من اخیراً با گروهی از مربیان دانشگاه صحبت کردم که نگران دانشجویان دائماً از هوش مصنوعی در فعالیتهای آموزشی خود بودند. آنها می ترسیدند که دانشجویان – نسل آینده کارگران صنعت – بیش از حد به هوش مصنوعی وابسته شوند. سوال اصلی این بود: آیا باید سعی کنیم مداخله کنیم؟ (برای بحث و گفتگو به Owoc و همکاران ، 2019 مراجعه کنید.)

در حالی که این سؤال پیچیده است ، من یک راه برای بررسی آن را پیشنهاد خواهم کرد ، که امیدوارم نمایانگر یک دیدگاه متعادل تر در مورد پیامدهای استفاده روزمره هوش مصنوعی ما باشد. این ایده شامل مشاهده هوش مصنوعی به همان روشی است که ما هر فناوری را که در گذشته ظاهر می شد مشاهده می کنیم و انقلابی “کوهنیان” (کوهن ، 1997) در نحوه زندگی و تفکر ایجاد می کنیم.

چاپخانه را در نظر بگیرید: منتقدین می ترسیدند جامعه را با ایده های فیلتر نشده تحت الشعاع قرار دهد و اقتدار علمی را تضعیف کند. رادیو برای حواس پرتی خانواده ها و گسترش احساس گرایی با واکنش شدید روبرو شد. تلویزیون مدتهاست که به دلیل فرسایش توجه و تفکر انتقادی (شاید به دلایل خوب) مورد سرزنش قرار گرفته است. سرانجام ، و از همه مهمتر ، اینترنت و تلفن های هوشمند – شاید آخرین انقلاب بزرگ فناوری قبل از LLMS – بحث های مربوط به اضافه بار اطلاعات و آسیب های رسانه های اجتماعی را ارائه داد (کار ، 2020).

حرف من این است که این نوع فناوری نیست که ذهن شما را واضح تر یا کسل کننده تر می کند – این مربوط به روشی است که شما با آن درگیر می شوید. اینترنت را بگیرید: در کشورهای توسعه یافته ، همه به آن دسترسی دارند. حتی تصور میزان اطلاعات مفیدی که اینترنت در آن وجود دارد ، دشوار است. برخی استدلال می کنند که این دسترسی مساوی از اینترنت نیز باید به فرصت های برابر برای یادگیری منجر شود (Haq et al. ، 2023 ، p. 76). با این حال ، هوش و تخصص بسیار متفاوت است (نه به دلیل ضریب هوشی ذاتی ، بلکه در نحوه پیگیری و کاربرد دانش). چرا؟ باز هم ، من معتقدم که این بستگی به نحوه استفاده افراد از فناوری دارد.

برخی از افراد از اینترنت برای یافتن منابع عالی ، پایگاه داده ها ، کتاب ها ، فیلم های آموزشی و غیره استفاده می کنند. سایر افراد از اینترنت برای پیمایش از طریق Tiktok و تماشای فیلم های گربه ها استفاده می کنند. بنابراین ، وقتی صحبت از چت های مدرن می شود ، معتقدم همین داستان در اینجا صدق می کند. این به AI بستگی ندارد که آیا شما با استفاده از آن باهوش تر می شوید یا Dumber می شوید – این به شما بستگی دارد. بگذارید به شما نشان دهم که چگونه با یک مثال.

مثال شماره 1: استفاده هوش مصنوعی که مانع خلاقیت و نمایندگی می شود

فرض کنید شخص یک مدیر منابع انسانی در یک شرکت است و آنها باید یک رویداد را برای ارتقاء بهزیستی همکاران ایجاد کنند. شخص سریع زیر را در یک چت باب قرار می دهد: “من یک مدیر منابع انسانی در (نام شرکت) هستم. یک رویداد دو ساعته را برای تیم مهندسان نرم افزار طراحی کنید که بهزیستی آنها را ارتقا بخشد. برنامه مفصلی را برای این رویداد با جدول زمانی و توضیحات مشخص فعالیت ها ارائه دهید.”

همانطور که در این مثال مشاهده می کنید ، تمام فعالیت های خلاقانه به chatbot برون سپاری می شوند. بله ، شخص احتمالاً این کار را به سرعت و مؤثر انجام می دهد. اما ارزش رشد حرفه ای آنها (با فرض اینکه آنها می خواهند رشد کنند ، البته) چیست؟ این مربوط به انجام وظیفه نیست ، بلکه مربوط به توسعه است. بنابراین ، چگونه می توانید از LLMS بدون قربانی کردن خلاقیت و آژانس خود استفاده کنید؟

پاسخ من این است: “با مقاومت در برابر وسوسه برای دریافت پاسخ ها و راه حل های آماده.” برای من ، یکی از ویژگی های اصلی مفید LLMS این است که آنها می توانند راهنمایی هایی را ارائه دهند که با زمینه خاص شما مطابقت داشته باشد.

برای قرن ها ، روشهایی مانند سؤال از سقراط باعث ایجاد تفکر انتقادی و رشد فکری شده است (Zare & Mukundan ، 2015). امروز ، LLM ها یک “شریک زندگی خستگی ناپذیر” را برای بررسی ایده های خود ، تیز کردن استدلال خود و از بین بردن مفاهیم ضعیف قبل از شکست در دنیای واقعی ارائه می دهند (Laak & Aru ، 2024). بنابراین ، چگونه می توان مدیر منابع انسانی ما LLMS را برای تقویت خلاقیت و نمایندگی خود به جای اینکه آنها را تقویت کند ، تقویت کند؟

مثال شماره 2: استفاده هوش مصنوعی که باعث خلاقیت و آژانس می شود

مدیر منابع انسانی سریعاً زیر چت بابات را وارد می کند: “من یک مدیر منابع انسانی در (نام شرکت) هستم ، وظیفه طراحی و هدایت یک رویداد دو ساعته را برای بهبود بهزیستی تیم مهندسان نرم افزار انجام می دهم. راهنمای یادگیری و برنامه ریزی من را راهنمایی می کنم. من سؤالات اساسی راجع به برنامه های بهزیستی و استراتژی های خود می پرسم ، اما آنها را مؤثر نمی کنم ، اما ایده های من را ارائه نمی دهم یا برنامه های خاص را به من ارائه می دهم. شکاف های بالقوه ، و اطمینان از پاسخ های شما استقلال ، خلاقیت و کنجکاوی من را تقویت می کند. “

با پایان فرآیند ، مدیر منابع انسانی در مثال دوم علیرغم تکیه بر هوش مصنوعی برای پشتیبانی ، به طور قابل توجهی به عنوان یک حرفه ای رشد خواهد کرد. این مورد نشان می دهد که چگونه تأثیر هوش مصنوعی ممکن است بر اساس کاربرد آن متفاوت باشد.

هوش مصنوعی به عنوان یک راهنما ، نه یک مشکل ساز

برخی از مردم استدلال می کنند که محدود کردن استفاده از هوش مصنوعی دانش آموزان برای جلوگیری از تنبلی فکری و اطمینان از یادگیری مهارت های اساسی لازم است (یو ، 2023). من مخالفم انقلاب هوش مصنوعی غیرقابل توقف است و ممنوعیت استفاده از آن بیهوده است. رویکرد دیگری وجود دارد ، شاید یک تحریک کننده تر. من به دانش آموزانم می گویم: “لطفا ، از هوش مصنوعی استفاده کنید (اگر می خواهید). اما از آن استفاده کنید تا مغز خود را جایگزین نکنید-از آن استفاده کنید تا یادگیری خود را به روش هایی که قبلاً غیرممکن است تقویت کنید. به جای استفاده از آن به عنوان یک پاسخ دهنده و حل مسئله ، از آن به عنوان یک معلم شخصی ، مخالف سقراطی ، تحلیلگر استدلال بی طرفانه یا راهنمایی شما را به سمت توسعه منطقه خود ارائه دهید.”

این شبیه به والدین است که برای کودکی که قادر به مقابله با آن است ، مشکلی را حل می کند ، که مانع پیشرفت آنها می شود. در عوض ، یک والدین خوب ، منطقه کودک رشد پروگزیمال را مشخص می کند (Vygotsky ، 1978) و آنها را به سمت آن سوق می دهد. به همین ترتیب ، شما می توانید از هوش مصنوعی به عنوان یک والدین بد استفاده کنید که مشکلات شما را حل می کند و پیشرفت شما را از شما می گیرد ، یا به عنوان یک مربی که به شما در شناسایی مکان هایی برای رفتن و رشد خود کمک می کند.