منبع: Priscilla du Preez/Unsplash

وقتی به یک فرد مبتلا به اسکیزوفرنی فکر می کنید، زندگی عاشقانه او را تصور می کنید؟ اسکیزوفرنی یک ناتوانی است، اما مانع از این نمی شود که افراد تمایل طبیعی به عشق ورزیدن و دوست داشته شدن توسط شرکای عاشقانه داشته باشند.

در واقع، مطالعات کمی وجود دارد که زندگی عاشقانه افراد مبتلا به اسکیزوفرنی را بررسی کند، و مطالعاتی که یافته‌های متفاوت و بینش محدودی را در مورد طیف متنوعی از افرادی که با حضور ناهمگون علائم زندگی می‌کنند گزارش می‌کنند.

یک بررسی سیستماتیک منتشر شده در سال 2021 گزارش می دهد که داده هایی که در مورد روابط افراد مبتلا به اسکیزوفرنی جمع آوری شده است، صرفاً بر مسائل بیولوژیکی مانند بیماری های مقاربتی یا اختلال عملکرد جنسی متمرکز است. مطالعه زندگی عاشقانه افراد مبتلا به اسکیزوفرنی می تواند بینشی در مورد اینکه چگونه بیماران می توانند با یک شبکه کامل از حمایت اجتماعی، از جمله عشق عاشقانه، زندگی عادی داشته باشند، ارائه دهد.

در بررسی سیستماتیک، تنها مطالعاتی که پس از سال 1980 در نیمکره غربی منتشر شده بودند، به دلیل تفاوت های فرهنگی و تغییر روند ازدواج که در 50 سال گذشته رخ داده، مورد توجه قرار گرفتند. معیارهای دیگر شامل افراد دارای تشخیص طیف اسکیزوفرنی و اگر افراد مبتلا به روان پریشی بیش از 50 درصد نمونه را تشکیل می دادند. آنچه آنها یافتند ترکیبی از روش ها و نتایج بود.

از 58 مطالعه مورد بررسی، تنها 15 درصد از شرکت کنندگان متاهل بودند. این تعداد بسیار کمتر از میانگین است که حدود نیمی از جمعیت است. مطالعات مقطعی، که داده‌های جمعیت شناختی، آمار و ارتباط را در یک زمان از یک جمعیت معین جمع‌آوری می‌کند، و همچنین مطالعات طولی، که بر روی همان جمعیت در یک دوره زمانی طولانی تمرکز دارند، نتایج متفاوتی را نشان دادند.

داده های گرفته شده از نمونه های مختلف از سال 1980

در مطالعات مقطعی، وضعیت رابطه به صورت پراکنده گزارش شده بود و تنها 6 مطالعه از 58 مطالعه وارد شده در بررسی، پرسیدند که آیا شرکت کنندگان تا به حال ازدواج کرده اند یا در یک رابطه پایدار بوده اند. چهار مطالعه فقط تعدادی از کسانی را گزارش کردند که مجرد بودند، اما در روابط متعهد نبودند. حدود یک سوم از آزمودنی ها در مقطعی از زندگی خود در یک رابطه متعهدانه بودند، اما در زمان شرکت، گزارش دادند که مجرد بودند. تعداد روابط مشترک و پایدار بیشتر از افراد متاهل گزارش شده است.

هیچ توضیحی در مورد اینکه آیا این افراد در روابط چندگانه، غیرجنسی، یا سایر اشکالی از روابط که جریان اصلی نبودند یا خیر، وجود نداشت. مطالعات کمی در مورد تمایلات جنسی شرکت کنندگان گزارش شده است.

گرفتن اطلاعات در زمان واقعی نیز دشوار است. با توجه به اینکه این مطالعات بین سال های 1980 تا 2020 انجام شده است، بسیاری از گرایش های فرهنگی و اجتماعی ممکن است در زمان های مختلف تأثیرات متفاوتی داشته باشند. نگرش در مورد میانگین سنی و تصمیم گیری در مورد زمان و آیا ازدواج در مقاطع مختلف تاریخ متفاوت است. بسیاری از مردم گذشته ممکن است از تجربیات طیف گسترده ای از انواع روابط، مانند چند همسری، زندگی مشترک بدون ازدواج، و روابطی که نشان دهنده طیف گسترده ای از تمایلات جنسی است که مردم امروز در مورد آنها بیشتر آموزش دیده اند، آگاهی نداشته باشند. حتي رضايت از اين نوع روابط مي تواند بسته به نگرش فرهنگي متفاوت باشد.

در رابطه با علائم، برخی از مطالعات این احتمال را نشان دادند که علائم خاصی می توانند درگیری رابطه را پیش بینی کنند. هشت مطالعه سطحی از ارتباط بین روابط عاشقانه و علائم روانپریشی را گزارش کردند. یکی گزارش داد که افرادی که “هذیان های عجیب و غریب” را تجربه می کنند کمتر احتمال دارد متاهل شوند، اما وضعیت تاهل پیش بینی کننده این علامت نیست. یک مطالعه گزارش داد که مجرد بودن با فقر روانی حرکتی مرتبط است، جایی که بیماران می توانند مشکلاتی را در گفتار و حرکات بدن نشان دهند، اما نه افسردگی، شیدایی یا تحریف واقعیت.

آنهایی که مجرد بودند در مقایسه با افراد متاهل علائم مثبت کمتری مانند توهم و هذیان داشتند، اما آنهایی که از هم جدا شده بودند بیشتر از افراد متاهل بودند. وجود علائم منفی، مانند عاطفه کم رنگ، در افراد متاهل کمتر از مجردها بود.

حتی اگر نتایج متفاوت بود، اما نتیجه کلی این بود که علائم منفی بیشتر با مجرد بودن ارتباط بیشتری دارد. ده مطالعه وجود داشت که هیچ ارتباطی بین علائم روان پریشی و روابط عاشقانه پیدا نکردند.

الگوهای بلند مدت افراد و روابط عاشقانه آنها

مطالعات مختلفی وجود دارد که اثرات و ارتباط روابط را در یک دوره زمانی طولانی در افراد مشابه به نام مطالعات طولی اندازه گیری می کند. شانزده مطالعه وجود داشت که بر این روش متمرکز بودند.

پنج مطالعه گزارش کردند که متاهل بودن با پیامدهای مثبت بهتر مربوط به وجود علائم روان پریشی همراه بود. نتایج برای کیفیت زندگی و روابط عاشقانه نیز متفاوت بود.

11 مطالعه از 15 مطالعه هیچ تفاوت معنی داری را برای افرادی که وضعیت روابط غیر متاهل و موقعیت های زندگی داشتند، پیدا نکردند. با این حال، دو نفر ارتباط بین داشتن روابط عاشقانه و کیفیت بالاتر زندگی را گزارش کردند. کسانی که متاهل یا مجرد بودند کیفیت زندگی بالاتری را از نظر سلامت روانی، روابط اجتماعی و محیط در مقایسه با کسانی که طلاق گرفته بودند یا بیوه بودند گزارش کردند.

زمان سپری شده بین ظهور علائم و درمان در کسانی که شریک عاشقانه داشتند کمتر بود. دوره های بهبودی طولانی تری در کسانی که خانواده و فرزند داشتند گزارش شده است.

میانگین سنی این نمونه‌ها حدود 25 سال بود که نشان می‌دهد وجود روابط عاشقانه می‌تواند برای افراد جوان‌تر تأثیرگذارتر باشد.

چه چیزی می توانیم یاد بگیریم؟

مشابه احتمال بهبودی، شرکت‌کنندگانی که از کمک مالی، مشارکت کاری و افزایش رضایت از مسکن و حمایت اجتماعی برخوردارند، عموماً قادر به بهبودی بیشتر و همچنین تجربه بیشتری در روابط هستند. با این حال، یافته های قابل توجه همچنین نشان می دهد که روابط در واقع منبع استرس بوده و به عنوان تسکین دهنده استرس عمل نمی کنند.

با توجه به فقدان مطالعات دقیق و عمیق که نقش روابط عاشقانه و علائم روان پریشی را بررسی کنند، نتایج کلی کمی وجود دارد که می توان در مورد این موضوع استخراج کرد. آیا این کلیشه پایدار که بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی تا حد زیادی نمی توانند کار کنند، این نوع مطالعات را محدود می کند؟ یا آیا بیماران مبتلا به علائم روان پریشی واقعاً کاهش ظرفیت برای داشتن روابط را تجربه می کنند؟

برای برخی، این نتایج ممکن است معتبر باشد. برای دیگران، این نتایج ممکن است تجربیاتی را که گزارش می‌کنند، نشان ندهد. به طور کلی، به نظر می رسد که بیماران مبتلا به اختلالات طیف اسکیزوفرنی ترکیبی بسیار ناهمگون از تجربیات شخصی خود در رابطه با روابط عاشقانه دارند که در واقع منعکس کننده ماهیت واقعی خود این اختلال است.