پول یک چیز عجیب و غریب است. برای بقا ، اندازه گیری موفقیت و نمادی از قدرت ضروری است. با این حال ، درک ما از پول – به ویژه مبالغ عظیم – با تکامل جامعه به طرز چشمگیری تغییر می کند. میلیون ها ، میلیارد ها دلار و تریلیون دلار که قبلاً غیرقابل تصور است ، اکنون به طور اتفاقی در مباحث سیاسی ، گزارش درآمد شرکت ها و عناوین خبری با سهولت تقریبا غیرقانونی ذکر می شود.

به عنوان مثال ، cryptocurrency در این درک در حال تغییر نقش داشته است. ظهور بیت کوین ، که به عنوان یک جایگزین غیرمتمرکز برای امور مالی سنتی آغاز شد و بعداً به ارزیابی های بیش از 1 تریلیون دلار افزایش یافت ، نشان می دهد که چگونه ما از واقعیت مالی جدا شده ایم. هوی و هوس جوامع آنلاین ، سرمایه گذاران نهادی و روندهای رسانه های اجتماعی می توانند یک شبه سرمایه گذاری های کوچک را به چهره های نجومی تبدیل کنند و بیشتر حساسیت زدایی ما را به ارزش واقعی پول سوق دهند.

در عین حال ، تلاش های مداوم برای مهار زباله های مالی وجود دارد ، از نظارت بر نظارت بر هزینه های بی پروا تا ابتکارات شرکت ها که از پایداری و کارآیی منابع حمایت می کنند. اما آیا ما به عنوان افراد واقعاً میزان این اعداد را درک می کنیم؟ یا آیا ما چنان حساس شده ایم که آنها دیگر معنی ندارند؟

آستانه روانشناختی اعداد

مغز انسان برای درک تعداد زیادی تلاش می کند. تحقیقات در روانشناسی شناختی نشان می دهد که ما می توانیم به طور شهودی اعداد را تا حد خاصی درک کنیم – به طور معمول در صدها یا هزاران پایین. فراتر از آن ، توانایی ما در درک واقعی تفاوت بین ارقام کاهش می یابد. این مفهوم که به عنوان شناخت عددی شناخته می شود ، توضیح می دهد که چرا فرد می تواند به راحتی تفاوت بین 10 تا 100 دلار را تشخیص دهد اما به راحتی بین 10 تا 100 میلیون دلار نیست.

هنگامی که گزارش های خبری در مورد هزینه های میلیارد دلاری دولت ، سود شرکت ها یا حقوق مدیرعامل بحث می کنند ، این تعداد اغلب به حدی بزرگ است که انتزاعی می شوند. ممکن است بشنویم که یک شرکت 500 میلیارد دلار ارزش دارد ، اما آیا می توانیم آن را به طور معناداری از 600 میلیارد دلار متمایز کنیم؟ در زندگی روزمره ، این ارقام آنقدر از تجربه شخصی دور می شوند که کمی بیشتر از یک رشته صفرها می شوند.

تورم و فرسایش ارزش

یکی از دلایلی که پول با گذشت زمان متفاوت است ، تورم است. در سال 1920 یک میلیون دلار قدرت خرید کاملاً متفاوت از یک میلیون دلار امروز داشت. با گذشت زمان ، ارزش پول از بین می رود و آنچه زمانی به نظر می رسید مبلغ نجومی می تواند نسبتاً متوسط ​​شود. این امر به حساسیت زدایی اجتماعی کمک می کند ، زیرا درک جمعی ما از بزرگی مالی با رشد مقیاس اقتصادی تغییر می کند.

در نظر بگیرید که چگونه حقوق ورزشکاران حرفه ای افزایش یافته است. در دهه 1970 ، حقوق سالانه 1 میلیون دلاری یک دستاورد نادر بود. امروز ، قراردادهای به ارزش صدها میلیون دلار روتین است و هیچ کس چشم را خفه نمی کند. در مورد فیلم های بلاکچین که میلیارد ها دلار ، بسته های هزینه دولت در تریلیون ها و ارزیابی های شرکت ها که به ده ها تریلیون می رسند نیز صادق است. با بزرگتر شدن اعداد ، وزن عاطفی آنها کاهش می یابد.

نقش رسانه ها در درک ما از پول

نحوه ارائه رسانه های مالی به حساسیت زدایی کمک می کند. رسانه های خبری معاملات میلیارد دلاری را به طور اتفاقی به عنوان شایعات مشهور گزارش می دهند ، و اغلب در ارائه زمینه ای که به مخاطب کمک می کند تا مقیاس را درک کند ، گزارش نمی شود. این منجر به عادی سازی خطرناک مبالغ گسترده می شود و قدردانی از تأثیر دنیای واقعی آنها را به چالش می کشد.

به عنوان مثال ، هنگامی که دولت ایالات متحده یک بسته محرک 2 تریلیون دلاری را اعلام کرد ، بیشتر مردم تصدیق می کنند که این تعداد قابل توجهی است ، اما آیا آنها واقعاً می فهمند که این به چه معنی است؟ برای چشم انداز آن ، هزینه روزانه یک میلیون دلار نزدیک به 2،740 سال طول می کشد تا به 1 تریلیون دلار برسد. عظمت وقتی از این طریق قاب می شود آشکار می شود ، اما چنین زمینه ای به ندرت فراهم می شود.

به همین ترتیب ، هنگام بحث و گفتگو در مورد میلیاردرها مانند جف بزوس ، الون مسک یا وارن بافت ، ارزش خالص آنها اغلب به ارقام ساده جوش می خورد: 200 میلیارد دلار ، 250 میلیارد دلار و غیره. اما این در واقعیت به چه معنی است؟ اگر قرار بود هر دقیقه 1000 دلار هزینه کنید ، نزدیک به 400 سال طول می کشد تا یک ثروت 200 میلیارد دلاری را کاهش دهید. با این حال ، از آنجا که این ارقام اغلب ارائه می شود ، آنها دیگر ما را شوکه نمی کنند.

پیامدهای اخلاقی و اقتصادی

حساسیت زدایی به مبالغ زیادی فقط یک کوک روانشناختی نیست-این عواقب در دنیای واقعی دارد. هنگامی که مردم نسبت به نابرابری های مالی بی تفاوت می شوند ، نابرابری شدید ثروت می تواند همچنان ادامه داشته باشد. اگر پاداش های مدیرعامل میلیارد دلاری را به عنوان عادی بپذیریم در حالی که میلیون ها نفر با فقر می جنگند ، ما در مورد بی عدالتی اقتصادی خودکشی می کنیم.

علاوه بر این ، هنگامی که دولت ها بودجه های تریلیون دلاری یا بدهی های ملی را به ده ها تریلیون صعود می کنند ، برای شهروندان دشوار می شوند که به طور معناداری با سیاست مالی درگیر شوند. هنگامی که مردم از این تعداد عظیم احساس قطع می کنند ، کمتر احتمال دارد که از سیاستمداران و شرکت ها پاسخگویی را بدهند.

آیا می توانیم با معنی پول دوباره وصل شویم؟

از آنجا که مبالغ نجومی اغلب مورد بحث قرار می گیرد ، چگونه می توانیم حس مقیاس دقیق آنها را بازیابی کنیم؟ یکی از راه های محسوب تر شدن تعداد زیاد ، شکستن آنها به اصطلاحات قابل اعتماد است. دانستن اینکه 1 میلیارد دلار معادل درآمد سالانه 50،000 دلار برای 20،000 سال است ، این رقم را قابل درک تر می کند.

آموزش سواد مالی زود هنگام می تواند به مردم کمک کند تا پول و پیامدهای آن را بهتر درک کنند. هرچه افراد تحصیل کرده تر در مورد ثروت و اقتصاد باشند ، بیشتر درگیر بحث در مورد چهره های مالی قابل توجه هستند. رسانه ها همچنین باید تلاش های خود را برای متناسب سازی مبالغ زیاد بهبود بخشند. به جای صرفاً بیان اینکه یک شرکت 10 میلیارد دلار سود کسب کرده است ، توضیح می دهد که چگونه این مقایسه با متوسط ​​حقوق کارگران یا هزینه های عمومی می تواند تصویری واضح تر ارائه دهد.

هنگام بحث در مورد مقادیر زیادی پول ، باید به خودمان یادآوری کنیم که آنها انتزاعی نیستند. آنها نمایانگر منابع واقعی ، کار و تأثیر اجتماعی هستند. سؤال از نحوه توزیع پول و چه کسی از سیاست های مالی سود می برد می تواند به مبارزه با نارضایتی که ناشی از حساسیت زدایی است ، کمک کند.

مذاکرات پول

در دنیایی که میلیارد ها و تریلیون ها مانند تغییر سست در اطراف آن قرار می گیرند ، به راحتی می توان به عظمت پول بی حس شد. با این حال ، این جدایی عواقب دارد – این امر بر نحوه درک ثروت ، نابرابری و مسئولیت مالی تأثیر می گذارد. اذعان به محدودیت های شناختی ما و تلاش فعال برای قرار دادن مبالغ زیاد در چشم انداز می تواند به ما کمک کند تا با اهمیت واقعی پول ارتباط برقرار کنیم. از این گذشته ، این فقط پول نیست ؛ این نشان دهنده قدرت ، فرصت و بازتاب ارزشهای جامعه است.