[ad_1] هر بهار ، گلها با دقت چشمگیر شکوفا می شوند – خیلی زود ، خیلی دیر نیست. آنها منتظر ترکیب کاملی از نور ، گرما و آمادگی هستند. و وقتی لحظه فرا می رسد ، آنها بدون سرنگونی ، شک و یا ترس باز می شوند. به راحتی می توان به این وضوح حس...
[ad_1]
هر بهار ، گلها با دقت چشمگیر شکوفا می شوند – خیلی زود ، خیلی دیر نیست. آنها منتظر ترکیب کاملی از نور ، گرما و آمادگی هستند. و وقتی لحظه فرا می رسد ، آنها بدون سرنگونی ، شک و یا ترس باز می شوند. به راحتی می توان به این وضوح حسادت کرد ، زیرا برای انسان ، دانستن اینکه چه زمانی زمان ترک رابطه است ، جهش می گیریم یا شروع به کار می کند ، اغلب چیزی ساده است.
اما اگر بتوانیم از نحوه عملکرد طبیعت یاد بگیریم چه می شود؟ چه می شود اگر زمان فقط یک مسئله شانس بلکه از آمادگی درونی و بیرونی باشد ، به نشانه هایی که اغلب از آنها غافل می شویم ، می شود؟
در طبیعت ، زمان بندی حدس نمی زند. گلها به سادگی شکوفا نمی شوند مثل آن احساس کنید آنها شکوفا می شوند زیرا شرایط تراز می شود – نور روز طولانی می شود ، درجه حرارت افزایش می یابد و ریتم های داخلی آنها می گویند “اکنون”.
انسانها همچنین دارای ریتم داخلی هستند. شما احتمالاً آن کشش آرام را تجربه کرده اید: بی قراری ، نارضایتی ظریف یا سوسو زدن به اشتیاق که دوباره زنده می شود. این احساسات فقط تصادفات نیستند. آنها سیگنال هستند. غالباً ، ما از آنها غافل می شویم زیرا دنیای خارجی اصرار دارد ، “این زمان مناسب نیست” ، یا به این دلیل که می ترسیم آنچه ممکن است تغییر ایجاد کند.
اما ، مانند گل ها ، ما دائماً اطلاعاتی را از محیط ، احساسات و غرایز روده دریافت می کنیم. مسئله این است که ما اغلب بیش از حد شلوغ ، بیش از حد ترسیده یا بیش از حد پریشان برای تفسیر آن نشانه ها هستیم.
قبل از شکوفه گل ، دستخوش تغییرات غیب می شود: تجمع انرژی ، ریشه ها گسترش می یابد و سیستم ها تراز می شوند. جوانه فقط به این دلیل که هوا “خوب” است شکوفا نمی شود. این شکوفا می شود زیرا همه در حال آماده سازی همه در حال آماده سازی است.
به همین ترتیب ، لحظات آمادگی شخصی ما از هیچ جا بیرون نمی آید. آنها به مرور زمان از طریق دلهره ، چالش ها ، شبهای بی خوابی ، روزنامه نگاری آرام و مکالمات دشوار جمع می شوند. سرانجام سخت تر می شود نه به شکوفه این تغییر است: وقتی باقی مانده همان دردناک تر از عدم قطعیت تغییر می شود.
این که آیا این یک رابطه به پایان می رسد ، حرکت به یک شهر جدید ، یا دنبال کردن رویایی که مدتهاست در آن قرار گرفته اید ، سیگنال عمل اغلب به عنوان یک فریاد بلکه به عنوان زمزمه ای که بلندتر می شود ، می آید.
ما منتظر لحظه ای عالی هستیم که پول کافی را پس انداز کرده ایم ، وقتی مطمئن هستیم که به کسی آسیب نمی رسانیم و وقتی نمی ترسیم. اما این حقیقت است: زمان مناسب وجود ندارد. همیشه خطر ، شک و ناراحتی وجود خواهد داشت.
گلها در شرایط ایده آل شکوفا نمی شوند. بعضی اوقات ، خاک خشک است ، آسمان خاکستری است ، یا یخبندان بیش از حد طولانی می ماند. با این حال ، آنها به هر حال شکوفا می شوند – زیرا تأخیر در جهان باعث آماده تر شدن جهان نمی شود. و نه شما.
زمان مناسب مربوط به کمال نیست بلکه در مورد تراز است. شما می دانید که زمان آن است که حقیقت درونی شما شروع به فشار بر روی واقعیت بیرونی شما کند. انتخاب عدم انتخاب نیز یک انتخاب است – تصمیم به عدم تحمل.
حتی در طبیعت ، شکوفه با ضرر همراه است. یک گل شکل جوانه خود را فدا می کند تا به چیزی کاملاً جدید تبدیل شود. به همین ترتیب ، وقتی تغییر می کنیم – وقتی با یک شغل ، شریک زندگی یا نسخه ای از خودمان وداع می کنیم – ما غم و اندوه را تجربه می کنیم. این بدان معنی نیست که اشتباه است. این نشانگر بشریت ما است.
رها کردن چیزی که زمانی مناسب است – حتی اگر دیگر این کار را انجام ندهد – می تواند یکی از پیچیده ترین چیزهایی باشد که ما با آن روبرو هستیم. با این حال ، گزینه جایگزین زندگی است که مدتها پس از بهار در زمستان زندگی می کند.
در حالی که هیچ کس نمی تواند دقیقاً به شما بگوید چه موقع شکوفا شود ، در اینجا برخی از راهنماهای راهنما وجود دارد که ممکن است به شما در تنظیم در تنظیم کمک کند:
همه تغییرات نباید عالی یا چشمگیر باشند. بعضی اوقات ، مهمترین شیفت ها ظریف هستند: ایجاد یک مرز ، صحبت کردن با حقیقت ، اولویت بندی استراحت و درخواست آن فرصتی که از آن می ترسیدید.
شکوفه ممکن است مانند ترک به نظر برسد. یا ممکن است مانند ماندن باشد – اما از جایی از وضوح ، نه ترس.
هرچه باشد ، اعتماد کنید که وقتی زمان فرا می رسد ، آن را احساس خواهید کرد. نه با نگاه کردن به تقویم خود. براساس توصیه های شخص دیگری نیست. اما در آن گنگ غیرقابل انکار از درون ، زمزمه می کنید: شما آماده هستید.
[ad_2]
