هنگامی که نارضایتی در روابط متعهد زیاد است ، زندگی جنسی محو می شود. برای داشتن یک زندگی جنسی خوب ، ما باید دفاع را کنار بگذاریم و نارضایتی به ما اجازه نمی دهد این کار را انجام دهیم. جنس به اندازه کافی مکرر نخواهد بود یا به اندازه کافی رضایت بخش است که متناسب با هر دو شریک باشد.

بهترین دوست من ، یک متخصص جنسی ، به من اطمینان می دهد که دلایل جسمی برای زندگی جنسی ضعیف نیز وجود دارد. من مطمئناً به تخصص او اعتماد دارم ، اما در تقریباً نیم قرن تجربه من با زوجین ، این قاعده بوده است: وقتی شرکا نارضایتی را برطرف می کنند ، نعوظ برمی گردد ، روغن کاری برمی گردد و آرزو می کند.

این فقط زندگی جنسی نیست که با نارضایتی محو می شود. این همه مناطق صمیمیت است. رابطه جنسی از سایر عبارات صمیمیت متمایز است زیرا اتاق خواب دارای یک صفحه امتیاز است. می دانید چند بار رابطه جنسی برقرار کرده اید (خانه 14 ، بازدید کنندگان 0). همکار من آن را پدیده 85/15 در رضایت زناشویی می نامد. اگر ازدواج خوب باشد ، 15 درصد دلایلی که مردم می دهند زندگی جنسی خوبی است ، اما اگر بد باشد ، 85 درصد زندگی جنسی بد را ذکر می کنند. بنابراین چگونه می تواند چنین تأثیر منفی داشته باشد وقتی که خوب باشد و به سختی تأثیر آن را داشته باشد؟

من فکر می کنم این تابعی از صفحه امتیاز است. وقتی رابطه خوب است ، شما ابرازهای زیادی از صمیمیت دارید ، مانند به اشتراک گذاری تجربیات و صحبت با یکدیگر ، نه در یکدیگر. شما بیشتر لمس می کنید ، ارتباط چشمی بیشتری برقرار می کنید و بیشتر در آغوش می گیرید. وقتی همه مناطق صمیمیت به پایان رسید ، رابطه جنسی فقط یک چیز خوب دیگر است. اما هنگامی که نارضایتی مزمن است ، سایر زمینه های صمیمیت کاهش می یابد ، و اثر صفحه امتیاز باعث می شود زندگی جنسی کاهش یافته از بین برود.

هنگامی که نارضایتی مزمن است ، بخشی از یک سیستم دفاعی اتوماتیک می شود. ما خودمان را قربانی و شرکای خود می دانیم. سرانجام نارضایتی منجر به تحقیر می شود ، که این رابطه را در بخش مراقبت های ویژه قرار می دهد – به تنهایی ، بدون مداخله قهرمانانه ، خواهد مرد.

نارضایتی یک مقصر است: من احساس بدی می کنم ، و این تقصیر شماست. حفظ نارضایتی نیاز به دوزهای مداوم سرزنش ، انکار و اجتناب دارد که در حال مقابله با تاکتیک هایی هستند که از کودک نوپا شروع می شوند. در مغز بزرگسالان سعی می کنیم بهبود ، قدردانی ، اتصال و محافظت کنیم.

به محض اینکه شروع به پیشرفت کنیم و نه سرزنش ، قدردانی می کنیم و نه انکار می کنیم ، یا به جای اجتناب از آن ، وصل و محافظت می کنیم ، نارضایتی شروع به برطرف کردن می کند.

شریک زندگی شما ممکن است باعث نارضایتی شما شود ، اما تغییر در رفتار شریک زندگی شما باعث بهبود آن نمی شود. هنگامی که این بخشی از سیستم دفاعی شما است ، از پیشرفت شریک زندگی خود ناراحت خواهید شد زیرا زودتر این اتفاق نیفتاد:

“تمام آن سالها هدر دادم ، و در حال حاضر شما آدم خوبی می شوید! ”

صرف نظر از آنچه باعث ایجاد آن شده است ، شما باید نارضایتی خود را با ارزش اصلی خود جایگزین کنید – توانایی شما در ایجاد ارزش و معنا در زندگی خود ، که مهمتر از همه چیزهایی است که از آن ناراحت هستید.

ارزش اصلی سیستم ایمنی بدن است و شما را از عوامل بیماری زا عاطفی محافظت می کند. هنگامی که ارزش اصلی زیاد است ، رفتار دیگران را به عنوان بازتاب نحوه احساس آنها می بینید. اگر آنها نسبت به شما بی ادب هستند ، می فهمید که آنها در ارزش اصلی آنها نیستند و از آن احساس کم ارزش نمی کنید. اما وقتی ارزش اصلی کم است ، شما به احتمال زیاد هر چیزی را که مثبت نیست به عنوان یک توهین عمیق تفسیر می کنید. شما بیشتر از شریک زندگی خود خواستار خواهید شد زیرا احساس می شود سوراخی در درون شما وجود دارد ، که شریک زندگی شما باید آن را پر کند.

اگر خود را درک می کنید که سوراخی در آن وجود دارد که شخص دیگری مجبور به پر کردن آن باشد ، به احتمال زیاد برای پر کردن آن شریک زندگی با یک فنجان کوچک پیدا خواهید کرد. دلیل این امر این است که افرادی که دارای فنجان های بزرگ هستند – عشق زیادی به دادن – به دنبال فنجان های بزرگ دیگر هستند ، بنابراین می توانند به همان اندازه که می دهند بدست آورند. افرادی که دارای فنجان های کوچک هستند – خیلی دوست ندارند به آنها هدیه دهند – به دنبال شرکای بالقوه باشید که فکر می کنند سوراخ های بزرگی دارند و برای آنچه که باید به آنها بدهند ، حل و فصل می کنند.

ارزش اصلی سوراخ های شما را پر می کند و به دلسوزی ، مهربانی و عشق اجازه می دهد تا از شما دور شود. به جای نیاز به یک فنجان بزرگ از شخص دیگری ، شما به یک جام بزرگ تبدیل می شوید و به احتمال زیاد دیگران را جذب می کنید که به همان اندازه دلسوز ، مهربان و دوست داشتنی هستند.