منبع: Amnat Phuthamrong/Shutterstock

احیای رواقیون در سال‌های اخیر سرعت خود را افزایش داده است و مردم به دنبال چیزی اساسی‌تر از لذت‌گرایی مادی هستند که فضای خالی ناشی از عقب‌نشینی مذهب سازمان‌یافته را پر می‌کند. در واقع، گرچه رواقی گرایی صریح تر عقلانی است، اما رواقی گرایی به دلیل اینکه مبتنی بر مفاهیم سیال و اصول منعطف است به جای ایمان کور و جزم های سخت، با بودیسم، به ویژه بودیسم ذن مقایسه شده است. اما شباهت ها به همین جا ختم نمی شود.

میل و دلبستگی

بر اساس چهار حقیقت اصیل بودا، علت همه رنج ها میل است و راه طبیعی برای از بین بردن این رنج، راه هشتگانه شریف است. اولین بخش از مسیر نجیب هشتگانه، «نگاه درست» یا حفظ دیدگاه نسبت به واقعیت است.

به همین ترتیب، رواقیون آموختند که ما باید در هر لحظه منطقی باشیم. متأسفانه، دلبستگی‌های نابخردانه و عواطف مخربی که آنها به وجود می‌آورند، خیلی زود از عقل دور می‌شویم. این وابستگی‌ها وعده لذت یا خوشبختی را می‌بندند، اما در واقع فقط بردگی را ارائه می‌دهند – در حالی که، اگر فقط می‌توانستیم آن را ببینیم، هیچ چیز به اندازه عقل و خویشتن‌داری به لذت و خوشبختی منجر نمی‌شود.

به قول مارکوس اورلیوس، که به خاطر آمدن از یک امپراتور بسیار قابل توجه است:

به خاطر داشته باشید که با چه سرعتی چیزها می گذرند و از بین می روند—آنهایی که اکنون هستند و آنهایی که در آینده خواهند آمد. هستی مانند رودخانه از کنار ما می گذرد… هیچ چیز پایدار نیست، حتی آنچه اینجاست. بی نهایت گذشته و آینده در برابر ما می گذرد – شکافی که ما نمی توانیم اعماق آن را ببینیم. بنابراین لازم است یک احمق احساس اهمیت یا ناراحتی کند. یا هر گونه عصبانیت، یا. گویی چیزهایی که ما را آزار می دهد دوام آورد.

خدا، سرنوشت، و شر

فیزیک رواقی مدیون فیزیک افلاطون است تیمائوس، که در آن تیمائوس فیلسوف ادعا می کند که مخلوق خدا خود یک خداست. ارواح انسانی که از پسماندهای فرودست روح جهانی شکل گرفته اند، با اراده خدا همسو می شوند. اما هنگامی که در بدن کاشته می شوند، تحت تأثیر احساسات و عواطف قرار می گیرند که تنها با پرورش و آموزش مناسب می توانند بر آنها غلبه کنند.

مانند بودیسم و ​​آدوایتا ودانتا، رواقی‌گرایی یک حوزه الهی جداگانه را رد می‌کند و در عوض استدلال می‌کند که خدا در همه چیز، از جمله در ما، که در طبیعت او شریک هستیم، تزریق شده است. همانطور که اپیکتتوس رواقی اغلب به ما یادآوری می کند، ما بخشی یا بسط خدا هستیم:

در مکالمه، ورزش، گفتمان – آیا به یاد دارید که این خداست که به او غذا می دهید، خداست که ورزش می کنید؟ تو خدا را با خودت حمل می کنی و نمی دانی احمق بیچاره.

رواقیون اساساً پانتئیست بودند، مانند باروخ اسپینوزا، که خدا و خلقت را یک چیز می دانست. و مانند آن فیلسوف بزرگ قرن هفدهم، جی دبلیو.

از این رو، سرنوشت ما از قبل مشخص شده است: به جای قیام علیه آن، باید به ایفای نقشی که به ما محول شده راضی باشیم. زنو (بنیانگذار رواقی گری) گفت: ما مانند سگی هستیم که به گاری بسته شده است: آدم عاقل به آرامی در کنار هم می دود، در حالی که احمق تقلا می کند و زور می زند، اما به هر حال به سمتش کشیده می شود.

این منعکس کننده مفهوم هندو است دارما، که می توان آن را آزادانه به عنوان “وظیفه” ترجمه کرد. وقتی کریشنا شاهزاده آرجونا را خطاب می کندباگاواد گیتا، او آنقدر او را متقاعد نمی کند که بجنگد، بلکه به او می گوید که بدون توجه به این موضوع باید بجنگد:

در بند کار خود، که از طبیعت شما سرچشمه می گیرد، ناگزیر کاری را انجام خواهید داد که در حماقت خود نمی خواهید انجام دهید.

کریسیپوس که جانشین زنون و کلینتس در رأس استوا شد، استدلال کرد که شر نتیجه اجتناب ناپذیر خوبی طبیعت است. به عنوان مثال، بسیاری از استخوان‌های جمجمه انسان سبک و نازک هستند و به طور کلی آن را بهبود می‌بخشند، اما به همین ترتیب، آن را در برابر ضربات آسیب‌پذیر می‌کنند. شیطان، مانند قهرمان هرکول، فرصت‌هایی را به ما می‌دهد تا خودمان را بیازماییم و خود را تقویت کنیم – و همچنین انگیزه‌ای برای اینکه خوب بودن در دنیای بدون شر به چه معناست؟

در سامکیها-یوگا، جهان برای تطهیر روح با ارائه تجربه و به مرور زمان، رهایی خلق شد. به بیان شاعرانه تر، جهان برای نشان دادن آگاهی به خود آفریده شده است. دکترین های کارما و موکشا (رهایی) نمی تواند در جهانی بدون شر ادامه یابد.

رستگاری، برای رواقیون و هندوها، پذیرفتن زندگی تا حد پذیرش سرنوشت و در نتیجه یکی شدن با جهان است. در اصطلاح هندی، دستیابی به آن است موکشا، یعنی رهایی از مایا (توهم) دوخا (رنج)، و سامسارا (چرخه مرگ و تولد دوباره).

در انچیریدیوناپیکتتوس زندگی را با سقوط در طول سفر دریایی بسیار طولانی‌تر به سرزمین خود مقایسه می‌کند و به ما هشدار می‌دهد که آنقدر گرفتار میوه‌ها و گل‌ها نشویم که کشتی را فراموش کنیم.

جهان وطنی

فیلسوفان بحث می کنند که آیا نظریه کارما مبنای محکمی برای اخلاق است یا فقط توسل به نفع شخصی برهنه است.

یکی از راه‌های حل این مشکل، گسترش دامنه کارما برای شامل افکار و همچنین اعمال است تا بازی کردن سیستم غیرممکن شود. انجام کار درست به دلیل نادرست یکسان نیست، و احساس مشابهی با انجام آن به دلیل درست ندارد. با توجه به جنگل بزرگ اوپانیشاد، فضیلت واقعی آن است که بی رغبت باشد. مانند کماندار رواقی، فرد باید بر انجام کار درست، تا جایی که می‌تواند، تمرکز کند، بدون اینکه به نتیجه دلبستگی داشته باشد. زیرا از دلبستگی است که زندگی و بدبختی پدید می آید.

بودا راه دیگری برای حل این مشکل داشت و آن این بود که تمایز متافیزیکی بین خود و دیگران را انکار کرد تا کمک به دیگران مانند کمک به خود باشد. رواقیون نیز معتقد بودند که همه انسانها بخشی از یک ارگانیسم واحد هستند. همانطور که چشم‌ها، گوش‌ها و دندان‌های ما هرکدام نقشی در بدن ما دارند، ما نیز هر کدام در جامعه نقشی داریم، حتی اگر فقط به عنوان هشداری برای دیگران باشد. سنکا می‌گوید: «به یاد داشته باشید که کسی که شما او را برده‌تان می‌نامید از همان درخت بیرون آمده است، همان آسمان‌ها به او لبخند می‌زنند و در شرایطی برابر با خودتان نفس می‌کشد، زندگی می‌کند و می‌میرد.»

خودخواهانه زیستن اساساً خود باختن است. برای احساس سرزندگی و شادی، باید حس کار کردن با دیگران را داشته باشیم، زیرا مانند مورچه ها و زنبورها، این موجودی است که ما هستیم. اگر به جامعه خود کمک نکنیم، احساس قطع ارتباط و افسردگی خواهیم کرد. در یک کلام، ما احساس مرده خواهیم کرد – و در حقیقت، ممکن است همینطور باشد.

نیل برتون نویسنده داستان های رواقی و اساطیر هندی و فلسفه است.