منبع: vocablitz / Pixabay

من در مارس 2020 در یک مرکز بهداشت روان بستری بستری شدم. در طول سال گذشته، اختلال دوقطبی من باعث شد که از یک دوره شیدایی شدید به یک افسردگی عمیق و مقاوم به درمان تبدیل شوم. به سختی از رختخواب بلند شدم و روزها بدون انرژی برای دوش گرفتن یا حتی تعویض لباس رفتم.

ماه‌ها بود که نمی‌توانستم کار کنم، و بسیاری از پروژه‌هایی که در اوج شیدایی به عهده گرفته بودم، اکنون رها شده بودند. من قبلاً در برابر چشم انداز درمان بستری مقاومت نشان داده بودم، اما وقتی شراکتم را با شرکت حقوقی که در آن مشغول به کار بودم از دست دادم، نمی توانستم انکار کنم که این همان چیزی است که نیاز داشتم.

دوست دخترم مرا به یک کلینیک بهداشت روان محلی و مرکز تثبیت بحران برد. یک تخت برای من در یک مرکز بستری دو ساعت دورتر پیدا کردند و گفتند که ترتیب حمل و نقل را می دهند.

همانطور که قبلاً نوشتم، این آغاز چیزی بود که بیشتر شبیه به زندان بود تا تعهد داوطلبانه. اگرچه من همکاری و خشونت نداشتم و تهدیدی به آسیب رساندن به خودم نمی‌کردم، به من اطلاع دادند که باید در حالی که به زنجیر دور کمرم دستبند بسته شده بودم، در عقب خودروی نیروی انتظامی منتقل شوم.

درون قفس تنگ و گرفتگی مشبک فولادی، با زاویه ای نشستم تا جایی برای زانوها و پاهایم داشته باشم. مچ و بازوهایم را جابه‌جا کردم تا قبل از اینکه کمترین حالت ناراحت‌کننده‌ای را برای استراحت دست‌هایم پیدا کنم، دستبند و زنجیر ثابت شود. سپس چشمانم را بستم و سعی کردم روی تنفسم تمرکز کنم در حالی که تا دو ساعت آینده از لبه حمله پانیک دور شدم (علاوه بر اختلال دوقطبی I، یک اختلال اضطرابی و اختلال استرس پس از سانحه پیچیده نیز دارم).

استفاده از اجرای قانون برای انتقال بیماران سلامت روان

از نظر تاریخی، کمبود منابع منجر به یک روش متداول برای اتکا به افسران ادارات پلیس و کلانترها برای انتقال بیماران سلامت روان بین مراکز شد. متأسفانه، این تصور غلط عمومی که همه بیماران سلامت روان به طور خودکار خطری برای خود و دیگران هستند، اغلب منجر به این می شود که با بیمارانی که در بحران هستند مانند مجرمان بازداشت شده رفتار شود. به طور خاص، استفاده از محدودیت‌های اجرای قانون به‌طور بی‌رویه به بیماران سلامت روانی که در حال حاضر در بحران هستند آسیب وارد می‌کند و می‌تواند یک بیمار سازگار را به یک بیمار مبارزه‌جو تبدیل کند (به‌ویژه در میان بیمارانی که در طیف اوتیسم قرار دارند).

علاوه بر این، داشتن متخصصان مجری قانون بدون آموزش پزشکی کافی و مسئول بیماران محدود شده که ممکن است در حین حمل و نقل از نظر پزشکی جبران کنند، می‌تواند آن متخصصان و بخش‌های آنها را در معرض خطر مسئولیت قابل توجهی قرار دهد.

منبع: WOKANDAPIX / Pixabay

NC در حمل و نقل غیر مجری قانون برای افراد در بحران سلامت روان سرمایه گذاری می کند

در 20 دسامبر 2024، وزارت بهداشت و خدمات انسانی کارولینای شمالی (NCDHHS) یک سرمایه گذاری 20 میلیون دلاری در حمل و نقل غیرقانونی برای افرادی که دچار بحران سلامت روان هستند، اعلام کرد. این رویکرد برای افرادی که در بحران سلامت روان هستند، حمل و نقلی با اطلاعات تروما از اتاق‌های اورژانس به درمان بستری را فراهم می‌کند و هدف آن جرم‌زدایی و بی‌اعتنایی به فرآیند جستجوی مراقبت‌های بهداشت روان است.

کلی کراسبی، MSW، LCSW، مدیر بخش NCDHHS سلامت روان، ناتوانی های رشدی، و خدمات مصرف مواد گفت: “شناختن اینکه ممکن است یک فرد در بازداشتگاه پلیس منتقل شود، می تواند یک بازدارنده برای افرادی باشد که به مراقبت های مورد نیاز خود مراجعه کنند.” . ما می‌خواهیم که مردم و خانواده‌ها در هنگام نیاز به حمایت از بحران سلامت روان احساس راحتی کنند.»

این ابتکار بخشی از تعهد 835 میلیون دلاری NCDHHS برای تغییر سیستم سلامت رفتاری کارولینای شمالی است. برنامه جدید در ابتدا در دو منطقه از ایالت اجرا می شود که از طریق یک درخواست رقابتی برای فرآیند پیشنهاد شناسایی می شود.

کودی اچ. کینزلی، دبیر NCDHHS، گفت: “این برنامه به افرادی که دچار بحران سلامت روانی هستند کمک می کند تا حمل و نقل ایمن را به مراقبت های بستری مورد نیاز خود دریافت کنند.” مردم در بحران به مراقبت های بهداشتی نیاز دارند، نه به دستبند.»