چند نفر در جهان واقعاً عاری از تروما هستند؟ شاید هیچ یک از ما. تروما از بسیاری جهات ظاهر می شود – غفلت از کودک ، سوء استفاده ، ترک و موارد دیگر – و شکل های زیادی را به خود می گیرد. تجربه تقریباً جهانی است.

به عنوان مثال ، اگر در کودکی بی توجهی یا ترک در دوران کودکی تجربه کرده اید ، ممکن است خود را از اینکه در روابط به عنوان یک بزرگسال آسیب پذیر باشید ، ترسیده باشید. ممکن است شما یک شریک زندگی را دور کنید یا به طور مداوم عشق آنها را به شما حدس بزنید زیرا در اعماق پایین ، از اینکه دوباره صدمه دیده باشید می ترسید. این ترس ها ممکن است از گذشته حاصل شود ، اما در حال حاضر ظاهر می شوند.

بسیاری از ما وارد روابط نمی شویم و متوجه نمی شویم که ما آسیب های حل نشده خود را با خود به ارمغان می آوریم. برخی از ما از یک شریک به دیگری می رویم و فکر می کنیم اگر فقط شرکا را تغییر دهیم ، از این مسائل فرار خواهیم کرد. اما حقیقت این است که الگوهای حمل شده ما از ما پیروی می کنند ، و تا زمانی که کار خود را برای درک خودمان انجام دهیم ، آنها همچنان به تکرار ادامه می دهند.

سپس کسانی هستند که از تلاش برای یافتن شریک زندگی “کامل” در کل دست می کشند. دوستیابی بیش از حد سخت است ، روابط بیش از حد در حال تخلیه هستند ، بنابراین آنها برای چیزی که “به اندازه کافی خوب” است حل و فصل می شوند. آنها می مانند زیرا احساس امنیت بیشتری نسبت به تلاش دوباره دارد ، اما در اعماق ، آنها می دانند که چیزی از دست رفته است. اما آیا واقعاً کافی است؟ آیا آنها واقعاً خوشحال هستند؟ احتمالاً نه ، اما آنها مطمئن نیستند که چگونه از رودخانه خارج شوند.

اگر احساس اطمینان نمی کنید ، مکث و تأمل اشکالی ندارد. گاهی اوقات ، قدم زدن به شما فضای می دهد تا نیازهای خود را با وضوح بیشتری درک کنید. زندگی خیلی کوتاه است تا برای بقا حل و فصل شود.

در اینجا یک سوال وجود دارد: آیا احساس راحتی می کنید که واقعاً با شریک زندگی خود هستید یا احساس می کنید روی پوسته های تخم مرغ قدم می زنید؟ اگر در درون خود خوشحال نیستید ، هیچ کس دیگر نمی تواند شما را واقعاً خوشحال کند. اما آیا شما واقعاً در حال بودن هستید خود شما در روابط شما؟ آیا می توانید بدون ترس از رد نیازها و رویاهای خود را بیان کنید؟

اگر چیزی احساس خستگی کند ، توجه به آن مهم است. شاید سخنان یا اقدامات شریک زندگی شما باعث واکنشی شود ، و شما آن را مسواک می زنید ، فکر می کنید این کار بزرگی نیست. اما با گذشت زمان ، آن چیزهای کوچک می توانند ایجاد و فاصله ایجاد کنند. این فقط دعواهای بزرگی نیست که مهم هستند. بعضی اوقات این چیزهای آرام و ناگفته است که ارتباط را از بین می برد.

اگر با خودمان صلح نداریم ، نمی توانیم کاملاً با دیگران ارتباط برقرار کنیم. اگر ما دوست نداریم و قبول نکنیم که چه کسی هستیم ، نمی توانیم انتظار داشته باشیم که شخص دیگری این کار را برای ما انجام دهد. این در مورد پیدا کردن خوشبختی درونی است تا بتوانیم بهترین خود را به روابط بیاوریم. بدون آن بنیاد ، ما به شخص دیگری متکی هستیم تا شکاف های درون ما را پر کند و از کسی انتظار نمی رود این کار را انجام دهد.

تأثیر تروما بر اعتماد و اتصال

اعتماد چسب است که روابط را در کنار هم نگه می دارد ، اما تروما می تواند آن را خرد کند. اگر در گذشته صدمه دیده اید – چه از طریق خیانت ، غفلت عاطفی یا رها کردن – اعتماد به نفس دیگران بسیار سخت می شود. اما بدون اعتماد ، عشق نمی تواند رشد کند. و چرخه ادامه می یابد: تروما گذشته ما را از درد آینده می ترسد ، بنابراین ما خود را حتی از شخصی که سعی در دوست داشتن ما دارد ، می بندیم.

آیا تا به حال از ترس از باز شدن خود را در حال عقب نگه داشتن خود پیدا کرده اید؟ یا شاید شما اقدامات شریک زندگی خود را زیر سوال ببرید ، حتی اگر آنها مرتکب اشتباهی نشده اند؟ این ترس ها غالباً ناشی از زخم های گذشته ، مانند ترک کودکی یا غفلت است. آنها با نادیده گرفتن آنها ناپدید نمی شوند. به جای فرار از این ترس ها ، با آنها روبرو شوید. شفابخشی زمانی اتفاق می افتد که ما با ما روبرو می شویم ، چه از طریق مکالمات آسیب پذیر با شریک زندگی خود و چه از خود بازتاب.

به جای فرار از ناراحتی یا سرزنش شریک زندگی خود ، سعی کنید محرک های خود را درک کنید. با گفتن اینكه “من باید در مورد چیزی صحبت كنم كه مرا آزار دهد ، صحبت كنم.” این در را برای درک عمیق تر و رشد باز می کند. شاید وقتی شریک زندگی تان از نظر عاطفی خاموش شد ، شما را از غفلت گذشته یادآوری کنید ، یا شاید به دلیل تجربیات دوران کودکی از ترك شما ترس داشته باشید. این شانس برای رشد ، هم برای شما و هم برای شریک زندگی شما است.

این قدرت کار سایه است – به رسمیت شناختن عمیق ترین ترس های ما و آوردن آنها به نور. این در مورد آسیب پذیر بودن و برقراری ارتباط با یکدیگر است ، بنابراین می توانید به جای اینکه به گذشته اجازه دهید حال خود را کنترل کند ، با هم بهبود یابید.

بنابراین ، راه حل چیست؟ آیا ما به جستجوی یک رابطه “بهتر” می پردازیم ، یا ابتدا مکث می کنیم و روی خود تمرکز می کنیم؟ ما دائماً در حال عجله هستیم و به سمت نقطه عطف بعدی ، دستاورد بعدی ، چیز بزرگ بعدی. اما آخرین باری که متوقف شده و از خود پرسیدید کی است: آیا من واقعاً خوشحالم؟ آیا من واقعاً با شریک زندگی خود در ارتباط هستم؟

زندگی سریع حرکت می کند. جهان به ما می گوید ما باید همه چیز را انجام دهیم – کار ، خانواده ، خانه ، شغلی – و با این وجود اغلب زندگی را در لحظه کنونی فراموش می کنیم. ما فراموش می کنیم که از زندگی برای آنچه در آن است لذت ببریم: طلوع آفتاب ، صدای پرندگان ، هوایی که نفس می کشیم ، افراد اطراف ما. ما فراموش می کنیم که از چیزهای ساده سپاسگزاریم.

ما در یک حلقه از نیازهای برآورده نشده ، تروما غیر واقعی و اتصالات از دست رفته گرفتار می شویم. ما منتظر شادی هستیم تا وقتی همه چیزهای بیرونی زندگی خود را برطرف کنیم ، “رسیدن” را “وارد کنیم. اما آرامش و خوشبختی واقعی در اینجا و اکنون ، در روابطی که پرورش می دهیم ، در کارهایی که بر روی خودمان انجام می دهیم و به روشی که حال خود را در آغوش می گیریم ، یافت می شود.

شاید هدف تروما این نباشد که ما را بشکند. شاید این باشد که به ما در رشد کمک کند ، به ما درسهایی بیاموزیم که ممکن است بخواهیم یاد بگیریم ، اما لازم است. سخت ترین بخش انجام کار است: روبرو شدن با زخم های ما ، درک محرک های ما و بهبودی با هم. اما پس از شروع ، می بینیم که ما فقط زنده نمی مانند. ما در حال رشد و یادگیری هستیم.

بنابراین ، شما چه خواهید کرد؟ آیا به جستجوی شریک زندگی “عالی” می پردازید ، یا ابتدا روی شفابخشی خود تمرکز خواهید کرد؟ آیا با محرک های خود روبرو خواهید شد و از طریق آنها کار خواهید کرد؟ روابط می تواند یک سفر زیبا از رشد باشد. شفابخشی بخش اساسی آن است. و از شما شروع می شود.