این تحقیق واضح است: تبعیض نژادی برای سلامت روانی جوانان مضر است (کشیش و همکاران ، 2013 ؛ شوولر-اکاک و همکاران ، 2021). اما اگر سیستم مدرسه آمریکایی بر اساس زیرساخت هایی که باعث تقویت نابرابری نژادی می شود ، تأسیس شود؟

جامعه شناس Eve L. Ewing ، نویسنده گناهان اصلی، سلسله مراتب نژادی را که ریشه در سیستم آموزش آمریکا دارد ، کاوش می کند و خوانندگان را ترغیب می کند تا یک چشم انداز تجدید شده را برای آموزش و پرورش ایجاد کنند: سیستمی که از سلامت روان همه دانش آموزان پشتیبانی می کند.

اوینگ داستان پشت کتاب خود را با من به اشتراک گذاشت و الهام بخش او برای آینده ای روشن تر برای آموزش آمریکا.

هدر رز آرتوشین: کتاب اخیر شما ، گناهان اصلی ، بررسی می کند که چگونه مدارس آمریکایی به ساخت و تقویت زیرساخت های نابرابری نژادی کمک کرده اند. لطفاً کمی در مورد سلسله مراتب نژادی که ریشه در سیستم آموزش آمریکا دارد و آنچه خوانندگان باید در مورد شیوه های سیستم آموزشی ما از نژادپرستی سیستمی استفاده کنند ، به اشتراک بگذارید.

EVE EWING: ایالات متحده منشأ بسیار خاصی دارد که با تقاطع منحصر به فرد دو شکل خشونت تعریف شده است: نهاد برده داری چاتل و کشتار جمعی و محرومیت مردم بومی این سرزمین. برای اینکه مردم از این ساختارها در جمهوری بمانند که خود را “سرزمین آزاد” تعریف کند ، جایی که همه مردان به طور مساوی ایجاد می شوند ، به نوعی ژیمناستیک ذهنی نیاز دارد تا یک خودکشی کاملاً آشکار را آشتی دهند. این جایی است که مدارس وارد می شوند: از نظر تاریخی ، و در حال حاضر ، سیستم های مدرسه این ایده را عادی کرده اند که جوانان سیاه پوست و بومی ذاتاً باهوش کمتری هستند ، که به اشکال بسیار سخت نظم و انضباط و مجازات نیاز دارند ، و باید آنها را به نقش های فرومایه اقتصادی منتقل کنند – همه در خدمت این خشونت احساس پذیرش و عادی هستند.

HRA: تحقیقات واضح است که تجربه نژادپرستی برای سلامت روانی و بهزیستی فرد مضر است. چگونه تصور می کنید نژادپرستی سیستمیک تعبیه شده در سیستم آموزش ما بر سلامت روانی جوانان در آمریکا تأثیر می گذارد؟

EE: این مطمئناً یک سؤال مهم است ، زیرا بسیاری از کارشناسان استدلال می کنند که ما در میان بحران سلامت روانی جوانان هستیم. برخی از تحقیقات نشان داده است که بین تجربیات تبعیض نژادی و پیامدهای مانند افسردگی ، اضطراب ، تنهایی و سایر اشکال پریشانی عاطفی و روانی ارتباط برقرار کرده است. و پس از آن ، ما باید بپرسیم که آیا دانش آموزان رنگ به مساوی به منابعی که به آنها کمک می کند تا آن نیازها را برطرف کنند – به عنوان مثال بیمه درمانی با کیفیت ، یا مدارسی که مشاوران و مددکاران اجتماعی کافی دارند ، دارند. به عنوان مثال ، در شیکاگو ، جایی که من در آن زندگی می کنم ، حدود 90 درصد دانش آموزان مدارس دولتی دانش آموزان رنگی هستند. سال گذشته ، تخمین زده می شد که ما حدود یک سوم تعداد مددکاران اجتماعی را داریم که باید به اندازه کافی نیازهای بدن دانشجویی خود را برآورده کنیم. بنابراین این نوعی نابرابری است که با سایر اشکال نابرابری در تعامل است.

HRA: این یک کتاب به موقع است ، زیرا بسیاری از تغییرات شدید در زمان این نوشتار در دولت ایالات متحده انجام می شود ، به ویژه مربوط به تنوع ، عدالت و گنجاندن (DEI) و وزارت آموزش و پرورش است. چگونه مضامین موجود در کتاب شما با زمان های فعلی صحبت می کنند؟ قانونگذاران امروز با نگاه به گذشته چه چیزی می توانند یاد بگیرند؟

EE: یکی از استدلالهایی که من مطرح می کنم این است که سیستم های مدرسه ، در تمام دوره هایی ، توسط افراد قدرتمند برای تأمین نیازهای قدرتمند مستقر شده اند. ما این را در ابتدای قرن بیستم دیدیم که از مدارس برای تلاش برای جذب ورود جدید از اروپای شرقی و جنوبی استفاده می شد ، ما این را در پایان جنگ داخلی دیدیم که مدرسه هنگام استفاده از آن برای تلاش برای دلسرد کردن افراد سیاه پوست که قبلاً در برابر اسکان دهنده های سابق خود را دلسرد می کرد ، دلسرد می شد ، و ما این را دیدیم که فرزندان بومی از خانواده های خود به عنوان رهبری و پیش بینی شده اند و به دلیل سرکوب شدن مدارس خود را به عنوان “خانواده های خود گرفته اند”. این مدارس به عنوان “ارتش”.

امروز ، ما شاهد تلاش هایی برای تبدیل مدارس به مکانهایی هستیم که از تفکر انتقادی دلسرد می شوند ، هرگونه تحلیل انتقادی از قدرت یا تصدیق بسیاری از افرادی را که جامعه ما را تشکیل می دهند ، دلسرد می کنند – مردم ، مردم عجیب و غریب ، مهاجران ، افراد مسلمان ، مردم رنگ و هر کسی که می تواند به عنوان تهدید وضعیت موجود باشد. قانونگذاران امروز باید درسهای گذشته خشونت آمیز کشور ما را مطالعه کنند و از خود بپرسند که می خواهند در مقیاس عدالت تاریخ بنشینند. اما مهمتر از همه ، افراد متوسط ​​باید قانونگذاران را به دلیل تعهد به اقتدارگرایی پاسخگو باشند و همچنین قدرت جمعی را که برای مقاومت در برابر آن داریم درک کنند.

HRA: میزان تحقیقات عمیق ، تأمل شخصی و اندیشه ای که در نوشتن این کتاب قدرتمند ریخته اید ، مشخص است. چگونه ایده این کتاب به وجود آمد و روند نوشتن آن برای شما چگونه بود؟

EE: من یک دهه است که کلاسهای مختلفی را در زمینه نژاد و آموزش تدریس می کنم و همیشه با صحبت کردن در مورد آنچه مدرسه در زندگی مردمان سیاه و بومی معنی داده است – وعده و تضاد مفهوم آموزش. با گذشت زمان ، من آمدم تا این بخش از برنامه درسی خود را “گناهان اصلی” بنامم. هر ساله ، من به دنبال مجموعه های جدید متون برای اختصاص دادن به دانش آموزانم برای کشف این ایده ها می گردم. سرانجام ، فهمیدم که باید خودم را بنویسم.

HRA: شما می نویسید ، “به نظر می رسد فضاهای مدرسه برای دعوت از کار شاد ، معنی دار ، هدفمند ، همراه با استراحت کافی؟ … آیا آنها می توانند الگوی یک رابطه اخلاقی برای کار باشند و جوانان را برای ساختن چیزهای متفاوت در سالهای آینده آماده می کنند؟ ” چگونه امیدوار هستید که کتاب شما به خوانندگان الهام بخش باشد تا دیدگاه دلسوزانه تر و عادلانه تری برای آموزش ایجاد کنند؟ کمی در مورد استعاره بافته که به پایان می رسد ، به اشتراک بگذارید و چگونه تصویری قدرتمند را برای فرایند آموزش و یادگیری در کنار هم ارائه می دهد.

EE: از آنجا که من در گفتگو با مردم در مورد کتاب درگیر بوده ام ، عادت کرده ام که از آنها بخواهم که سه سؤال را در نظر بگیرند. اولا ، چیزهایی که به نظر شما برای جوانان زندگی شما کاملاً مهم است چیست؟ این ممکن است از نحوه تعادل بودجه خانوار گرفته تا نحوه پخت و پز دستور العمل های خانوادگی گرامی گرفته تا دانش مهم فرهنگی که برای میراث شما اساسی است ، باشد. ثانیا ، چه کاری می توانید انجام دهید تا اطمینان حاصل کنید که این یادگیری در حال وقوع است؟ سوم ، چه کسی می توانید این کار را انجام دهید – چگونه می تواند این کار جمعی باشد؟ من امیدوارم که این سؤالات ما را در مکانی قرار دهد تا نه تنها نسبت به چیزهایی که نمی خواهیم در مدارس خود ببینیم ، بلکه در جعل نوع آموزش دوست داشتنی که همه جوانان شایسته آن هستند ، بینش و خلاق باشیم. برای من ، با بریدن ، استعاره ای است که نشان دهنده حساسیت ، صبر ، مراقبت ، پاسخ دادن به شخص در مقابل شما ، سنت و عشق است.

HRA: امیدوار هستید که خوانندگان از گذراندن وقت با کتاب خود فاصله بگیرند؟

EE: من امیدوارم که آنها با درک واضح از تاریخ آمریکا ، شجاعت بپذیرند که آن تاریخ را بپذیرند و احساس الهام بخش برای به دست آوردن نقش خود در شکل دادن به آینده ای که همه جوانان تغذیه می شوند و به خاطر درخشش خود جشن گرفته می شوند.