ایده گرفتن “روز سلامت روان” به طور فزاینده ای پذیرفته شده و حتی تشویق می شود. کارفرمایان شروع به تشخیص عوارض مزمن و خستگی عاطفی می کنند و بهره وری را به خود اختصاص می دهد ، و بسیاری از افرا...
[ad_1]
در فرهنگ سریع و سریع و سریع ، ایده گرفتن “روز سلامت روان” به طور فزاینده ای پذیرفته شده و حتی تشویق می شود. کارفرمایان شروع به تشخیص عوارض مزمن و خستگی عاطفی می کنند و بهره وری را به خود اختصاص می دهد ، و بسیاری از افراد با دوری از کار ، مدرسه یا مسئولیت ها ، یاد می گیرند که بهزیستی خود را در اولویت قرار دهند. در سطح ، گرفتن یک روز برای استراحت ، شارژ مجدد و تنظیم مجدد به نظر می رسد یک عمل قدرتمند از مراقبت از خود است. اما در زیر محبوبیت روزافزون یک سؤال عمیق تر است: آیا روزهای سلامت روانی تفاوت ماندگار ایجاد می کند؟ آیا آنها حتی فقط برای روز کار می کنند؟
در حالی که یک روز مرخصی ممکن است تسکین کوتاه مدت را فراهم کند ، بسیاری از افراد به همان محیط های قریب به اتفاق ، مسائل شخصی حل نشده و فرسودگی عاطفی که باعث وقفه در وهله اول می شود ، برمی گردند. در بعضی موارد ، روزهای سلامت روان بیشتر از یک راه حل به یک مکانیسم مقابله تبدیل می شوند – مکث موقت که نیاز به تأمل عمیق تر ، پشتیبانی یا تغییر سیستمیک را نشان می دهد. در اینجا روند نزولی پارادوکسیکال است.
گرفتن روز تعطیل بدون برنامه می تواند منجر به شایعه شود ، روند فکر کردن مداوم در مورد یا تجدید نظر در همان افکار یا احساسات ، معمولاً ناخوشایند ، بدون دستیابی به راه حل. نقطه کانونی مغز وضوح پریشانی است. اگر نگرانی های طولانی یا نگرانی های حل نشده وجود داشته باشد ، تمایل مغز به چرخش و مباحث مداوم مباحث ناخوشایند ، تلاشی برای حل مسئله است. از بعضی جهات ، شایعات می تواند احساس تولید کند (به عنوان مثال ، هرچه بیشتر در این باره فکر می کنم ، به یک راه حل نزدیک تر خواهم شد) ، اما حقیقت این است که فقط اضطراب یا استرس را تسهیل می کند.
روزهای سلامت روانی برای تأمین استراحت ، آرامش و استراحت از عوامل استرس زا فعلی در نظر گرفته شده است. غالباً این امر می تواند منجر به رفتارهای راکدها مانند نمایش های تماشای پرخاشگر ، پیمایش بی ذهن در رسانه های اجتماعی یا خوابیدن روی نیمکت در تمام طول روز شود. این رفتارها در ابتدا ممکن است احساس راحتی کنند ، اما در واقع منجر به بی حسی عاطفی یا رکود عاطفی می شوند. این یک حالت اجتناب است که در آن احساسات فرآوری نشده و تنش های تنش است. در پایان عصر ، افراد به دلیل عدم “استراحت فعال” و پیش بینی بازگشت به عوامل استرس زا قبلی ، احساس بدتر می کنند.
شاید یکی از چالش برانگیزترین نگرانی های روزهای سلامت روان ، کاهش غیر عمدی تحمل ناامیدی ، توانایی ما در نشستن با ناراحتی و کار در شرایط دشوار عاطفی باشد. در حالی که روزهای سلامت روانی اغلب به عنوان یک عمل مراقبت از خود تلقی می شود ، خطر بالقوه ای وجود دارد که اگر در درجه اول به عنوان وسیله ای برای فرار استفاده شود ، به جای مکث ، می توانند به طور ظریف پیام را به سیستم عصبی ما تقویت کنند که ما قادر به انجام استرس هستیم. با گذشت زمان ، این ممکن است به الگویی منجر شود که حتی عوامل استرس زا خفیف احساس غرق شدن کنند ، زیرا ما خودمان را شرط کرده ایم که با قدم گذاشتن به جای تکیه دادن ، کنار بیاییم. این اجتناب ، در حالی که در کوتاه مدت تسکین دهنده یا آرامش بخش است ، می تواند مانع از انعطاف پذیری عاطفی طولانی مدت یا انعطاف پذیری شود. هرچه بیشتر از استرس در هنگام بروز از استرس جدا شویم ، احتمال عقب نشینی به عنوان یک مکانیسم مقابله بیشتر است. این می تواند یک حلقه بازخورد ایجاد کند که در آن ناراحتی به طور فزاینده ای غیرقابل تحمل شود و ظرفیت ما برای مقاومت در برابر مقاومت.
با این حال ، استراحت ذاتاً اشتباه یا بد نیست. در حقیقت ، مصرف مکثهای استراتژیک می تواند برای سلامت روان بسیار مهم باشد ، اما اینگونه است که ما به وقفه و آنچه در آن زمان اهمیت می دهیم مشاهده می کنیم. در اینجا نحوه استفاده بیشتر از یک روز سلامت روانی آورده شده است:
به طور کلی ، روزهای سلامت روان می تواند کاملاً مفید باشد ، اما تنها در صورت استفاده صحیح. آنها باید با ساختار ، قصد و یک برنامه به آنها نزدیک شوند ، در غیر این صورت می توانند به سرعت به یک باند موقت تبدیل شوند که می تواند اجتناب ، رکود عاطفی و کاهش مقاومت را تقویت کند. در نهایت ، این فقط مربوط به استراحت نیست ، بلکه بیشتر یک مکث برای تقویت ظرفیت ما برای بازگشت به احساس زندگی استراحت ، جوان سازی و آماده برای مدیریت استرس زا ها است.
[ad_2]
