[ad_1] ممنوعیت تلفنهای همراه – زمان آن است! منطقه مدرسه محلی K-12 ما به تازگی یک قانون جدید را محدود کرده است که در طول روز مدرسه ، استفاده از تلفن همراه را محدود می کند. من با تمام جزئیات و نه عواقب نقض قانون آشنا نیستم ، اما روح ق...
[ad_1]
ممنوعیت تلفنهای همراه – زمان آن است!
منطقه مدرسه محلی K-12 ما به تازگی یک قانون جدید را محدود کرده است که در طول روز مدرسه ، استفاده از تلفن همراه را محدود می کند. من با تمام جزئیات و نه عواقب نقض قانون آشنا نیستم ، اما روح قانون واضح است: بیایید به دانش آموزان کمک کنیم که با اصرار بر آنها یاد بگیرند که موتورهای حواس پرتی خود را در زمان یادگیری تعیین شده کنار می گذارند.
صادقانه بگویم ، من تعجب کرده ام که ولسوالی های مدرسه فقط اکنون چنین اقداماتی را تحت فشار قرار می دهند. از تجربه من به عنوان استاد کالج ، تلفن های همراه از سال 2012 یک مشکل اساسی بوده اند ، زمانی که برای اولین بار ، اکثر آمریکایی ها صاحب یک تلفن هوشمند بودند. من وقتی در دانشگاه کالج کوچک خود در غرب پنسیلوانیا قدم می زدم ، احساس تغییر و احوالپرسی کردم و هیچ دانش آموزانی را که در خارج از آب و هوای زیبا از آب و هوای زیبا لذت می بردند ، روی چهار گوش ، گیتار بازی می کردند یا با هم تحصیل می کردم – صحنه های بتونی از روزهای کالج خودم را در آن نمی دیدم. دهه 1990
من تعجب کردم که همه دانش آموزان کجا بودند؟
این مانند موجی از حالت تهوع به من برخورد کرد – همه آنها در داخل اتاق خوابگاه خود بودند که به تلفن های همراه خود چسبیده بودند. من آنها را از افراد واقعی به شخصیت های آنلاین تماشا کردم. به نظر می رسید که آنها گاهی اوقات چک ، گمشده ، حتی خالی می شوند. در آن سال همچنین شاهد افزایش اضطراب و افسردگی ، دانشجویان در حال جمع آوری دفاتر مشاوره دانشگاه ، خواستار کمک شدند. این برای بزرگسالان ما در محوطه دانشگاه حیرت انگیز بود که شاهد این بود که چقدر سریع اوضاع تغییر کرده است.
آگاهی در حال رشد است
تقریباً 15 سال بعد ، شاید اوضاع از یک نظر بهبود یافته باشد: دانش آموزان به طور مرتب در مورد چگونگی بیماری رسانه های اجتماعی ، چه از نظر روحی و چه از نظر جسمی ، می نویسند. زنان جوان دانشکده به ویژه نسبت به احساسات بد و بدنهای بیمار که ناشی از مقایسه سمی مداوم است ، مستعد هستند. دانشجویان علوم کامپیوتر من در مورد ماهیت موذیانه الگوریتم های رسانه های اجتماعی صحبت می کنند که باعث استفاده از تلفن های هوشمند اجباری می شوند. علی رغم Awarenss آنها ، من هنوز شاهد تغییر رفتار انسانی نیستید که انتظار دارید.
سالها است که من اصرار داشتم که دانش آموزانی که تلفن های همراه را در کلاس دور می کنند. این واقعاً با دانش آموزان بخش فوقانی (جوان و ارشد) من مسئله ای نیست که در جایی در این مسیر یاد گرفتند بدون اینکه دائماً یادآوری کنند ، توجه کنند. اگر آنها به هیچ وجه از تلفن های خود استفاده کنند ، این سریع و بدون سرنشین است – چگونه بسیاری از ما ممکن است در طول جلسه چند ثانیه طول بکشد تا متن فوری را برای شریک زندگی ارسال کنیم. آنها بالغ هستند ، آنها آداب و معاشرت تلفنی دارند.
اما دانش آموزان سال اول من کار بیشتری می کنند. بسیاری از آنها ممنوعیت تلفن همراه را به راحتی در آغوش می گیرند. آنها از ادبیات آگاه هستند ، یا به آنها آموزش داده می شود که به معلمان احترام بگذارند ، یا واقعاً می خواهند یاد بگیرند. اما عده ای هستند که تلفن آنها یک نبرد مداوم است. بیرون می آید و بیرون می آید و دوباره بیرون می آید. روی میز می ماند. در پشت لپ تاپ ، زیر میز ، در چین های پیراهن پیراهن استفاده می شود. هرچه در آن تلفن باشد ، باید بسیار مهم باشد!
چه کاری می توانیم انجام دهیم؟
من این پیشنهادات را ارائه نمی دهم اگر در طول 12 سال گذشته ، دریافتیم که تلفن های همراه و رسانه های اجتماعی لذت ما را در زندگی افزایش داده و باعث می شود که احساس خودمان و یکدیگر را احساس کنیم. اما به وضوح آنها چنین نکرده اند.
بنابراین ، ما منتظر چه چیزی هستیم؟
[ad_2]
