در وبلاگ خود ، گمشده و خسته: اعترافات یک پدر اوتیسم افسرده، یک پدر در مورد اینکه چرا معتقد است برای او مهم است که پسران خود را نگه دارد – هر سه نفر از آنها در طیف اوتیسم هستند – برای اقدامات خود مهم است.

پدر با اشاره به رفتار فقط می داند که پسران می توانند کنترل کنند ، پدر توضیح داد که داشتن اوتیسم نباید به این معنی باشد که پسرانش هنگام پیروی از قوانینی که به حفظ خانواده ها و مدارس و جوامع ما کمک می کند ، یک پاس آزاد دریافت کنند.

پسر ، آیا من با این پدر موافقم؟ ای کاش والدین بیشتری ارزش بچه ها را برای انتخاب پاسخگو در مورد انتخاب هایی که انجام می دهند ، بدون توجه به معلولیت آنها ، می دانند. غالباً ، این بچه ها – و همچنین کسانی که هیچ نقص قابل تشخیص دارند – به این دلیل که به اشتباه فرض می شود که آنها نمی توانند خود را کنترل کنند ، یا به این دلیل که یک یا هر دو والدین احساس می کنند که به اندازه کافی سختی های اضافی را پشت سر گذاشته اند ، خداحافظی می کنند. بنابراین ، به جای اینکه فرزند خود را با یک استاندارد از رفتار و سطح مسئولیت که معتقدند استرس زا خواهد بود ، این والدین را به جای آن انتخاب می کنند تا نوار را پایین بیاورند ، و انواع اسکان را که استرس را کاهش می دهد ، ایجاد می کنند اما هیچ فرصتی برای کودک برای ساختن آن فراهم نمی کنند مهارتهایی که او باید در خارج از خانه کار کند.

مشکلات می توانند در داخل خانه نیز توسعه یابد. من به یاد دارم که به “Roxanne” ، مشتری من ، در مورد برادر کوچکترش ، “اریک” صحبت کردم. اریک داشت اوتیسم سطح 1 (که قبلاً به عنوان سندرم آسپرگر خوانده می شد)بشر این دختر برادرش را عزیز دوست داشت ، اما آمده بود که از او نیز ناراحت شود. اریک در خانه مزاحم و خواستار بود و به معالجه بچه ای که از والدینش دریافت کرده بود عادت کرده بود. آنها عادت کرده بودند که اضطراب اریک را که از وی خواسته شده است به سازش یا امتحان کردن چیز جدیدی بپردازد ، اسکان دهد. اینگونه است که خانواده سالها در همان دو رستوران غذا می خورند.

با گذشت زمان ، این اقامتگاه ها ارتباط کمتری با وضعیت اریک و ارتباط بیشتر با انتظارات وی و خواسته های والدینش برای جلوگیری از بعد از ظهر پر از تانتر داشت. Roxanne سعی کرد به والدین خود بگوید که بزرگترین مسئولیت اریک اوتیسم او نبوده است. این بود که او خوشحال نبود که در اطراف باشد. اما آنها او را نمی شنوند ، و فرض می کردند که او فقط به توجه اضافی که برادرش به آن توجه کرده است حسادت می کند.

همه از دست می دهند وقتی که بیش از حد با همدردی اشتباه می شود. هیچ چیز ناخوشایندی در مورد پاسخگویی کودکان دارای معلولیت در برابر رفتار وجود ندارد که بر روی آنها کنترل دارند، و به دلیل تأثیر آن بر افراد اطراف خود. من در واقع آن را به عنوان یک عمل احترام و ضدیت حمایت می دانم. ما باید به این بچه ها بگوییم که موارد خاصی همیشه برای آنها سخت تر خواهد بود و برخی ممکن است غیرممکن باشد. در عین حال ، ما می توانیم به آنها کمک کنیم تا با دنیای بزرگتر که قصد دارند آنها را با همان اقدامات مورد استفاده برای هر کس دیگری درمان و ارزیابی کنند ، سازگار شوند.

شما می توانید تمام آنچه را که می خواهید برای یک زمین بازی در سطح بازی کنید ، اما چنین جانوری وجود ندارد. اجازه ندهید که سرخوردگی کودک خود را دقیقاً همانطور که او برای کشف زندگی به عنوان یک بزرگسال جوان ، کنار می گذارد ، فقط به این نتیجه برسد که هیچ کس واقعاً اهمیتی نمی دهد که چه تشخیصی را انجام می دهید. مردم فقط می خواهند شما مناسب باشید.