سام و سندی به مدت چهار سال قدمت داشتند. در ابتدا ، آنها عمیقاً عاشق بودند. اما با گذشت زمان ، تعادل بین آنها شروع به تغییر کرد: سندی خود را پیدا کرد که بیشتر و بیشتر برای انجام روابط انجام می داد ، در حالی که سام کمتر و کمتر انجام می داد.

این همه چهار سال به یک نقطه شکست رسید که سندی با آرزوی رشد و تعهد ، به سام گفت که می خواهد با هم حرکت کند. او در رابطه ای که راکد در حال رشد بود ، در حال اضطراب بود. اما سام آماده نبود. او نمی خواست او را از دست بدهد – اما او همچنین حاضر نبود تلاش بیشتری برای برآورده کردن نیازهای خود انجام دهد. او به او گفت که می تواند آینده ای را با او ببیند اما این کار را نکرد احساس کردن هنوز

برای شش ماه آینده ، سندی هر آنچه را که به این رابطه داشت ، داد: او خودش را به گره پیچید و مغز خود را به دنبال راه هایی برای اثبات شایستگی خود به سام کرد. اما هرچه او بیشتر تلاش کرد ، سام بیش از حد متمرکز بر هر کاستی جزئی می شد ، بیشتر عقب می ماند و باعث می شود احساس ناکافی در نتیجه احساس شود.

رابطه ای که در زیر وزن نارضایتی ناگفته و نیازهای برآورده نشده است. سندی دلسرد شده بود ، با سردرگمی و شک و تردید توخالی شد: چرا او نتوانست قدم بعدی را با او برد؟ چه کار دیگری می تواند انجام دهد؟

پس از آن ، تنها چهار ماه بعد ، سندی این خبر را شنید: سام نه تنها حرکت کرده بود بلکه او بود درگیر به کسی که او به سختی می شناخت.

و در آن لحظه ، پراکنده ، سوالی که او را آزار داد نبود چرا او برای او آماده نبود ، اما این زن جدید چه چیزی را انجام داده است؟

آیا این داستان آشنا به نظر می رسد؟ هنگامی که مردم پس از نگه داشتن یکی از افراد قبلی ، ناگهان به شریک جدیدی متعهد می شوند ، به ندرت در مورد اینکه چه کسی شایسته تر است یا اینکه شخص فاقد آن است. در عوض ، این در مورد ادراک و رفتار است.

چرا تلاش با پاداش برابر نیست

طبق الگوی سرمایه گذاری تعهد ، تعهد ناشی از رضایت ما در روابط خود ، کیفیت شرکای جایگزین بالقوه و سرمایه گذاری ما است – تلاش و انرژی ما در روابط خود. اما شرکای بلند مدت غالباً از یک پارادوکس رنج می برند: هرچه بیشتر سرمایه گذاری کنند ، تلاشهای آنها بیشتر از طرف شرکای خود انتظار می رود ، نه پاداش.

به عنوان مثال ، اولین شام عاشقانه شریک زندگی خود را در مقابل دهم ، صدم یا هزارم مقایسه کنید. احساسات ناشی از اولی احتمالاً هیجان ، قدردانی و مراقبت بود. در همین حال ، سالها ، شام – مهم نیست که چقدر فانتزی است – “جدول جدول”.

آنچه شرکای جدید از آن سود می برند نه تنها تازگی است-این احساس شام اول-بلکه پتانسیل درک شده آنها نیز چه احساسی است می توانست به نظر می رسد با هزارمین شام ، به یاد داشته باشید که جاذبه های جدید و احساسات کمرنگ که در دراز مدت اتفاق می افتد.

علاوه بر این ، در روابط رمان یا دور ، اثر هاله می تواند در دست بگیرد. اثر Halo یک تعصب شناختی است که باعث می شود افراد بر اساس صفات محدود ، ویژگی های مثبت را بر روی شخصی که آنها را خیلی خوب نمی شناسند ، نشان دهند.

در ابتدای روابط یا در روابط با فاصله ، این تعصب ممکن است نگه داشته شود. یک شریک جدید غالباً ایده آل است و با وجود نقص های آنها هنوز پنهان ، امکانات آنها بی پایان به نظر می رسد ، و بنابراین از طریق لنزهای هیجان و تازگی دیده می شوند. این می تواند توهم ارزش بیشتر را ایجاد کند ، حتی اگر یک شریک جدید تلاش یا کار عاطفی به مراتب کمتر از یک شریک بلند مدت داشته باشد. در حالی که وفاداری و سازگاری یک شریک بلند مدت باید ارزش داشته باشد ، تمایل به نامرئی دارد و شرکای بلند مدت می توانند با نقص های خود تعریف شوند-با وجود تلاش اندک ، با توهم گزینه جدید و با ارزش تر تصور می شوند. یک شریک جدید وارد شده است.

سرانجام ، هنگامی که مردم یک رابطه طولانی مدت را کاهش می دهند و می گذرانند ، اغلب می توانند ناهماهنگی شناختی را تجربه کنند-احساس ناراحت کننده ای که ناشی از تضاد است ، مانند پرسیدن ، آیا ترک شریک زندگی من اشتباه بود؟ ایجاد یک تعهد سریع بیش از حد برای یک شریک جدید می تواند راهی برای متقاعد کردن خود باشد که مسئله رابطه یا شریک سابق است ، نه الگوهای یا ادراک خودشان-دفاع روانشناختی.

از نظر سندی ، درگیری جدید سام احتمالاً در مورد شریک زندگی وی شایسته تر یا شایسته تر نبود ، یا سندی کافی نبود: سالهای وفاداری سندی به چیزی تبدیل شد که سام به جای ارزشمند انتظار داشت – نمونه ای از اینکه چگونه سرمایه گذاری بالا می تواند رضایت درک شده را کاهش دهد. در همین حال ، شریک جدید او ، که سام از طریق لنزهای ایده آل و ویژگی های ویژگی های مبتنی بر تعامل محدود ، از تازگی بهره می برد و به عنوان یک جایگزین تازه با تلاش کم اما پاداش بالایی درک می شود.

در مقابل ، پایداری و تمایل سندی برای کار بر روی این رابطه-که در اصل قدرت برای یک مشارکت طولانی مدت است-کاهش یافت ، زیرا قابلیت اطمینان وی انتظار می رفت ، استثنایی نیست و به همین دلیل کاهش یافته است. علاوه بر این ، همانطور که سندی نزدیک بودن را دنبال می کرد ، ناشی از تمایلات مضطرب ، سام با عقب نشینی پاسخ داد ، بنابراین تعهد ناگهانی وی با شخص جدید احتمالاً سهولت یک رابطه جدید را بدون درگیری و محرک ها منعکس می کند – اما این الگوی اجتناب ناپذیر حل نشده به ویژه به ویژه دوباره ظاهر می شود ، به ویژه به ویژه دوباره ظاهر می شود. بدون درمان

در پایان ، مسئله هرگز ارزش سندی نبود بلکه درک و رفتارهای سام بود. درس این است که درک کنید که مربوط به ارزش خود شخص نیست بلکه تعصبات ، الگوهای و عوامل روانشناختی استبشر