آیا تا به حال متوجه شده اید که قبل از اینکه واقعاً کسی را بشناسید، در مورد کسی قضاوت فوری کنید؟ کلیشه ها – باورهای ساده شده در مورد گروه های مردم – به ما این امکان را می دهد که به سرعت دیگران را بدون قدردانی از ویژگی های واقعی آنها دسته بندی کنیم. به عنوان مثال، با فرض اینکه همه جوانان در حل مسائل صلاحیت کمتری دارند، مهارت ها و هوش فردی آنها نادیده گرفته می شود. چگونه می توانیم در تعاملات روزانه خود از این کلیشه های محدود کننده فراتر برویم؟

مطالعه اخیر منتشر شده در npj علم یادگیری با بررسی اینکه چگونه تجربیات اجتماعی اولیه بر توانایی ما برای غلبه بر کلیشه ها تأثیر می گذارد، این سؤال را روشن می کند. این مطالعه تقریباً 100 نوجوان را که از دوران کودکی ردیابی شده بودند، در یک بازی ارتباطی غیرکلامی که برای ارزیابی نحوه تنظیم رفتارهای تعاملی خود بر اساس باورهایشان در مورد شریک ارتباطی طراحی شده بود، درگیر کرد.

https://www.youtube.com/watch?v=UjdUgBkIL1U

در این بازی، شرکت‌کنندگان به یک شریک کمک کردند تا سرنخ‌های پنهان را بر روی صفحه بازی دیجیتال پیدا کند. به آنها گفته شد که شریک زندگی آنها که از اتاق دیگری بازی می کند، به تناوب یک کودک 5 ساله و یک بزرگسال 25 ساله را تغییر می دهد. آنها بدون اینکه بدانند، در طول بازی با همان بزرگسالان تعامل داشتند.

در ابتدا، شرکت‌کنندگان دستورالعمل‌های خود را با آنچه فکر می‌کردند یک کودک 5 ساله می‌فهمد، تطبیق دادند و با تأکید بیشتری ارتباط برقرار کردند – دقیقاً مانند اینکه چگونه لحن و زبان خود را هنگام صحبت با یک کودک خردسال تنظیم می‌کنیم. با پیشرفت بازی، آنها شروع به برقراری ارتباط مشابه با شریک “کودک” و “بزرگسال” کردند. جالب اینجاست که برخی از افراد رفتار خود را سریعتر از دیگران تنظیم می کنند و با هر دو طرف به طور یکسان بر اساس توانایی های واقعی شریک به جای باورهای اولیه آنها رفتار می کنند.

تجزیه و تحلیل بیشتر عامل مهمی را نشان داد که بر این سازگاری تأثیر می گذارد: قرار گرفتن در معرض اجتماعی اولیه. شرکت‌کنندگانی که قبل از 3 سالگی بیشتر در مهدکودک شرکت می‌کردند، سریع‌تر بر باورهای کلیشه‌ای خود در مورد شریک زندگی خود غلبه کردند. در مقابل، آنهایی که در اوایل مواجهه اجتماعی محدودی داشتند، تمایل داشتند در طول تعامل بیشتر به کلیشه‌های خود تکیه کنند.

نکته مهم این است که این روند صرف نظر از پیشینه اجتماعی-اقتصادی یا ترکیب خانواده صادق است و نشان می‌دهد که تعاملات اجتماعی اولیه نقش مهمی در توسعه انعطاف‌پذیری اجتماعی در زمینه‌های مختلف بازی می‌کند.

این یافته‌ها قدرت مواجهه اولیه با محیط‌های اجتماعی متنوع را در پرورش توانایی سازگاری با دیگران بر اساس ویژگی‌های واقعی آن‌ها به جای تصورات از پیش تعیین‌شده، برجسته می‌کند. با تعامل با افراد مختلف از سنین پایین، کودکان انعطاف پذیری اجتماعی مورد نیاز برای گذر از موقعیت های مختلف اجتماعی را ایجاد می کنند و به سرعت فراتر از کلیشه ها حرکت می کنند.

رهایی از کلیشه‌ها فقط به تغییر نگرش‌های فردی در مراحل بعدی زندگی نیست. این در مورد پرورش سازگاری اجتماعی از همان ابتدا است. حصول اطمینان از اینکه کودکان در مراحل اولیه با گروه‌های مختلف درگیر می‌شوند، ممکن است گامی حیاتی در جهت کاهش اتکا به کلیشه‌ها و ارتقای درک واقعی در جوامع ما باشد.