ایجاد شده با DALL-E

منبع: ChatGPT/DALL-E ChatGPT

در محیط پر خطر رهبری، مدیریت احساسات نه تنها مفید است، بلکه ضروری است. اما واقعاً تنظیم هیجانی به چه معناست؟ این چیزی بیش از صرفاً “حفظ خونسردی” است. این در مورد درک محرک های خود، شناخت استرس، و یافتن راه هایی برای پاسخ به جای واکنش است.

ساندرا را در نظر بگیرید، مشتری‌ای که خود را در 99 درصد مواقع خونسرد و آرام توصیف می‌کرد، حتی در مواقع اضطراری شدید، اما احساس می‌کرد که رفتار آرام معمولش در یک جلسه اخیر از هم گسیخته شد، که برای او غیرمنتظره و ناامیدکننده بود.

این چیزی است که اتفاق افتاده است.

ساندرا آماده وارد جلسه شد، داده ها در دست بود و کاملاً آماده برای یک بحث سازنده بود. با این حال، همه چیز طبق برنامه پیش نرفت. شخصی که او با او صحبت می کرد، بیایید او را تیم بنامیم، از نظر فنی یک برتر بود اما مستقیماً رئیس او نبود. او عقاید او را به گونه‌ای زیر سوال برد که احساس نادیده انگاشتن داشت. ناامیدی ساندرا بیشتر شد و علیرغم تخصصش، متوجه شد که صدایش را بلند می کند. “تیم، من دکتری دارم. در این من کارشناس هستم و شما گوش نمی دهید. تیم با حالتی مبهوت پاسخ داد و جلسه را به طور ناگهانی پایان داد و گفت: “من این را به رهبری بالاتر ارتقا خواهم داد.”

نتیجه باعث شد که ساندرا احساس ناامیدی، خجالت و در نهایت از خودش ناامید کند. واقعیت این است که ساندرا یک رهبر بسیار توانا، شایسته، محترم و با اعتماد به نفس است. بنابراین، واکنشی که او از تیم دریافت کرد، نادیده‌انگیز، بی‌اعتبار و تحقیرکننده بود.

بسیاری از ما با این تجربیات، حتی اگر نادر باشد، مانند ساندرا مواجه می شویم. برای زنان در نقش‌های رهبری بالاتر، به‌ویژه آن‌هایی که هویت‌های به حاشیه رانده‌شده بیشتری دارند، روال، تعصبات جنسیتی و تبعیض‌های مداوم بخشی ناخوشایند از تجربه سفر رهبری است. زنانی که به سطح رهبری رسیده‌اند که ساندرا به آن دست یافته است، روش‌های مؤثر بسیاری را برای هدایت این تجربیات توسعه داده‌اند. اما همچنان می‌تواند منابع مقابله‌ای آنها را از بین ببرد: با گذشت زمان، پرسش‌های مکرر از تخصص آنها، زنان را نسبت به آن حساس‌تر و واکنش‌پذیرتر می‌کند. هنگامی که از مورد بازجویی ابراز ناامیدی می کنند، به شدت مورد قضاوت قرار می گیرند، حتی اگر پاسخ آنها با توجه به یک عمر تجربیات مشابه قابل درک باشد.

ساندرا فکر می کرد مشکل او ناتوانی در تنظیم احساساتش است. اما واقعیت جزئی تر بود.

بیایید در مورد سه پاسخ صحبت کنیم که باید هنگام بررسی نحوه تنظیم احساسات از آنها آگاه بود:

1. پاسخ تهدید
2. پاسخ به سبک کار یا رهبری
3. پاسخ به استرس

مبارزه، فرار، یخ زدن یا حنایی: پاسخ های تهدید

وقتی کسی “نقاط ماشه” ما را فشار می دهد، طبیعی است که احساس ناراحتی کنیم. همه ما محرک های مختلفی داریم و ما همچنین پاسخ های تهدید متفاوتی به آن محرک ها داریم.

به عنوان مثال، همکار ساندرا، بیل را در نظر بگیرید. او نحوه واکنش او به موقعیت‌های پرتنش را با نگرش رواقی «آنچه می‌خواهی را انجام بده» تحسین می‌کرد. اما بیل ممکن است به همان اندازه از درون احساس عصبانیت کند – او فقط آن را متفاوت بیان می کند.

هنگامی که در معرض تهدید قرار می گیرند، مردم اغلب به یکی از این پاسخ ها پاسخ می دهند:

1. مبارزه کن – ممکن است بحث کنید، دیدگاه خود را تحت فشار قرار دهید، یا تسلط داشته باشید، که گاهی اوقات ممکن است تهاجمی به نظر برسد.
2. فرار کن – ممکن است از مکالمه اجتناب کنید یا از آن خارج شوید، کینه داشته باشید تا دیگر مجبور نشوید با آن شخص ارتباط برقرار کنید یا حتی برای برآورده کردن نیازهای خود در اطراف افراد کار کنید.
3. انجماد/بی حس کردن – ممکن است از نظر عاطفی خاموش شوید، ارتباط خود را قطع کنید، در جلسه بمانید، اما دیگر احساس نکنید نمی توانید پاسخ دهید، یا برای محافظت از خود در برابر تأثیرات احساسی سرد شوید.
4. حنایی – ممکن است سعی کنید دیگران را راضی کنید یا خودتان را خشنود کنید، حتی اگر به معنای کنار گذاشتن موضع خود باشد تا از درگیری جلوگیری کنید.

در مورد ساندرا، هم او و هم تیم «مبارزه» نکردند. هنگامی که او احساس می‌کرد رد شده است، با تسلط بر تخصص خود پاسخ داد و تیم با تشدید موضوع تلافی کرد. این برخورد پاسخ‌های تهدید به یک بن‌بست غیرمولد منجر شد.

پیمایش در سبک های مختلف کار و رهبری

یکی دیگر از لایه های این سناریو، تفاوت در سبک کاری ساندرا و تیم بود. ساندرا با متقاعد کردن دیگران با داده ها، تخصص و تجربه رهبری می کند. او مشتاق ایده هایش است و انتظار دارد که دیگران به تخصص او احترام بگذارند. اما تیم نتیجه‌گرا است و ترجیح می‌دهد به روش‌های تثبیت‌شده‌اش پایبند بماند. این برخورد سبک ها اختلاف آنها را تشدید کرد.

در رهبری، درک و قدردانی از سبک های همکاران بسیار مهم است. شناخت آنچه که دیگران برایشان ارزش قائل هستند، می ترسند و اولویت بندی می کنند، به شما این امکان را می دهد که رویکرد خود را تنظیم کنید. اگر ساندرا با آگاهی از ترجیح تیم برای روش‌های آزمایش شده و واقعی به جلسه نزدیک می‌شد، ممکن بود استراتژی خود را تنظیم کند.

استرس و تأثیر آن بر تنظیم هیجانی

هنگامی که از ساندرا خواستم آنچه را که در آن روز قبل از جلسه اتفاق افتاد، توصیف کند، مشخص شد که استرس‌های متعدد پشت سر هم مکانیسم‌های مقابله‌ای معمول او را از بین برده‌اند. یک اورژانس خانوادگی خواب او را مختل کرده بود و صبح او پر از مسائل فوری بود. در زمان ملاقات، منابع عاطفی او تحلیل رفته بود.

تحت استرس، ما بهترین خودمان نیستیم. نقاط قوت ما می توانند به تعهدات تبدیل شوند و پاسخ های ما ممکن است واکنشی تر شوند. استرس ساندرا باعث واکنش شدیدتر از حد معمول شد و نیاز او به کنترل را تشدید کرد. او به جای اینکه تخصص خود را با آرامش انجام دهد، بیش از حد بر آن تأکید کرد که نتیجه معکوس او را داشت.

5 گام عملی برای تنظیم بهتر عاطفی

کلید تنظیم هیجانی این است که بتوانید احساسات خود را در لحظه شناسایی و برچسب گذاری کنید.

اگر بتوانید احساسات خود را تشخیص دهید، به خصوص زمانی که استرس دارید یا تحریک می شود، می توانید گزینه های بیشتری برای نحوه پاسخ دادن ایجاد کنید.

(توجه داشته باشید که برای کسانی که یاد گرفته اند احساسات خود را به دلیل بی اعتباری یا ضربه قبلی سرکوب کنند، این فرآیند می تواند چالش برانگیز باشد، اما همچنان ضروری است. کار با یک درمانگر می تواند به بهبود این مهارت کمک کند و گزینه های بیشتری برای مدیریت احساسات در اختیار شما قرار دهد.)

با در نظر گرفتن این موضوع، در اینجا پنج مرحله قابل اجرا برای ایجاد گزینه های پاسخ بیشتر در محل کار وجود دارد:

1. محرک های خود و سبک های دیگران را بشناسید. سبک های کاری و رهبری اطراف خود را بشناسید. درک اینکه چه انگیزه‌ها، ترس‌ها و اولویت‌ها باعث می‌شوند همکارانتان به شما کمک می‌کند تا درگیری‌های احتمالی را پیش‌بینی کنید و بر اساس آن تنظیم کنید. ساندرا اکنون به طور فعال در مورد سبک های مختلف یاد می گیرد و نحوه تعامل با هر یک را در نظر می گیرد.
2. نیت های عاطفی را تنظیم کنید قبل از یک مکالمه چالش برانگیز، در نظر بگیرید که می خواهید چه احساسی داشته باشید و محیطی را که می خواهید ایجاد کنید. قبل از شروع یک گفتگوی پرمخاطب، آن کلمات را یادداشت کنید و در طول جلسه به آنها اشاره کنید تا اهداف خود را برای نحوه ظاهر شدن و محیطی که می خواهید در آن جلسه ایجاد کنید مشخص کنید. ساندرا قبل از جلسات شروع به نوشتن کلماتی مانند “آرام، قدرتمند، روشن” کرده است. این یادآوری ساده به او کمک می کند حتی زمانی که مکالمه سخت می شود، ثابت بماند.
3. مدیریت زمان برای مکالمات با ریسک بالا در صورت امکان، مکالمات چالش برانگیز را برای زمان هایی برنامه ریزی کنید که در بهترین حالت خود هستید. اگر با کم خوابی و استرس شدید می دوید، در صورت عملی بودن، برنامه ریزی مجدد را در نظر بگیرید. دانستن محدودیت های انرژی و احساسی خود می تواند از درگیری های غیر ضروری جلوگیری کند.
4. از سوالات باز برای خرید زمان استفاده کنید. اگر احساس می کنید که ناامیدی شما در حال افزایش است، سؤالات باز بپرسید، مانند “چه گزینه های دیگری را در نظر گرفته ایم؟” به جای بیان جملات مستقیم، مانند «فکر نمی‌کنم کارساز باشد». این رویکرد برای شما چند لحظه می‌خرد تا افکارتان را جمع کنید، تنش را پراکنده می‌کند و همکاری را تشویق می‌کند.
5. در نظر بگیرید که انرژی خود را کجا می گذارید. اگر نیازی ندارید که به طور کامل به شخص یا موقعیتی که دائماً شما را در معرض خطر قرار می دهد توجه کنید، و اگر نیازهای کاری دیگری وجود دارد که نیاز به حضور شما دارد و برای رفع آنها مناسب هستید، توجه خود را دوباره متعادل کنید. اگر می توانید از آن اجتناب کنید، اجازه ندهید زمان و انرژی ارزشمند شما توسط تخلیه کننده های انرژی جذب شود.

تجربه ساندرا به ما می آموزد که تنظیم عاطفی در مورد از بین بردن احساسات نیست. با درک محرک‌های خود، یادگیری در مورد سبک‌های مختلف کار و رهبری، و توجه به سطوح استرس خود، می‌توانیم رویکردی سالم‌تر و متعادل‌تر برای رهبری ایجاد کنیم و بهترین خود را به کار بیاوریم.

نسخه ای از این نیز در نمایش و پادکست The Hard Skills ظاهر می شود.