دوپامین انتقال دهنده عصبی است که همه در مورد آن شنیده اند. دوپامین مدت‌ها قبل از وجود انسان‌ها وجود داشت – منظورم واقعاً خیلی طولانی است. حداقل 600 میلیون سال در تاریخ زندگی می توان آن را ردیابی کرد و دوپامین را به یکی از قدیمی ترین مولکول های شناخته شده تبدیل کرد. تقریباً تمام حیوانات، حتی حشرات، در مغز خود دوپامین دارند. برای انسان ها و حیوانات، این کارکرد یکسانی دارد: ما را میل می کند. اگر در یک روز گرم تابستان دستتان را به سمت یک لیوان آب میوه دراز کنید و مگسی را ببینید که در آب میوه شنا می کند، همان مولکولی است که باعث می شود به لیوانی برسید که باعث پرواز مگس به داخل آن شده است.

اما چرا به سمت لیوان آبمیوه می روید؟ چون طبعا نوشیدن آن طعم خوبی خواهد داشت. خواستن و دوست داشتن چنان در هم تنیده شده اند که کلمات قابل تعویض به نظر می رسند. ما چیزی را می خواهیم چون آن را دوست داریم. اگر چیزی را دوست داریم، آن را می خواهیم.

از آنجایی که دوپامین باعث می‌شود ما چیزهایی را بخواهیم، ​​محققان مدت‌ها بدیهی می‌دانستند که دوپامین باعث می‌شود از زمانی که به هدف خود می‌رسیم لذت ببریم. در دهه 1960، محققان با جراحی یک الکترود را در مغز موش ها قرار دادند. این به موش ها اجازه داد تا سیستم دوپامین خود را با فشار دادن یک دکمه فعال کنند. نتیجه شگفت انگیز بود: آنها از خوردن و آشامیدن دست کشیدند و علاقه خود را به جنس مخالف کاملاً از دست دادند. تنها کاری که کردند فشار دادن دکمه بود. این که این دکمه تمام رفتارهای طبیعی موش ها را از بین می برد، به عنوان دوپامین تعبیر می شد که باعث ایجاد یک هجوم شدید لذت می شود که بر لذتی که ما از غذا، نوشیدنی و رابطه جنسی دریافت می کنیم، غلبه می کند.

«دوپامین لذت ایجاد می‌کند» بسیار فراتر از دایره باریک علاقه‌مند به شیمی مغز بازتاب یافت. دوپامین از طریق کتاب‌های علمی رایج، مقالات روزنامه‌ها و حتی آهنگ‌ها، تبدیل به سلبریتی فوق‌العاده مغز شد. نمادی از لذت گرایی که در آن تی شرت ها و خالکوبی هایی با ساختار شیمیایی دوپامین نشان می دهد که باید از زندگی لذت برد.

اما حقایق علمی هر از گاهی باید مورد تردید قرار گیرند و در اواخر دهه 1990، یک سری اکتشافات انجام شد که دانشمندان را گمان کرد که تصویر گسترده دوپامین به عنوان یک “مواد شیمیایی لذت بخش” نادرست است. در یکی از این آزمایشات، سه فرد مبتلا به افسردگی عمیق و غیرقابل درمان، به عنوان آخرین راه، الکترودهایی را در مرکز پاداش مغز کاشته بودند. امید این بود که تحریک الکتریکی لذت شدیدی ایجاد کند و در نتیجه چنگال فلج کننده افسردگی را بشکند. اما وقتی برق روشن شد، این سه نفر لذتی را تجربه نکردند. در عوض، یک اتفاق غیرمنتظره رخ داد: آنها شروع به برنامه ریزی برای کارهایی کردند که می خواستند انجام دهند. یکی به جراح گفت که تصمیم گرفت کلیسای جامع شهرت جهانی کلن را زمانی که در شهر بود ببیند (این عمل در کلن انجام شد). یکی دیگر گفت که قصد دارد بولینگ را از سر بگیرد، سرگرمی که بیش از یک دهه بود دنبال نکرده بود.

بنابراین به نظر می‌رسید که فعال‌سازی مرکز پاداش باعث می‌شود که آنها بخواهند کارهایی را انجام دهند – بدون اینکه احساس بهتری داشته باشند یا به طور کلی احساسات مثبتی را تجربه کنند. آیا ممکن است که خواستن و لذت بردن در مغز یکسان نبوده و دوپامین بیشتر به دنبال خواستن است تا لذت بردن؟

مجموعه ای از آزمایشات جدید این موضوع را تایید کرد. وقتی کنت بریج، عصب‌شناس آمریکایی، موش‌ها را به‌طور ژنتیکی دستکاری کرد تا نتوانند دوپامین تولید کنند، حیوانات دیگر غذا نخوردند. با وجود اینکه غذا جلوی بینی آنها گذاشته شده بود، هیچ تلاشی برای رسیدن به آن نکردند. با این حال، اگر غذا در دهان آنها گذاشته می شد، آنها می خوردند و همچنین به نظر می رسید که غذا طعم خوبی دارد، نتیجه ای که می توان گرفت زیرا صورت موش ها همان حالتی داشت که نوزادانی که آب قند می نوشند (بله، موش ها نیز حالات صورت دارند). ).

موش‌هایی که مغزشان دوپامین تولید نمی‌کند، غذا نمی‌خواهند، اما همچنان هنگام غذا خوردن از آن لذت می‌برند، نشان می‌دهد که دوپامین باعث می‌شود ما بخواهیم اما لذت نمی‌بریم. این ما را با یک سوال جدید روبرو می کند: چه چیزی لذت را ایجاد می کند؟ دو دهه تحقیق پاسخ را نشان داده است: اندورفین. شما به دلیل دوپامین آب میوه می خواهید. شما به خاطر اندورفین از آن لذت می برید.

چرا این مهم است؟ زیرا سیستم دوپامین بسیار قوی است. دائماً روشن می شود و ما را بیشتر می خواهد. از سوی دیگر، اندورفین ها تأثیر خود را بر روی پنج مکان کوچک در مغز اعمال می کنند که در زبان پزشکی «نقاط لذت بخش» نامیده می شوند. حداقل پنج مکان از این قبیل در قسمت های مختلف مغز پراکنده شده است. یکی در قشر منزوی، در لوب های تمپورال یافت می شود. قسمت دیگری از بصل النخاع به نام پونز. یکی در قسمتی از لوب های فرونتال که مستقیماً پشت چشمان ما قرار دارد و دیگری در قسمت کوچکی از جایی که مرکز پاداش نامیده می شود یافت می شود. این پنج هات اسپات یک شبکه را تشکیل می دهند. بنابراین لذت در یک مکان نیست بلکه در چندین مکان در مغز وجود دارد.

در حالی که سیستم دوپامین قدرتمند، قوی و به راحتی فعال می شود، نقاط داغ لذت بخش شکننده و کند هستند. از این رو، مغز به راحتی می‌خواهد – دوپامین – اما لذت بردن از آندروفین را دشوار می‌کند. بسیاری از ما تجربه شخصی در این مورد داریم. فکر نمی‌کنم تنها باشم که ساعت‌های بیشتری از زندگی‌ام را به شدت به دنبال چیزهایی (کتاب‌های بیشتر! گیتار بیشتر!) گذرانده‌ام تا اینکه وقتی آنها را به دست می‌آورم لذت ببرم.

یکی از مهم ترین چیزهایی که می توانید در مورد مغز خود بیاموزید این است که مغز خود فقط چیزی را که از آن لذت می برد نمی خواهد، بلکه چیزهایی را به خاطر خود می خواهد. اینکه چرا ما به این شکل ساخته شده ایم احتمالاً توضیحی تکاملی دارد. اگر دائماً برای منابع جدید تلاش نمی کردید، در 99.9 درصد از تاریخ بشر از گرسنگی مرده اید. بنابراین منطقی بود که خواستن در مغز ما بسیار قوی تر از دوست داشتن است. کشف و دیدن این فریب تکاملی یکی از مهمترین چیزهایی است که فرد می تواند در مورد خود بیاموزد.