گنجاندن تجسم در فرآیند درمانی می تواند نتایج درمانی را بهبود بخشد. در این پست، یاد خواهید گرفت که چگونه تجسم را در تمرین درمانی و گروه های مهارتی DBT خود بگنجانید.

در این وبلاگ، من از تعریف نمایش درمانی از تجسم استفاده خواهم کرد: زمانی که تجربه مشتری فیزیکی شده و از طریق حرکت بدن بیان می شود (جونز، 2007). در حالی که در شیوه های درمانی تجسم افراد دیگر از طریق ایفای نقش متداول است، این تعریف از تجسم همچنین شامل بر عهده گرفتن نقش مفاهیم، ​​احساسات و مضامین خاص است. به عنوان مثال، یک مشتری ممکن است مظهر مکانی آرام، احساس امید، یا مهارت DBT یک ذهن خردمند باشد.

یک مشتری ممکن است یک مکان آرام، یک احساس یا یک مهارت را در طول درمان DBT تجسم دهد.

منبع: Jesse/AdobeStock

این بخش بعدی نمونه ای از یک پروتکل DBT مبتنی بر عمل را ارائه می دهد که در آن تجسم مهارت DBT در درک و نامگذاری احساسات را آموزش می دهد.

ساختار DBT مبتنی بر عمل

هر جلسه DBT مبتنی بر اقدام با یک گرم کردن، دستورالعمل اولیه و مراسم پایانی شروع می شود. لطفاً توجه داشته باشید که در این پست، من جزئیات روند دستورالعمل اولیه را شرح خواهم داد. برای نمونه هایی از تمرینات گرم کردن و بسته شدن، در پست های آینده هماهنگ شوید.

هنگامی که درمانگران از تجسم برای آموزش یک مهارت استفاده می کنند، ضروری است که هم مشتری را «ثبت نام» و هم «نقش برداری» کنند.

• برای ثبت نام مشتری، تسهیل گر جهت حمایت از مشتری در تجسم نقش ارائه می دهد. راهبردهای ثبت نام مشتری ممکن است شامل بررسی وضعیت بدنی، حرکت، حالات چهره، لحن صدا، احساسات و فرآیندهای فکری باشد. تسهیلگر ممکن است مراجعان را تشویق کند تا در مورد اینکه چگونه نقش با محیطشان ارتباط دارد فکر کنند (به عنوان مثال، “در مورد محیط اطراف خود چه احساسی دارید – راحت، ناراحت، غرق؟”) یا جزئیات خاصی را در مورد “زندگی” این نقش تصور کنند (به عنوان مثال، ، “این نقش چه پوشیده است؟”، “این شخصیت امروز صبح برای صبحانه چه خورده است؟”، “این نقش برای تفریح ​​چه می کند؟”).
• برای از بین بردن نقش مشتری، تسهیلگر مراجع را راهنمایی می کند تا آگاهانه از نقشی که قبلاً تجسم می کرد جدا شوند. تکنیک‌ها می‌تواند شامل هدایت مشتری برای تغییر وضعیت جسمانی خود، شناسایی راه‌هایی باشد که با آن نقش متفاوت است، شرکت در تمرین‌های تنفسی آگاهانه، یا گفتن «خداحافظ» با نقش با صدا و حرکت یا بیان کلامی.

پروتکل DBT مبتنی بر عمل: درک و نامگذاری احساسات

پس از اینکه مراجعان در گرم‌آپ شرکت کردند، تسهیل‌گر که دارای دسته‌ای از کارت‌های احساسات است، مهارت DBT را در درک و نام‌گذاری احساسات معرفی می‌کند. سپس تسهیل کننده هر مشتری را تشویق می کند تا به طور تصادفی یک کارت از عرشه انتخاب کند یا یک احساس را از لیست انتخاب کند.

یک درمانگر هنرهای خلاق می تواند از ابزارهایی مانند کارت های احساسات برای کمک به مراجعان برای درک و نامگذاری احساسات استفاده کند.

منبع: Studio Romantic/AdobeStock

تسهیل کننده، مشتریان را در یک فرآیند ثبت نام (مرحله 1) راهنمایی می کند تا از آنها در تجسم احساسات انتخابی خود حمایت کند. شرکت کنندگان احساس را به صورت فیزیکی (مرحله 2) و سپس با کلمات (مرحله 3) تجسم می کنند.

مرحله 1: مشتری را در عاطفه ثبت نام کنید

همانطور که در بالا ذکر شد، ثبت نام مشتری فرآیند هدایت مشتری برای قدم گذاشتن در نقش است. تسهیل کننده ممکن است از دستورات و تکنیک های مختلف برای هدایت این فرآیند استفاده کند. در مرحله اول مداخله، همه مراجعان می‌نشینند. مجری مراجع را تشویق می کند که در صورت احساس راحتی چشمان خود را ببندند. تسهیل کننده می گوید:

• “به ویژگی های احساسات خود فکر کنید.”
• “آیا احساس گرما می کند یا سرد؟ سریع حرکت می کند یا آهسته؟»
• “چه احساسی دارید؟”
• “چه اتفاقی ممکن است رخ داده باشد که منجر به تجربه این احساس شده است؟”
• “در حالی که این احساس را دارید می خواهید چه کار کنید؟”

این دستورالعمل می تواند به مراجع کمک کند تا احساسات فیزیکی مرتبط با احساسات را شناسایی کند و مفهوم را از ذهن به بدن برساند.

مرحله 2: بیان غیر کلامی

در مرحله دوم دستورالعمل، تسهیل‌گر از مراجعان دعوت می‌کند تا در اتاق قدم بزنند و در عین حال از آنها درخواست می‌کند: «هنگامی که در فضا حرکت می‌کنید، به این فکر کنید که چگونه احساسات شما به صورت فیزیکی بیان می‌شود.» تسهیل‌گر فرآیند را با اعلان‌هایی مانند:

• “به احساس بدن خود توجه کنید.”
• “توجه را به حالات چهره خود جلب کنید.”
• “در حال حاضر چه ژستی می خواهید انجام دهید؟”

نمایش‌درمانگر از مراجعین می‌خواهد که متوجه شوند احساساتشان هنگام حرکت در اطراف چگونه بیان می‌شوند.

منبع: Rawpixel/AdobeStock

در این مرحله، مراجع توجه خود را به احساسی که در حال تجربه هیجان است جلب می کند. مشتریان اغلب تشخیص می دهند که چه تعداد از اجزای دنیای درونی آنها (از افکار گرفته تا احساسات فیزیکی) با احساساتی که تجسم می کنند مرتبط است.

مرحله 3: بیان کلامی

در این مرحله، مجری از مراجعان دعوت می‌کند تا در جای خود بایستند و راهنمایی می‌کنند: «همانطور که در فضای خود ایستاده‌اید و احساسات خود را تجسم می‌دهید، سعی کنید کلماتی را به تجربه خود وارد کنید.» تسهیل کننده موارد زیر را ارائه می دهد:

• “چند کلمه برای توصیف تجربه فیزیکی خود بگویید.”
• «چگونه می‌خواهی عمل کنی؟ اصرار اقدام شما چیست؟»
• “چه افکاری بیشتر در هنگام تجسم این احساس وجود دارد؟”
• “چه تصاویر یا خاطراتی در حال حاضر ظاهر می شوند؟”

این مرحله به مراجع کمک می‌کند تا زبان را با تجربه‌ی زندگی‌شده‌شان در پذیرش احساسات مرتبط کند و همچنین به عنوان یک انتقال به پردازش کلامی عمل می‌کند.

قبل از پردازش این دستورالعمل، تسهیل گر مراجعان را راهنمایی می کند تا از احساسات خاصی که تجسم می کنند نقش آفرینی کنند.

سپس اعضای گروه در دایره نشسته و در مورد فرآیند تجسم احساسات با یکدیگر بحث کلامی می کنند. در اینجا برخی از نکات بالقوه برای این گفتگوی توجیهی وجود دارد:

• “در حال حاضر متوجه چه افکار یا احساساتی هستید؟”
• «آیا این تمرین را سخت دیدید؟ آسان؟ راحت؟ ناخوشایند؟
• «آیا بخشی از این تمرین وجود داشت که شما ترجیح دادید؟ بخشی که ترجیح ندادی؟»
• “در حین قدم زدن در فضا چه چیزی در مورد همسالان خود متوجه شدید؟”

تشریح پس از فعالیت درمانی DBT به مراجع کمک می کند تا بازتاب کند و نقش خود را به درستی حذف کند.

منبع: Ruslan Batiuk/AdobeStock

چرا تجسم کار می کند

تجسم برای کمک به مشتریان برای به دست آوردن بینش نسبت به دنیای درونی خود از طریق تجربه زیسته طراحی شده است. این مداخله راهی برای اتحاد بدن و ذهن است. مشتریان اغلب در مورد مزایای «انجام دادن» به جای «نشستن و یادگیری» بحث می کنند. من شما را تشویق می کنم که این استراتژی را امتحان کنید، و در صورت تمایل به من اطلاع دهید که چگونه پیش می رود.