روایت قدرتمندی وجود دارد که بسیاری از ما به خصوص والدین آن را حمل می کنیم: مردم هدف من هستند من آن را بارها و بارها می‌شنوم که در مورد هدف «p کوچک» صحبت می‌کنم – هدف فرآیندمحور، دنبال کردن چیزهایی که ما را روشن می‌کند. به ویژه والدین اغلب به من می گویند: “من برای فرزندانم زندگی می کنم.”

در ظاهر، این ممکن است نجیب و حتی فداکار به نظر برسد. اما در واقعیت، قرار دادن مردم – به ویژه فرزندانتان – در مرکز هدفتان می‌تواند باعث شود احساس پوچی کنید و یک الگوی ناپایدار برای همان افرادی که دوست دارید ایجاد کنید.

بیایید توضیح دهیم که چرا این ایده مشکل ساز است و از ریشه مسئله شروع کنیم: اسطوره والدین شاد

اسطوره والدین شاد

این باور که فرزندپروری منبع نهایی رضایت و شادی است عمیقاً در فرهنگ ما ریشه دوانده است. این ایده ای است که نشان می دهد تربیت فرزندان به طور خودکار به شادی و زندگی معنادار منجر می شود.

اما واقعیت اینجاست: فرزندپروری سخت است. این مملو از چالش ها، اضطراب ها، شب های بی خوابی و فداکاری است. جایی در طول مسیر، ما یک جهش شناختی داشته ایم: از آنجایی که فرزندپروری بسیار سخت است، باید کلید شادی و رضایت نیز باشد.

این باور والدین را در چرخه ای از شناسایی بیش از حد نقش خود به دام می اندازد و فضای کمی برای رشد، اشتیاق یا هدف خود باقی می گذارد. و هنگامی که این اتفاق می افتد، زمینه را برای دو مشکل بزرگ فراهم می کند.

منبع: Qimono / Pixabay

دو مشکل با هدف قرار دادن افراد

1. این یک منبع پایدار برای هدف نیست

وقتی فرزندان خود را تنها هدف خود قرار می دهید، احساس رضایت خود را به حضور آنها در زندگی خود گره می زنید. اما حقیقت اینجاست: بچه ها بزرگ می شوند. دور می شوند. آنها زندگی خود را می سازند و با همسران، شغل ها و احتمالاً فرزندان خود کامل می شوند.

وقتی این اتفاق می افتد، والدین اغلب احساس می کنند گم شده و بی هدف هستند. این سندرم «لانه خالی» فقط در سنین پیری اتفاق نمی‌افتد، بلکه می‌تواند در دهه 40 یا 50 سالگی شما شروع شود و دهه‌ها زندگی را بدون حس جهت‌گیری باقی بگذارد.

2. مثال ضعیفی برای رشد نسلی است

فرزندان شما با تماشای شما یاد می گیرند که چگونه زندگی کنند. اگر الگوی زندگی خود را بسازید که در آن آنها تنها هدف شما هستند، ممکن است با این باور بزرگ شوند که نقش اصلی آنها این است که هدف خود را از شخص دیگری بسازند – احتمالاً فرزندان خودشان.

اما اگر زندگی طبق برنامه پیش نرود چه اتفاقی می افتد؟ اگر آنها نتوانند بچه دار شوند، بچه نخواهند یا با شرایطی مواجه شوند که آنها را از ایجاد یک خانواده سنتی باز دارد، چه؟ با قرار دادن افراد در مرکز هدف، شما در معرض خطر انتقال مدلی هستید که آنها را برای رسیدن به رضایت بر اساس شرایط خود مجهز نمی کند.

به جای آسیب های نسلی، باید هدف گذاری کنیم رشد نسلی این ایده الگوبرداری از یک زندگی هدفمند است، جایی که ما فعالانه چیزهایی را دنبال می کنیم که ما را روشن می کنند. با انجام این کار، ما به فرزندانمان اجازه می‌دهیم که همین کار را انجام دهند، و به آنها قدرت می‌دهیم تا زندگی‌هایی بسازند که ریشه در احساسات و شادی‌هایشان دارد – نه فقط مسئولیت‌هایشان.

مدل سازی کوچک P Purpose

این فوق العاده است که احساس هدفمندی در ارتباط با افراد زندگی خود داشته باشید – فرزندانتان، همسرتان، دوستانتان. این روابط معنادار هستند و عمیقا اهمیت دارند. اما آنها نباید تمام هدف شما باشند.

در عوض، یک زندگی متمرکز بر اطراف بسازید هدف p کوچک– هدف فرآیند گرا که شما را هیجان زده و برآورده می کند. در اینجا دلیل اهمیت این موضوع است:

• شما را روشن می کند: وقتی به دنبال چیزهایی می‌روید که برای شما شادی می‌آورد، بهترین خود را برای فرزندان، همسر و جامعه خود نشان می‌دهید.
• اجازه می دهد: با الگوبرداری از زندگی هدفمند خارج از افراد، به فرزندان خود می آموزید که آنها نیز می توانند زندگی رضایت بخشی را که ریشه در اشتیاقشان دارد، بسازند.
• ماندگار است: بر خلاف نقش های مرتبط با روابط، هدف کوچک با شما رشد می کند. همانطور که شما انجام می دهید تکامل می یابد و منبع ثابتی از تحقق را فراهم می کند.

غذای آماده

اگر مردم را تنها هدف خود قرار داده اید، وقت آن است که طرز فکر خود را تغییر دهید – نه اینکه از اهمیت عزیزانتان بکاهید، بلکه آن را تقویت کنید. هنگامی که برای خود هدفمند زندگی می کنید، یک اثر موج دار ایجاد می کنید که برای همه اطرافیان شما مفید است.

به دنبال علایق خود باشید روی فعالیت هایی سرمایه گذاری کنید که شما را هیجان زده می کند. الگوی زندگی رشد نسلی با انجام این کار، شما بزرگترین هدیه را به فرزندان خود خواهید داد: اجازه می دهند هدف خود را دنبال کنند، زندگی خود را روشن کنند، و این شادی را به نسل بعدی منتقل کنند.