من تمام عمرم را در منطقه خلیج سانفرانسیسکو زندگی کرده ام، اما تا سال 1996، زمانی که مدیر اجرایی یک مرکز مداخله در بحران و پیشگیری از خودکشی دارای مجوز ملی شدم، نمی دانستم چند نفر از پل گلدن گیت پریدند. من می دانستم که مردم گهگاه می پرند، اما نمی دانستم که تعداد آنها به این تعداد زیاد بوده است – تا آن زمان بیش از 1000 نفر و اکنون این تعداد دو برابر شده است.¹– یا اینکه پل برترین مکان خودکشی در جهان بود. کن هلمز هم این را نمی دانست.

هولمز پزشکی قانونی شهرستان مارین بود که از طریق پل گلدن گیت به سانفرانسیسکو متصل است. تا سال 1990، او به ندرت موردی داشت که شامل پرش از روی پل باشد، زیرا هر جنازه ای که گارد ساحلی پیدا کرد به دفتر پزشکی قانونی در سانفرانسیسکو تحویل داده شد. با این حال، در سال 1990، ایستگاه گارد ساحلی گلدن گیت از سانفرانسیسکو به شهرستان مارین نقل مکان کرد و اجساد پرندگان پل به دفتر هولمز تحویل داده شد. این زمانی بود که او شروع به درک میزان مشکل کرد.

در سانفرانسیسکو، دفتر پزشکی قانونی پرش‌ها از ساختمان‌های اداری، هتل‌ها، روگذرهای آزادراه، صخره‌ها و پل‌ها را در یک دسته قرار داد، بنابراین دسترسی به اطلاعات مربوط به خودکشی‌های پل گلدن گیت برای کسی دشوار بود. هولمز مصمم بود که آن را تغییر دهد. او کشوهای پرونده جداگانه ای را در دفتر خود به نگهداری پرونده های پرش کنندگان پل گلدن گیت اختصاص داد و گزارش های دوره ای منتشر کرد که ناشناس بودن قربانیان را حفظ می کرد، اما اطلاعات را بر اساس سن، جنسیت، شغل و زادگاه جمع آوری می کرد.

این امر به مدت 20 سال ادامه یافت، تا سال 2010. سپس دفتر پزشکی قانونی شهرستان مارین با کلانتر شهرستان مارین ادغام شد، هولمز بازنشسته شد و پرونده های پرش کنندگان پل گلدن گیت دیگر تقسیم بندی نشد.

لحظه ظهور من در مورد پل گلدن گیت در اولین هفته کارم در مرکز بحران اتفاق افتاد. اعضای یک انجمن هنرمندان محلی ماهی یک بار به دفاتر ما می آمدند و همه نقاشی های روی دیوار را با نقاشی های جدید جایگزین می کردند. فکر می‌کردم این یک تمرین جذاب بود تا اینکه کارکنان پس از خروج اعضای انجمن رفتند و هر اثر هنری را که شامل نمایشی از پل گلدن گیت بود حذف کردند.

“چرا این کار را می کنی؟” من پرسیدم.

به من گفته شد: «از آنجا که بسیاری از اعضای خانواده در برنامه مشاوره غم و اندوه ما عزیزان خود را بر روی پل از دست داده اند، و دیدن آن برای آنها دردناک است.»

از آن لحظه به بعد و تا سال ها دیگر نتوانستم دوباره به پل گلدن گیت به همان شکل نگاه کنم. وقتی میهمانان خارج از شهر از آن بازدید می کردند و می گفتند که می خواهند روی پل قدم بزنند، کار سخت تر شد. قبلاً روی آن راه رفته بودم، اما اکنون متوجه شدم که در حال مطالعه روی هر فردی که می‌دیدم، به ویژه آنهایی که تنها بودند، به دنبال نشانه‌ای از خودکشی بودند.

پل گلدن گیت در سال 1937 افتتاح شد. اولین خودکشی از روی پل سه ماه بعد رخ داد.² و برای بیش از 85 سال، خودکشی از روی پل بدون وقفه ادامه یافت. تنها در ماه‌های اخیر بود که یک توری از جنس استیل ضد زنگ در زیر پل نصب شد تا از خودکشی جلوگیری شود.³ من در ماه جولای در مراسم ویژه ای برای بزرگداشت تکمیل تور شرکت کردم و با کشتی شخصی زیر پل رفتم تا از پایین به تور خیره شوم، اما از آن زمان دیگر روی دهانه راه نرفته ام. دفعه بعد که این کار را انجام می دهم، امیدوارم بتوانم از منظره ای که افسانه است لذت ببرم، نه اینکه به همه افرادی که به دلیلی کاملاً متفاوت به این مکان دیدنی مشهور جهانی آمده اند فکر کنم.

اگر شما یا کسی که دوستش دارید به خودکشی فکر می‌کنید، فوراً به دنبال کمک باشید. برای راهنمایی 24 ساعته، 988 را شماره گیری کنید خط زندگی خودکشی و بحران 988، یا به خط متن بحران با ارسال پیامک TALK به 741741. برای پیدا کردن یک درمانگر در نزدیکی خود، به آدرس مراجعه کنید راهنمای درمان روانشناسی امروز.