این یک داستان دلهره آور است. نوزادان و کودکان خردسال که در حال نگه داشتن ، سوءاستفاده ، غفلت نیستند و یا مراقب پایدار نیستند ، گاهی اوقات در کودکان و نوجوانان با مجموعه خاصی از چالش ها روبرو می شوند. این جوانان ممکن است با اعتماد به کنترل و مشکلات زیادی داشته باشند. در برخی ، این شکوفا به روشی برای ارتباط با دیگران است که از نظر سطحی جذاب هستند ، اما از نزدیکی واقعی جلوگیری می کند. در موارد دیگر ، کودک عقب نشینی می کند و دیگران را برای آسایش به دنبال نمی گذارد.

به طور سنتی ، برچسب های تشخیصی اعمال شده “اختلال دلبستگی واکنشی” (RAD) یا “اختلال درگیری اجتماعی غیرقانونی” (DSED) بوده اند. این تشخیص ها معمولاً به جوانان در سیستم مراقبت از فرزند (Zilberstein ، 2023) و کسانی که وقت خود را در یتیم خانه ها/مؤسساتی مانند روسیه گذرانده اند (اسماعیلوا و همکاران ، 2023). هر دوی این شرایط پیچیده هستند ، که اغلب شامل صورتهای فلکی اضطراب ، افسردگی ، خودآزاری و پرخاشگری است (Seim et al. ، 2022).

تجربیات این افراد در زمینه زندگی آنها معقول است. ما در اولین روابط خود الگویی برای روابط با خود و دیگران ایجاد می کنیم. اگر فریادهای کودک نادیده گرفته شود یا با ظلم روبرو شود ، محافظت لازم است. برش الگوی برای نزدیک شدن به دیگران بلکه برای خواسته های محیط آن جوانان طراحی نشده است.

پدیده ای که تشخیص داده شده است؟

وقتی برای اولین بار در مورد اختلالات دلبستگی آموختم ، تصور می کردم که این ممکن است برخی از رایج ترین شرایط در کتابچه راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانیبشر در حالی که در بیشتر موارد RAD/DSED تشخیص داده شده ، محرومیت یا سوءاستفاده شدید بود ، فراتر از آن شرایط شدید ، بسیاری از آنها با دلبستگی های ناامن و اسکوال هایی که دنبال می شوند ، مبارزه می کنند. من تصور می کردم که مشکلات دلبستگی یکی از اولین مشکلات بالقوه متخصصان بهداشت روان برای آن است.

در عمل ، من به سرعت فهمیدم که اینگونه نیست. RAD و DSED به ندرت تشخیص داده می شوند و فقط 1-2 ٪ از جمعیت را تحت تأثیر قرار می دهند. تشخیص در بزرگسالان تقریباً ناشناخته است. با این حال ، آنچه در بزرگسالان بسیار بیشتر تشخیص داده می شود ، اختلالات شخصیتی است که میزان شیوع طول عمر آن تقریباً 13 ٪ است (ولکرت و همکاران ، 2018).

دلبستگی در اختلالات شخصیتی

اختلالات شخصیتی با اختلالات دلبستگی ارتباط زیادی دارند. امضای یک اختلال شخصیت در روابط با خود و دیگران مشکل است. مانند کودک مبتلا به RAD ، یک بزرگسال که مبتلا به اختلالات شخصیتی اسکیزوئید یا ضد اجتماعی است ، غالباً هنگام صدمه زدن به دیگران دست نمی یابند و به دیگران نمی رسند. علاوه بر این ، چندین اختلال شخصیتی ، مهمترین شخصیت مرزی ، با صفات “آزمایش” وفاداری مردم ، ترس از ترک و مشکلات در تنظیم مشخص شده است.

تقریباً تمام اختلالات شخصیتی با تروما در دوران کودکی ارتباط دارند ، اما تشخیص اختلال شخصیت از نظر تاریخی به عنوان یک اختلال در خود شناخته شده است. من درک این مسئله را دشوار کرده ام که شخصیت یا خود می تواند بی نظم باشد. من اختلالات شخصیتی را به عنوان سیگنال دلبستگی بیشتر و اغلب مربوط به تروما می دانم.

فراخوانی برای عمل

من معتقدم که اگر بتوانیم اختلالات شخصیتی را از طریق لنز دلبستگی مشاهده کنیم ، بیشتر از این که با دلسوزانه با افراد تشخیص داده شده تعامل داشته باشیم ، بیشتر می شویم. علاوه بر این ، تمرکز دلبستگی ممکن است پیامدهای مداخله در اختلالات شخصیتی داشته باشد. مداخلات آگاه از ضمیمه به طور معمول متمرکز بر روابط هستند ، در حالی که رویکردهای رفتاری به اختلالات شخصیتی همیشه یک مؤلفه دلبستگی ندارند. با این وجود ، به طور کلی پذیرفته شده است که مداخلات صرفاً رفتاری احتمالاً با موفقیت با مشکلات اصلی رابطه در افراد مبتلا به اختلالات دلبستگی رفتار نمی کنند.

نکته قابل توجه ، روشهای درمانی مبتنی بر ذهنی شواهد محکمی از اثربخشی در هر دو اختلال شخصیتی متعدد دارند (ولکرت و همکاران ، 2019). مکانیسم تغییر – فعالیت ، یا توانایی جمع آوری حالات ذهنی خود و دیگران – به عنوان یک چالش اصلی در اختلالات دلبستگی مورد بررسی قرار گرفته است. آزمایشات فعلی در مورد روشهای درمانی مبتنی بر ذهنی برای کودکان در معرض خطر بالای اختلالات دلبستگی در حال انجام است.

بسته

اختلالات دلبستگی و شخصیتی مشترکات زیادی دارند. هر دو سزاوار شفقت هستند. با گذشت زمان ، من نمی دانم که آیا اینها ممکن است به عنوان یکسان طبقه بندی شوند.