منبع: آستین گوارا / Pexels

تخمین زده می شود که 15.5 میلیون بزرگسال در ایالات متحده – تقریباً 1 در 16 – با اختلال نقص توجه/بیش فعالی (ADHD) تشخیص داده شده اند. اختلال نقص توجه/بیش فعالی (ADHD) با یک اختلال عملکردی قابل توجه بالینی به دلیل علائم بی توجهی و/یا بیش فعالی و تکانشگری مشخص می شود. تقریباً یک سوم از بزرگسالان مبتلا به ADHD داروهای محرک مصرف می‌کنند و تجزیه و تحلیل اخیر نشان می‌دهد که 71.5 درصد در تکمیل نسخه‌های خود مشکل داشتند، زیرا دارو به دلیل کمبود دارو در دسترس نبود.

اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) پس از اینکه فردی در معرض یک رویداد آسیب زا قرار می گیرد و پس از آن این علائم را تجربه می کند ایجاد می شود: تجربه مجدد، برانگیختگی بیش از حد، و اجتناب از محرک های مرتبط با تروما در حالی که واکنش بی حسی از خود نشان می دهد.

مدتی است که محققان و پزشکان می‌دانند که PTSD و ADHD با هم مرتبط هستند – به عنوان مثال، اگر یکی از آنها را داشته باشید، شانس شما برای داشتن دیگری نیز بسیار بیشتر است. رابطه بین PTSD و ADHD نیز به عنوان “دو طرفه” توصیف شده است، به این معنی که هر یک می تواند بر دیگری تأثیر بگذارد.

در اینجا چهار واقعیت کمتر شناخته شده در مورد رابطه بین ADHD و PTSD وجود دارد.

1. نقش قرار گرفتن در معرض آسیب های دوران کودکی

نشان داده شده است که قرار گرفتن در معرض آسیب های دوران کودکی می تواند شروع ADHD را در کودکان و همچنین تداوم این اختلال در بزرگسالی را پیش بینی کند. توجه به این نکته مهم است که چگونه یک “چرخه معیوب” می تواند با کودک مبتلا به ADHD ایجاد شود. بیش فعالی یا تکانشگری آنها می تواند آنها را مستعد تروما، به عنوان مثال، تصادفات خشونت آمیز کند. آنها همچنین ممکن است رویدادهای استرس زاتری را تجربه کنند، مانند برخورد یا تنبیه شدید توسط مراقبان و معلمان. این، به نوبه خود، می تواند به عنوان ناملایمات و آسیب های بیشتر ثبت شود، به چرخه تروما و ADHD وارد می شود و علائم کلی را تشدید می کند.

2. همپوشانی و تشدید علائم

اختلالات شناختی و عاطفی که در پاسخ به تروما رخ می دهد، مانند مشکل در تمرکز، عاطفه نامنظم، تحریک پذیری، و برانگیختگی بیش از حد، یا با علائم ADHD همپوشانی دارند یا آن را بیشتر خشمگین می کنند.

3. کیفیت کلی زندگی بدتر

افرادی که دارای ADHD و PTSD هستند، نسبت به افرادی که فقط دارای ADHD هستند، میزان بیشتری از سایر بیماری های روانپزشکی همراه دارند. این شامل نرخ بالاتر در طول عمر اختلال افسردگی اساسی، اختلال نافرمانی مقابله ای، فوبیای اجتماعی، آگورافوبیا و اختلال اضطراب فراگیر است. در مجموع، این بیماری‌های همراه به کیفیت زندگی بدتر کمک می‌کنند.

4. پیوند ژنتیکی؟

یک مطالعه در سال 2023 از یک روش آماری به نام تصادفی سازی مندلی برای بررسی رابطه بین ADHD و سایر شرایط سلامت روان استفاده کرد. تصادفی‌سازی مندلی از تنوع ژنتیکی استفاده می‌کند تا ارزیابی کند که یک عامل خطر معین چقدر می‌تواند بر پیامد سلامتی تأثیر بگذارد. نتایج مطالعه نشان داد که داشتن یک مسئولیت ژنتیکی به ADHD به طور مستقل با خطر ابتلا به PTSD مرتبط است. این امر مجدداً بر خطر همبودی این اختلالات و نیاز به در نظر گرفتن آن در هر رویکردی برای تشخیص و درمان تأکید می کند.