همانطور که یک خودکشی شناس برای بیش از 40 سال، به نظر من خیلی در مورد آن است امید در مراقبت از سلامت روان، امید می‌تواند برای بیمارانی که رنج می‌برند و برای پزشکانی که تلاش می‌کنند از آنها مراقبت کنند، گریزان و دگرگون‌کننده باشد. برای بیماران، فقدان شدید امید – که در غیر این صورت به عنوان ناامیدی شناخته می شود – در قلب بیشتر، شاید همه، مبارزات خودکشی قرار دارد. برای پزشکان، چالش بزرگ کاهش بالینی ناامیدی و جایگزینی آن با امید می تواند دلهره آور باشد. ناامیدی نوعی سندان روانی است که می تواند بیمار را به اعماق ناامیدی خودکشی بکشاند. به نوبه خود، پزشکان می توانند به طور مشابه تحت فشار سنگین مبارزات ناامیدکننده بیمار خود قرار بگیرند. نتیجه این است که خودکشی می تواند برای بیمار در مواجهه با ناامیدی تزلزل ناپذیر کاملاً قانع کننده باشد.

متأسفانه، چالش دلهره‌آور خطر خودکشی و ناامیدی ناشی از آن، اغلب بسیاری از ارائه‌دهندگان مراقبت‌های بهداشت روانی را مجبور می‌کند تا از چنین بیمارانی به‌کلی اجتناب کنند یا به سرعت خود را از شر چنین مواردی از طریق ارجاع یا پذیرش غیرضروری بستری خلاص کنند. اما در مورد امید اینجاست: این دارو درمانی برای خطر خودکشی است. مطمئناً منظور من این است که در مورد هر بیماری که قصد خودکشی دارد، اما به طور منحصر به فرد برای پزشکان نیز صدق می کند.

در آزمایشگاه پیشگیری از خودکشی CatholicU (SPL) ما ساعت ها و ساعت ها ضبط دیجیتالی را برای اهداف پایبندی و وفاداری تماشا می کنیم. ما پزشکان را در چندین کارآزمایی تصادفی‌سازی‌شده و کنترل‌شده (RCT) مشاهده می‌کنیم که تلاش می‌کنند در استفاده از ارزیابی مشارکتی و مدیریت خودکشی (CAMS-Jobes، 2023) تسلط پیدا کنند و وظیفه ما در این کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی‌شده کنترل‌شده، اطمینان از پایبندی به چارچوب و وفاداری تجربی است. CAMS بیش از 30 سال تحقیق بالینی ایجاد شده است و یکی از معدود درمان های بالینی مبتنی بر شواهد، متمرکز بر خودکشی برای خطر خودکشی است. این توسط 11 کارآزمایی بالینی باز منتشر شده و هفت RCT منتشر شده پشتیبانی می شود که نشان می دهد CAMS موثرترین درمان موجود برای کاهش افکار خودکشی و ناراحتی کلی علائم است. بیشتر در مورد بحث حاضر، در مقایسه با مراقبت کنترلی، CAMS به طور قابل توجهی ناامیدی را کاهش می دهد در حالی که به طور همزمان امید را افزایش می دهد. در واقع، در یک متاآنالیز دقیق از 9 کارآزمایی CAMS، بزرگترین اثر تجربی CAMS در سراسر کارآزمایی‌ها بر ناامیدی و امید بود (Swift et al., 2022).

امید در ویدیوهایی که تماشا می کنیم دقیقاً چه شکلی است؟ امید در یک نگاه خجالتی که بیمار به پزشک خود می کند منعکس می شود. این یک نگاه محتاطانه است که می گوید، آیا شما واقعا هستید؟ آیا می توانم به شما اعتماد کنم؟ واقعا به من اهمیت میدی؟ در جلسات مراقبت موقت بعدی، امید را می توان در بیماری که کمی صاف تر از جلسه اول خود می نشیند مشاهده کرد. زمانی که یک بیمار علاقه واقعی به نظرات پزشک خود نشان می دهد، امید را می بینیم که منعکس می شود. امید همچنین در سوسو زدن لبخند بین بیمار و درمانگر دیده می شود، زیرا زوج «یک هفته واقعاً خوب» را بررسی می کنند. و هنگامی که CAMS به پایان می رسد و هر دو طرف آگاهانه به یکدیگر خیره می شوند و در مورد اینکه چقدر پیشرفت کرده اند، امید به طور معمول در جلسات پایانی نمایش نتیجه دیده می شود.

اما فراتر از القای امید درمانی به بیماران، اخیراً از اهمیت پرورش امید آگاه شده ام پزشکان در وبلاگ‌های قبلی و مقالات منتشر شده، وضعیت مراقبت‌های بالینی معاصر را برای افرادی که در معرض خطر خودکشی قرار دارند، نقد کرده‌ام. من معتقدم که بسیاری از ارائه دهندگان سلامت روان از رویکرد مراقبتی، پدرانه و الگوی پزشکی استقبال می کنند. چنین رویکردی برای خودکشی بیش از حد متکی به یک دوره درمانی فقط دارویی همراه با بخش اورژانس (ED) و پذیرش بستری است که تمرکز کافی روی خودکشی ندارد و در واقع می‌تواند شرایط را برای بیماران رنج‌دیده بدتر کند (Jobes & Barnett, 2024؛ Jobes & Chalker). ، 2019). غالباً ناشی از ترس از اشتباه، مداخلات کنترلی و غیر مبتنی بر شواهد توسط پزشکان برای خودکشی است که اغلب باعث شرمساری، سرزنش و بی اعتباری افرادی می شود که تلاش می کنند. به طور بحرانی، این رویکردها کار نمی کنند و می توانند حالت های عمیق ناامیدی ناامید کننده را تقویت کنند.

در حالی که چنین اقداماتی در پاسخ به خطر خودکشی رایج است، با این وجود رویکردهای نوآورانه ای وجود دارد که نسخه مراقبت از خودکشی را تغییر می دهد. به عنوان مثال، مدل‌های نوظهوری از مراکز عقب‌نشینی، مراقبت‌های تنفسی، و پاسخ‌های بحران سیار وجود دارد که سعی می‌کنند افرادی را که قصد خودکشی دارند از اورژانس و مراقبت‌های بستری دور نگه دارند. کلینیک های بحران سرپایی به طور فزاینده ای در حال ظهور هستند که استفاده از CAMS و همچنین گروه های مهارتی DBT را پذیرفته اند. من به طور غیرمستقیم در چهار کلینیک از این قبیل در اوهایو، آریزونا، جورجیا و کلرادو شرکت داشته ام و تعداد بیشتری در راه است. هنگام ملاقات با کارکنان این کلینیک های متمرکز بر خودکشی، من یک چیز قابل توجه را تجربه کردم. به جای پزشکانی که مراقب بیمارانی هستند که قصد خودکشی دارند، این پزشکان مراقب هستند مشتاق برای درگیر کردن چنین بیمارانی! این ارائه دهندگان به جای اینکه تمام تلاش خود را برای خلاص شدن از شر چنین بیمارانی انجام دهند، از این فرصت برای کار با خطر خودکشی لذت می برند و از نگهداری چنین بیمارانی افتخار می کنند. بیرون اورژانس و بیمارستان ها و شما می توانید آن را در چشمان آنها ببینید – این ارائه دهندگان به طور قابل توجهی امیدوار هستند! آنها در مورد استفاده از درمان های مبتنی بر شواهد و مکمل که به طور قابل اعتماد و مؤثری افکار و رفتارهای خودکشی را کاهش می دهند هیجان زده هستند (Jobes & Rizvi, 2024). و من به ماهیت مسری امید شهادت داده ام. هنگامی که ارائه دهندگان امیدوار هستند، بیماران امیدوار می شوند و امیدواری آنها شور و اشتیاق ارائه دهندگان را برای پیگیری مراقبت های متمرکز بر خودکشی بیشتر تقویت می کند.

“امید” یک کلمه ساده است. با این حال، امید برای بیمارانی که در تلاش هستند و برای ارائه دهندگانی که از آنها مراقبت می کنند، قدرت دگرگون کننده ای دارد. هنگامی که امید وجود دارد، ارائه دهندگان می توانند از یک موضع بالینی که ریشه در ترس، اجتناب و کنترل دارد به ارائه یک آغوش درمانی مملو از اعتبار، شایستگی و اعتماد به نفس تبدیل شوند. امید است را درمان ضروری در خودکشی بالینی برای بیماران و ارائه دهندگان آنها. زیرا هنگامی که امید وجود دارد، همیشه این پتانسیل برای کاهش رنج خودکشی وجود دارد، شاید کمک به نجات یک زندگی، و وعده باز کردن دری به سوی زندگی ای که ارزش زیستن داشته باشد.