ورا و شان وارد درمان شدند تا روی «مسائل ارتباطی» کار کنند. با گذشت زمان، درمانگر شروع به تشخیص داد که سوء استفاده وجود دارد. اگرچه این زوج هرگونه سابقه سوء استفاده فیزیکی و عاطفی را در مصرف خود انکار کردند، اما مشخص شد که ورا رفتارهای دشوار و حتی مضر را در رابطه از خود نشان می دهد. او به راحتی خاموش می‌شد و تلاش‌های شان برای برقراری ارتباط در جلسات را مختل می‌کرد.

یک روز، ورا حملات لفظی زیادی به شان زد و درمانگر را شوکه کرد و سکوت کرد. شان آنقدر ناراحت شد که بلند شدند و اتاق را ترک کردند. درمانگر دیگر هرگز از شاون چیزی نشنید، اما چندین ایمیل و تماس تلفنی از ورا دریافت کرد تا بتواند درمانگر را در برابر شان مثلث کند. یکی از ایمیل‌ها شروع شد: «آن‌ها مشکلی دارند، و من مطمئن هستم که شما آن را دیدید». دیگری شروع کرد: “می خواستم در مورد نظر شما در مورد نحوه عملکرد شان در هفته گذشته با شما صحبت کنم.”

از آنجایی که شان از بازگشت برای درمان خودداری کرد، درمانگر مجبور شد درمان را متوقف کند. با این حال، او نگران بود که کجا اشتباه کرده است، و چه چیزی ممکن است از دست داده باشد، و بلافاصله پس از این رویداد با من تماس گرفت.

منبع: Couplehealth Care / Pixabay

مشکل در تشخیص کنترل اجباری

خشونت و سوء استفاده از شریک صمیمی طیفی از رفتارها را در بر می گیرد که در آن یکی از طرفین بر دیگری قدرت و کنترل می کند. با این حال، اگرچه در حال تغییر است، ارزیابی های قبلی اغلب بر خشونت فیزیکی، نادیده گرفتن الگوهای دستکاری عاطفی یا سایر روش های کنترل اجباری متمرکز بودند. خشونت شریک صمیمی با الگوی رفتاری مشخص می شود که باعث ترس و کنترل می شود. نیازی به خشونت فیزیکی ندارد.

به عنوان یک زوج عجیب و غریب، ورا و شان احتمالاً با ارزیابی خشونت شریک زندگی زیر رادار پرواز می کردند. تحقیقات نشان می‌دهد که علی‌رغم داشتن نرخ‌های بالاتر خشونت شریک زندگی، قربانیان LGBTQ اغلب در ارزیابی‌ها نادیده گرفته می‌شوند و بنابراین شناسایی نمی‌شوند.^1،2

این بدان معنا نیست که درمانگر لزوماً در ارزیابی و درمان خود کار اشتباهی انجام داده است، زیرا هر یک از ما ممکن است علائم کنترل اجباری در روابط را به دلیل توانایی بسیاری از سوء استفاده کنندگان در نقاب زدن و ایجاد جذابیت در هنگام حضور دیگران از دست بدهیم. من به عنوان یک بازمانده از خشونت شریک زندگی، تجربیات خود را در مورد سوء استفاده را به حداقل رساندم و توسط درمانگران زوج نادیده گرفتم. و به عنوان یک درمانگر که با بازماندگان کار می‌کند، نگران این هستم که متوجه کنترل اجباری در زوج‌هایی که در سال‌های اولیه تمرینم با آنها کار کرده‌ام، ناکام مانده‌ام. بنابراین، گرفتن مشاوره و کاوش بیشتر چیزی است که باید به طور منظم تمرین کنیم.

بسیاری از درمانگران در صورت وجود خشونت از سوی شریک صمیمی، از زوج یا خانواده درمانی توصیه می کنند^7،8. با این حال، گاهی اوقات مشکل می‌تواند در تشخیص آن باشد، به‌ویژه در زمینه‌های کنترل اجباری، در زوج‌هایی که در حال حاضر تحت درمان هستند، مانند موارد فوق.

در چنین مواردی، دینامیک قدرت اغلب نامتعادل است و مرتکب ممکن است تنظیمات درمانی را برای کنترل بیشتر یا ارعاب قربانی دستکاری کند. علاوه بر این، درمان مشترک ممکن است به اندازه کافی به ترومای زمینه‌ای یا نیاز به برنامه‌ریزی ایمنی فردی نپردازد و می‌تواند ناخواسته رفتارهای مضر را تقویت کند. مداخلات تخصصی، مانند مشاوره جداگانه یا برنامه های متمرکز بر مدیریت خشم و پیشگیری از سوء استفاده، معمولاً به جای آن توصیه می شود.

چالش های مشاوره زوجین در صورت وجود کنترل اجباری

مشاوره زوجین اغلب به عنوان ابزاری ارزشمند برای کمک به زوج ها در حل تعارضات و کمک به بهبود ارتباطات در روابطشان تلقی می شود. با این حال، اگر خشونت خانگی وجود داشته باشد، مشاوره زوجین ممکن است گاهی اوقات الگوهای کنترل اجباری را تقویت کند:

1. می تواند عدم تعادل قدرت را تقویت کند: بدرفتاری خانگی با قدرت و پویایی کنترل رشد می کند. تشویق به حل مشکلات مشترک و آشتی در مشاوره زوجین ممکن است گاهی اوقات وابستگی بازماندگان را به شریک خشونت آمیز تقویت کند و در نظر گرفتن یا دسترسی به منابع برای ایمنی و حمایت برای آنها دشوارتر شود. برای افراد در حال حاضر آسیب پذیر، مانند گروه های به حاشیه رانده شده، کسانی که از نظر مالی یا فیزیکی به شریک زندگی خود وابسته هستند، یا مادرانی که فرزندان خردسال دارند، این خطرات بدتر از این به دلیل عدم تعادل قدرت موجود است. مشاوره زوجین مستلزم مشارکت فعال هر دو طرف است، این امر گاهی اوقات می تواند بازماندگان را در معرض خطر تلافی خارج از محیط درمانی قرار دهد.

شریک متجاوز ممکن است با انداختن سرزنش به بازمانده، روند را دستکاری کند و چرخه سوء استفاده را تداوم بخشد. به همین دلیل است که گاهی اوقات تصور می شود قربانیان خشونت شریک جنسی در ابتدا قربانیان خشونت آمیز هستند، که می تواند با مجریان قانون، قضات و حتی درمانگران آموزش دیده اتفاق بیفتد.⁶

زمانی که تونی سعی کرد در طول طلاقش از حکم آزار و اذیت محافظت کند، وکیل همسر سابقش ادعا کرد که او آزاردهنده بوده و او “این کار را فقط برای دور نگه داشتن بچه ها از او انجام می دهد”. قاضی نمی‌دانست که به چه کسی باید اعتماد کند، زیرا تونی «اثبات» فیزیکی برای آزار و اذیت نداشت و تلاش‌های او برای صدور حکم حمایت را رد کرد و در عوض آن را طلاق «درگیری شدید» نامید.

2. این می تواند عادی سازی رفتارهای توهین آمیز را به خطر بیندازد: مشاوره گاهی اوقات ممکن است رفتارهای توهین آمیز را با در نظر گرفتن آنها به عنوان مسائل مربوط به رابطه که هر دو شریک به طور مساوی در آن مشارکت دارند، عادی کند. این می تواند تجارب بازمانده از سوء استفاده را باطل کند و مسئولیت شریک خشونت آمیز را کاهش دهد. شرکای بدسرپرست ممکن است از مشاوره زوجین به عنوان بستری برای دستکاری درمانگر و بازماندگان استفاده کنند و خود را به عنوان مایل به تغییر یا نادیده گرفتن شدت اعمال خود نشان دهند و در عین حال همچنان به اعمال کنترل پشت درهای بسته ادامه دهند.

مشاوره زوجینی که به عدم تعادل قدرت رسیدگی نمی کنند، می تواند احساس انزوا و ناامیدی را در بازماندگان تداوم بخشد.

زانایا و همسرش از کشیش کلیسای خود که پیام های بخشش را تقویت کرد، به دنبال حمایت بودند. او از او پرسید که برای «سهم کردن» به طغیان‌های عصبانی شوهرش چه کرده است. او باعث شد تا زانایا از درخواست طلاق احساس شرم کند و از این که او قربانی آزار خانگی است خودداری کند.

رویکردهای متمرکز بر بازماندگان می توانند به جای آن کمک کنند

درمان انفرادی و گروهی گاهی اوقات می تواند کمک کننده باشد زیرا به جای تلاش برای حفظ زوجین، بر شفای فرد متمرکز است. این روش ها ترجیح داده می شوند زیرا به بازماندگان اجازه می دهند تجربیات خود را در یک محیط امن و حمایتی کشف کنند. درمان انفرادی و گروهی می تواند به بازماندگانی که روند کنار آمدن با سوء استفاده خود را آغاز کرده اند، کمک کند، و زمانی که آماده انجام این کار هستند، می تواند به آنها کمک کند تا تجربیات خود را پردازش کنند و زندگی خود را سالم و ایمن بازسازی کنند.

اگر شما یا شخصی که می شناسید در حال تجربه آزار خانگی است، با 800.799.SAFE (7233) تماس بگیرید یا به thehotline.org مراجعه کنید. برای پیدا کردن یک درمانگر، به فهرست درمان روانشناسی امروز مراجعه کنید.