[ad_1] عشق به خود چیزی بیش از یک مفهوم خوب است-این یک ستون از نظر علمی از بهزیستی ذهنی است. در اصل ، عشق به خود عمل می کند که خود را با مهربانی ، دلسوزی و احترام رفتار کنید. این پایه و اساس است که مقاومت ، اعتماد به نفس و تحقق آن ساخته شد...
[ad_1]
عشق به خود چیزی بیش از یک مفهوم خوب است-این یک ستون از نظر علمی از بهزیستی ذهنی است. در اصل ، عشق به خود عمل می کند که خود را با مهربانی ، دلسوزی و احترام رفتار کنید. این پایه و اساس است که مقاومت ، اعتماد به نفس و تحقق آن ساخته شده است. وقتی عشق به خود را پرورش می دهیم ، یک تغییر قدرتمند در طرز فکر خود ایجاد می کنیم و به ما امکان می دهد تا با لطف و قدرت ، چالش های زندگی را پیمایش کنیم. زندگی را تصور کنید که گفتگوی درونی شما به جای بحرانی دلگرم کننده باشد ، جایی که نقص های خود را به عنوان بخشی از زیبایی های منحصر به فرد خود در آغوش می گیرید ، و جایی که احساس می کنید برای ریسک پذیری ، تعیین مرزها و پیگیری آنچه روح شما را به آتش می اندازد ، می خواهید. این جوهر عشق به خود است. این خودخواه نیست – لازم است. و هنگامی که خودمان را دوست داریم ، آن عشق را به جهان تابش می کنیم و دیگران را در این روند بالا می بریم.
عشق به خود نه تنها برای ذهن و بدن ما بلکه برای روح ما نیز مزایای عمده ای دارد. هنگامی که ما خود را دوست داریم ، بدن خود را بهبود می بخشیم ، اعتماد به نفس خود را افزایش می دهیم ، در برابر تجربیات بازتر می شویم ، ریسک می کنیم ، دلسوز تر می شویم و با دیگران در ارتباط می شویم و روح خود را زنده می کنیم.
استرس پایین ، مقاومت بالاتر
استرس اغلب زمانی بوجود می آید که احساس ناتوانی در رفع چالش ها می کنیم. با احساس قوی عشق به خود ، ما بهتر برای مقابله با موانع مجهز هستیم. دلسوزی خود ، یک مؤلفه اصلی عشق به خود ، به ما کمک می کند تا چالش ها را به عنوان مشکلات موقت یا فرصت های رشد مشاهده کنیم. این طرز فکر مقاومت را تقویت می کند. تحقیقات نشان می دهد که خود دلسوزی باعث کاهش پریشانی روانشناختی می شود و بهزیستی کلی را بهبود می بخشد.
تمایل به خطرات
وقتی ریسک می کنیم ، به این دلیل است که به خودمان ایمان داریم. ما اعتماد داریم که هرچه ممکن است بتوانیم نتیجه را کنترل کنیم. عشق به خود این اعتماد به نفس را پرورش می دهد و به ما امکان می دهد با اطمینان به خطرات نزدیک شویم. هنگامی که ما به نتیجه وابسته نیستیم ، با عشق و شجاعت خطرات می کنیم. این در مورد بیرون رفتن از مناطق راحتی ما برای رشد و درخشش است.
شفقت
وقتی نقاط قوت و ضعف خود را با دلسوزی می پذیریم ، می توانیم همان درک را برای دیگران گسترش دهیم. این توانایی برای همدلی تقویت ارتباطات و ایجاد حس تعلق. تمرین خود دلسوزی نورونهای آینه مغز ما را فعال می کند ، که به ما کمک می کند تا نسبت به دیگران ارتباط برقرار کنیم و دوست داشته باشیم. هرچه همدلی بیشتر پرورش می دهیم ، ارتباطات ما مؤثرتر می شود.
خودکارآمدی
عشق به خود باعث افزایش خودکارآمدی می شود ، که اعتقاد ما به توانایی ما در موفقیت است. وقتی به خودمان اعتماد می کنیم ، بیشتر در مورد چالش های جدید اطمینان داریم. این اعتماد تمایل ما برای دستیابی به اهداف و زندگی بهترین زندگی ما را مهار می کند. به نوبه خود ، این اعتقاد به خودمان به ما این امکان را می دهد که به طور مداوم مرزها را تحت فشار قرار دهیم و رشد کنیم.
گفتن “نه” به خودتان می گوید “بله”
تعیین مرزهای سالم عملی برای احترام به خود و عشق به خود است. در صورت لزوم با گفتن “نه” ، ما به نیازهای خود احترام می گذاریم و از انرژی خود محافظت می کنیم. این فضایی را برای آنچه که واقعاً با بهزیستی ما هماهنگ است ، ایجاد می کند. اولویت بندی خودمان یک عمل اساسی برای عشق به خود است و وقتی این کار را انجام می دهیم ، عشق را به جهان تاب می زنیم و دیگران را با ساده بودن خودشان ، دیگران را بالا می بریم.
عشق به خود ریشه در علوم اعصاب دارد. هنگامی که شما خود عشق را تمرین می کنید ، مغز شما تغییر می کند. مراکز عاطفی مغز شما ، مانند سیستم لیمبیک ، شروع به تنظیم موثرتر احساسات می کنند. عشق به خود قشر جلوی مغز را تقویت می کند ، که به خودآگاهی ، تصمیم گیری و تعادل عاطفی کمک می کند ، در حالی که آمیگدال را نیز آرام می کند و باعث کاهش ترس و اضطراب می شود.
در سطح شیمیایی ، عشق به خود دوپامین ، انتقال دهنده عصبی “احساس خوب” را فعال می کند. هنگامی که به مراقبت از خود مشغول هستید یا با خودتان با مهربانی صحبت می کنید ، مغز شما یک حلقه مثبت را تقویت می کند و باعث می شود تا با گذشت زمان ، خود را به راحتی و دلسوزانه تر کنید. تمرین عشق به خود فقط احساس شما را بهبود نمی بخشد-در واقع نحوه عملکرد مغز شما را تغییر می دهد.
عزت نفس ضروری است
همانطور که ذهن خود را تنظیم می کنید ، الگوهای عصبی جدیدی ایجاد می کنید که باعث می شود خود دلسوزی طبیعی تر شود. این زمان طول می کشد – این یک عمل است. تغییر یک الگوی رفتاری در مغز به طور معمول حدود شصت و شش روز طول می کشد. به خودتان فضا را تغییر دهید ، اشتباه کنید و عادت های جدیدی از پذیرش و دلسوزی را پرورش دهید.
(کنجکاو در مورد راه های بیشتر برای تمرین خود عشق؟ برای مراقبه ها و دوره هایی که می تواند بیشتر از سفر شما پشتیبانی کند ، به وب سایت من مراجعه کنید.)
عشق به خود مقصد نیست. این یک عمل مادام العمر است. این زمزمه ساکت و آرام است که ارزش شما را به یاد می آورد ، گنگ ملایم که شما را به جهش تشویق می کند و آغوش گرم که به شما اطمینان می دهد که به اندازه خود کافی هستید. با پرورش عشق به خود ، به خودتان بزرگترین هدیه همه را می دهید-آزادی زندگی کامل ، عشق عمیق و قدم زدن به قدرت خود. همانطور که این کار را انجام می دهید ، مسیر را برای دنبال کردن دیگران روشن می کنید.
خود را گرامی بدارید ، و گرامی داشتن دیگران را آسان تر خواهید کرد. بنابراین امروز ، نفس عمیقی بکشید ، دست خود را روی قلب خود قرار دهید و به خود یادآوری کنید: شما شایسته هستید. شما کافی هستید شما عمیقاً دوست داشتنی هستید.
[ad_2]
